Πέντε κάλπες, και ακόμη προσπαθούν…

Πέντε κάλπες, και ακόμη προσπαθούν…

Το ξέρω, είναι «ίδιον» της φυλής, που λένε, η ομφαλοσκόπηση και ο εγωκεντρισμός (δεν είναι καινούργιο το φαινόμενο – οι αρχαίοι μας πρόγονοι θεωρούσαν τους Δελφούς, ας πούμε, ως τον «ομφαλό της γης», μεγαλείο). Γνωρίζω επίσης ότι δεν βλέπουμε, συνήθως, πιο πέρα από τη μύτη μας. Παρότι θα έπρεπε. Ομως μια και επίκεινται εκλογές και σε μας, ας ρίξουμε μια ματιά στο τι συμβαίνει στη γειτονική μας Βουλγαρία. Εκεί όπου, και κάτι άλλοι σαν και τους δικούς μας, είπαν να καθιερώσουν ένα σύστημα απλής αναλογικής για να ευνοηθούν οι συνεργασίες, να μην υπάρχει περίπτωση απολυταρχικών κυβερνήσεων και άλλα ηχηρά παρόμοια. Και το καθιέρωσαν το συστηματάκι, και ιδού τι τους συμβαίνει εδώ και δύο χρόνια. Εχουν κάνει πέντε φορές εκλογές, η πλέον πρόσφατη ήταν προχθές την Κυριακή, και το αποτέλεσμα είναι σχεδόν το ίδιο: τα δύο πρώτα κόμματα, ένα κεντροδεξιό και ένα κανονικό δεξιό με χορηγούς την εντός ή εκτός εισαγωγικών επιχειρηματική ολιγαρχία (βάλε με τον νου σου τώρα τι είδους είναι αυτή η ολιγαρχία), πήραν από 25% περίπου και αδυνατούν να φτιάξουν κυβέρνηση. Ακόμη και με τη σύμπραξη μικρότερων κομμάτων. Θα υπάρξουν διαβουλεύσεις βέβαια, όμως είναι σχεδόν βέβαιο τι δεν θα προκύψει από τις διαβουλεύσεις αυτές: κυβέρνηση. Ετσι δεν είναι παράξενο ότι ήδη μετά την οριστικοποίηση των αποτελεσμάτων διαφαίνεται νέα, μια έκτη, εκλογική αναμέτρηση ως το τέλος του χρόνου!

Αντε και στα δικά μας…

(Ελπίζω πως όχι, βέβαια…)

Στο (απλοϊκό) μυαλό του brοέδρου

Γίνεται μια σχετική βαβούρα στα «καθεστωτικά», που λέει ο (συριζαίικος) λόγος, μέσα ενημέρωσης σχετικά με την υποψηφιότητα του επιλεγόμενου Μιθριδάτη, επειδή ο τυπάκος έχει μια ροπή στον σεξισμό και τη χυδαιότητα. Και το έχουν αναγάγει σε μείζον θέμα, διότι η υποψηφιότητά του έρχεται, λέει, σε αντίθεση με τις πολιτικές ισότητας του ΣΥΡΙΖΑ, θέτοντας ερωτήματα για το σχετικό τμήμα ισότητας του κόμματος.
Παραμύθια. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που είναι, πολιτική κάνει ο «έλα με φόρα» brόεδρος, προφανώς ενέταξε στο ψηφοδέλτιο αυτό το νούμερο, προκειμένου να προσελκύσει νέους ψηφοφόρους. Στο απλοϊκό μυαλό του δούλεψε η φάση ως εξής: βάζω τον Μιθριδάτη των Ημισκουμπρίων, και αλλόφρονες fans του ίδιου και του συγκροτήματος θα τρέξουν στις κάλπες να ρίξουν δαγκωτό ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν ξέρω ποιος του τα «πέρασε» αυτά του αρχηγού, αλλά για καλό δεν ήταν. Τα Ημισκούμπρια δεν υπάρχουν πια, τα πάτησε το τρένο της τραπ μουσικής εδώ και μία 8ετία. Από τότε έχουν να κυκλοφορήσουν καινούργιο τραγούδι. Το 2016 κυκλοφόρησαν το τραγούδι «Λε χαμ» και ύστερα σιωπή. Είναι η χρονιά – σταθμός για την ύπαρξή τους. Γιατί τότε ήταν που αποφάσισαν να ακολουθήσουν χωριστούς δρόμους, με τον καθένα τους να γράφει για την πάρτη του τραγούδια και είτε να τα «παίζει» στο Διαδίκτυο είτε να τα εντάσσει στο μουσικό πρόγραμμα κάποιας άλλης μπάντας.

Επίσης, δεν θέλω να του το χαλάσω περαιτέρω του αρχηγού, αλλά το πρώτο όνομα του γκρουπ ήταν ο Μεντζέλος και όχι ο Μιθριδάτης…

Οταν το σταρ σίστεμ εκθέτει

Και ύστερα από αυτή την (υποθέτω, πλήρη περί Ημισκουμπρίων και άλλων τινών) ενημέρωση του «έλα με φόρα brοέδρου έχω να του επισημάνω και ορισμένα άλλα σχετικά θέματα: αν ήθελε να κάνει το μπαμ στη νεολαία, θα προσπαθούσε να εντάξει στο ψηφοδέλτιο τον LEX, για παράδειγμα, που τα «σπάει» στους πιτσιρικάδες. Κι αν ήθελε να πιάσει τα 17άρικα,που ψηφίζουν για πρώτη φορά, προφανώς θα πήγαινε σε πιο hard περιπτώσεις τράπερ, σε κανέναν Sneak, Tranos ή Light. Αυτοί έχουν πέραση στους μικρούς και μπορεί να έφερναν κόσμο στις κάλπες. Με Μιθριδάτη, όχι. Δεν τον ξέρουν οι μικροί, δεν τους λέει τίποτε το ύφος του και πολύ περισσότερο δεν τους συγκινεί η μουσική χιπ – χοπ που παίζει, όπως και ο λόγος των στίχων του.

