Στις ράγες το Intercity 32 μέρες μετά την τραγωδία στα Τέμπη

Δευτέρα πρωί, ώρα 10.20, στην αποβάθρα της Γραμμής 7 στον Σταθμό Λαρίσης, εβδομήντα πέντε γυναίκες και άνδρες – άλλοι θαρραλέοι, άλλοι ανυποψίαστοι και κάποιοι εντελώς ψύχραιμοι και αποφασισμένοι – αναμένουν την αμαξοστοιχία 52 για Θεσσαλονίκη. Είναι το πρώτο δρομολόγιο 32 ημέρες μετά τη σιδηροδρομική τραγωδία στα Τέμπη. Οι υπάλληλοι – δύο μηχανοδηγοί, ο προϊστάμενος της αμαξοστοιχίας και τρεις συνοδοί – προσπαθούν με χαμόγελα και διατυπώσεις που αποπνέουν σιγουριά να εμψυχώσουν όσους επιβιβάζονται με δισταγμό. Στις 10.38 η αμαξοστοιχία βρίσκεται καθ’ οδόν και οι επιβάτες στις θέσεις τους. Περισσότεροι στα πίσω βαγόνια, λιγότεροι στα μπροστινά. Τα περισσότερα εξ αυτών σχεδόν άδεια.

Οι περιγραφές όσων βγήκαν ζωντανοί από το Intercity 62 τη νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου είναι στο μυαλό όλων νωπές. Τόσο που κοιτάζοντας γύρω – στα κουπέ της πρώτης θέσης, στο καφέ με τα τραπεζάκια, στους μακρόστενους διαδρόμους – αναβιώνουν αυτόματα σκηνές που θυμίζουν ταινία τρόμου την οποία έχεις παρακολουθήσει ξανά και ξανά γνωρίζοντας πού συνέβη ακριβώς το καθετί. Με τη διαφορά ότι τώρα είναι όλα άθικτα και καθαρά, σαν κάποιος να μάζεψε επιμελώς ό,τι θύμιζε καταστροφή και θάνατο. Τα κορίτσια στο κυλικείο ζεσταίνουν τη μηχανή του καφέ. «Είμαστε όλοι μουδιασμένοι, θέλει καιρό για να περάσει τελείως. Ο κόσμος θέλει χρόνο, κακά τα ψέματα, όλοι θέλουμε χρόνο» λέει η μια εκ των δύο, ενώ μια υπάλληλος της ζητεί ένα μπουκάλι νερό για μια κυρία από τα πίσω βαγόνια που φοβάται να έρθει να το πάρει μόνη της.

Τουρίστες

Βασική γλώσσα ομιλίας στο τρένο τα αγγλικά αφού οι περισσότεροι επιβάτες, πλην ελαχίστων, είναι τουρίστες. Οπως η 61χρονη Lynn που ήρθε από την Αριζόνα για να επισκεφθεί τον Λευκό Πύργο και να δοκιμάσει ελληνικά κρασιά. Εχει ακούσει για το δυστύχημα. «Εχω έναν γιο και μια κόρη, και μόνο η σκέψη ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο στα δικά μου παιδιά με διαλύει» λέει στα «ΝΕΑ». «Γιατί έχει τόσες τηλεοπτικές κάμερες;» με ρωτά ο 78χρονος David με τη σύζυγό του Mira που ήρθαν για διακοπές από το Ισραήλ και επέλεξαν το πρώτο βαγόνι. «Σήμερα ειδικά δεν υπάρχει περίπτωση να μην είναι ασφαλές» λέει από το βαγόνι στο τέρμα ο 20χρονος Δημήτρης. «Σε λίγα λεπτά, η αμαξοστοιχία θα περάσει από τη σήραγγα των Τεμπών» ανακοινώνεται από τα μεγάφωνα. Τα στομάχια κόμπος. Τα μάτια καρφωμένα στα τζάμια. Ο ανατριχιαστικός ήχος της κόρνας ειδοποιεί ότι το τρένο διέρχεται από το σημείο της τραγωδίας. Μια σιωπή γεμάτη συναισθήματα απλώνεται στα βαγόνια.

Ακούγεται μόνο ο επίμονος ήχος της βροχής στα παράθυρα. Πολλών λεπτών σιγή. Περνά αρκετός χρόνος για να ξαναζωντανέψουν οι συζητήσεις εντός του τρένου. Από εδώ και πέρα, κάνουμε το ταξίδι που κάποιοι δεν ολοκλήρωσαν ποτέ.