ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΤΟ 1918

Η ιστορία της καθ’ ημάς Αριστεράς από την εποχή της ίδρυσης του ΣΕΚΕ το 1918, κατοπινού ΚΚΕ (από το 1924), είναι γεμάτη από διαμάχες και συγκρούσεις. Οι όποιες απόπειρες συγκλίσεων αποδείχθηκαν πρόσκαιρες και προβληματικές. Ισως μόνο στο πλαίσιο του ΕΑΜ, με πρωταγωνιστή το ΚΚΕ, καταγράφεται η πιο γόνιμη περίοδος συστράτευσης όμορων αλλά και ευρύτερων δυνάμεων.

ΤΟ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑ ΤΗΣ ΕΔΑ

Ακόμα και το εγχείρημα της ΕΔΑ (1951), μιας προσπάθειας συνένωσης των δυνάμεων της Αριστεράς, κομμουνιστογενούς και μη, στο μετεμφυλιακό τοπίο που συγκροτούσαν οι διώξεις των αριστερών και η απαγόρευση της δράσης του ΚΚΕ, εξελίχθηκε σε δρόμο μετ’ εμποδίων. Δεν ήταν μόνο τα αναχώματα που έθετε η συντήρηση και το παρακράτος της εποχής, αλλά και οι εσωτερικές αντιθέσεις.

Η ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΟΥ 1968

Η διάσπαση του ΚΚΕ το 1968 (12η Ολομέλεια) αποτύπωνε τις διαφορετικές αντιλήψεις που υπήρχαν στο εσωτερικό της ΕΔΑ, με φόντο τις διαφωνίες στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα για τον ρόλο της ΕΣΣΔ. Από τη διάσπαση γεννήθηκε το ΚΚΕ Εσωτερικού, εκφραστής του ρεύματος του «ευρωκομμουνισμού».

Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΤΟΥ 1989

Η διαπάλη με την «αντίπερα όχθη» του ΚΚΕ ήταν αδυσώπητη. Οι όποιες απόπειρες ενότητας της Αριστεράς μετά την πτώση της χούντας προσέκρουαν στο ιστορικό σχίσμα του ’68. Η σύγκλιση ΚΚΕ – ΕΑΡ το 1989 οδήγησε στη συγκρότηση του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου. Η συγκυβέρνηση με τη ΝΔ («βρώμικο ’89») και η κατάρρευση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού, οδηγούν σε νέα διάσπαση το ΚΚΕ (1991).

Η ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Από το 2004 ο Συνασπισμός οικοδομεί σχέσεις συνεργασίας με δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς στο πλαίσιο της εκλογικής συμμαχίας του ΣΥΡΙΖΑ που έμελλε να εξελιχθεί σε φορέα του χώρου. Η αριστερή «στροφή» ωθεί τις ανανεωτικές δυνάμεις το 2010 σε αποχώρηση (ΔΗΜΑΡ), ενώ το 2013 ο ΣΥΝ αυτοδιαλύεται και συγχωνεύεται στον ΣΥΡΙΖΑ. Δυο χρόνια αργότερα οι αντιμνημονιακές δυνάμεις αποχωρούν (ΛΑΕ) εγγράφοντας άλλη μια διάσπαση.