Αυτό το κάτι…

Μεγάλος νικητής χθες το βράδυ ο Ολυμπιακός και στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ και συνολικά στο μυστήριο της 3ης αγωνιστικής των playoffs. Μια ομάδα που επιτέλους θύμισε (και θυμήθηκε) ένα βασικό στοιχείο του χαρακτήρα της: να νιώθει και να αγωνίζεται σαν πρωταθλήτρια. Να μην τα παρατά. Να «πιστεύει» ως το τελευταίο σφύριγμα.

Δεν ήταν απλό. Το σοκ της Κυριακής με τον Αρη, η παραίτηση του Μίτσελ, οι νίκες που προηγήθηκαν χθες της ΑΕΚ στον Βόλο και του Παναθηναϊκού στη Θεσσαλονίκη επί του Αρη. Ολα μπελάς που έγιναν κάτι σε… θρίλερ όταν ο Μπράντον Τόμας έκανε το 0-1 και έβαλε τον ΠΑΟΚ στη θέση του οδηγού – εκεί που κρατήθηκε ως το 59′. Σε αυτές τις περιπτώσεις τα πόδια ζυγίζουν πια… τόνους και η διαχείριση της πίεσης δεν είναι ακριβώς όπως οι άλλοι την πιστεύουμε στην καρέκλα μας.

Το ότι ο Ολυμπιακός όχι μόνο «γύρισε» από εκεί, αλλά κατάφερε τελικά να ολοκληρώσει τη βραδιά με έναν μικρό θρίαμβο και λέει πολλά, αλλά κυρίως υπόσχεται ακόμη περισσότερα για τη συνέχεια.

Το ταλέντο που έχουν οι Ερυθρόλευκοι μεσοεπιθετικά, και το βάθος που διακρίνει το ρόστερ τους δεν το συναντάς στον ανταγωνισμό για τον τίτλο. Ο Ζοσέ Ανιγκό χθες βράδυ το διαχειρίστηκε περίφημα και η μπάλα τον δικαίωσε. Βρήκε τον τρόπο να πάρει από… όλους, αλλά και να εξηγήσει και σε όλους τι σημαίνει να μπορείς να φέρεις από τον πάγκο σου τον Χάμες, τον Ελ Αραμπί, τον Μασούρα ή να χρησιμοποιείς έτσι τον κύκλο του rotation όπου ξαφνικά ο Ματιέ Βαλμπουενά δεν περισσεύει. Σπουδαία η αφετηρία του 62χρονου Γάλλου που βρέθηκε να φορά τα… παπούτσια του Μίτσελ. Του ίδιου που εν έτει 2004 οδήγησε τη Μαρσέιγ ως τον τελικό του Κυπέλλου UEFA. Οχι ως «διοικητικός», αλλά ως προπονητής!