Επίσης η υπόθεση με την ένταξη του Μιθριδάτη, που παρουσιάστηκε ως η μεγάλη μεταγραφή, η υποψηφιότητα που θα ταρακουνήσει το πολιτικό σύστημα, φανερώνει ότι ο brόεδρος δεν συνετίστηκε καθόλου από προηγούμενα εγχειρήματα αυτού του είδους. Παράδειγμα, ο ηθοποιός Αλέξης Γεωργούλης. Ωραίο παλικάρι, αρέσει στις κυρίες, αλλά τι έκανε όλα αυτά τα χρόνια στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο; Μίλησε καμιά φορά; Κι αν μίλησε, ποιο ήταν το θέμα της ομιλίας του; Ζήτησε ποτέ ο αρχηγός μια αποτίμηση της παρουσίας του στο κορυφαίο νομοθετικό όργανο της Ευρώπης; Είμαι σχεδόν βέβαιος πως όχι.

Και να μην πιάσω την περίπτωση της κυρίας Ραλλίας Χρηστίδου, τραγουδίστριας, που επίσης βρίσκεται στη Βουλή, από το καλοκαίρι του 2019. Ποια είναι η δική της συνεισφορά στο νομοθετικό έργο; Ποια η παρουσία της γενικότερα στη Βουλή;

Το σταρ σίστεμ στην πολιτική δεν πουλάει, αλλά εκθέτει…

Γραπτή απολογία (;)

Την είδηση την είχε χθες το ieidiseis.gr και τη βρήκα κα-τα-πλη-κτι-κή! Ο Νίκος ο Παππάς, ο καταδικασμένος αμετάκλητα σε διετή φυλάκιση (είναι έξω με αναστολή…) για το έγκλημα της παράβασης καθήκοντος, συνέγραψε βιβλίο υπό τον τίτλο «MME με την άδειά σας» και το κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Θεμέλιο (χάθηκε ο Λιβάνης να την κυκλοφορήσει την επιτυχία;).

Αν και το δημοσίευμα δεν αναφέρει τίποτε σχετικό με το τι τον ώθησε στη θρασύτατη αυτή πρωτοβουλία, εκτιμώ ότι πρέπει να τη θεωρήσουμε ως μια γραπτή απολογία για την κατηγορία που οδήγησε στην καταδίκη του, δεδομένου ότι δεν εμφανίστηκε στο Ειδικό Δικαστήριο να το κάνει ενώπιον των φυσικών δικαστών του.

Υποθέτω – θα το δούμε κι αυτό, όταν κυκλοφορήσει το βιβλίο – ότι θα εξηγεί το πώς και το γιατί από το σύνολο της ελληνικής διαπλοκής, με την οποία διατηρούσε άριστες σχέσεις ο ΣΥΡΙΖΑ, εκείνος «ανακάλυψε» την οικογένεια των Λιβανέζων Χούρι, προκειμένου να «επιχορηγήσουν» τον Καλογρίτσα με 3 εκατομμύρια ώστε να λάβει μέρος στον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες. Χρειάζεται ταλέντο και «άκρες» για να το κάνεις αυτό, και ειδικότερα για υπουργό κυβέρνησης ενός χρόνου (τότε), πραγματικά μεγάλες «ικανότητες»…

Το κεφάλαιο της ΕΡΤ

Υποθέτω επίσης ότι θα μας ενημερώσει και για διάφορα άλλα που έκανε, στο πλαίσιο του project για το ΣΥΡΙΖΑ channel, και τα οποία του «χάρισαν» τον τίτλο του «μαέστρου» του όλου εγχειρήματος. Πώς το έστησε, πώς γράφτηκε ο νόμος, ποιος τον έγραψε, ποιος «ανακάλυψε» το Ινστιτούτο της Φλωρεντίας το οποίο είχε «γνωματεύσει» έπειτα από μια τουριστική επίσκεψη στην Ελλάδα της επικεφαλής του ότι χρειαζόμαστε τέσσερα κανάλια για να ενημερωθούμε κ.λπ., κ.λπ.

Από εκεί και πέρα εκτιμώ ότι το βιβλίο περιλαμβάνει και αρκετά κεφάλαια τα οποία προκαλούν θυμηδία. Λ.χ., ας πούμε, με αποσπάσματα όπως το ακόλουθο: «Θυμάμαι ακόμη», γράφει, «ότι, σε κάθε επίσκεψη που πραγματοποιούσα στο εξωτερικό μέχρι τον Ιούνιο του 2015, διάφοροι αξιωματούχοι άλλων χωρών εξέφραζαν την απορία τους για το πώς μπόρεσε η προηγούμενη κυβέρνηση να κλείσει τη δημόσια ραδιοτηλεόραση και μάλιστα με τόσο βίαιο τρόπο. Αντιστοίχως, το θέμα της ΕΡΤ έμπαινε επιτακτικά σε κάθε συζήτηση και σε κάθε συνάντηση που πραγματοποίησα εκείνο το χρονικό διάστημα με Ελληνες του εξωτερικού. Η αγανάκτησή τους για το μαύρο ήταν έκδηλη»!!!

Η χώρα κατέρρεε και οι ξένοι αξιωματούχοι ρωτούσαν τον Νικόλα για την ΕΡΤ! Ο μπαγάσας, θα μας εξοντώσει από τα γέλια…