Πράσινη αυτοκτονία

Για να πάρεις το πρωτάθλημα, ακόμα και σε μια τέτοια διαδικασία όπως αυτή των playoffs που σε πολύ μεγάλο ποσοστό θα κριθεί στα ντέρμπι μεταξύ των μεγάλων, οφείλεις να πάρεις τα θεωρητικά εύκολα παιχνίδια. Κι αν έκαναν τους υπολογισμούς τους πριν από την έναρξη του μίνι πρωταθλήματος όλες οι ομάδες που διεκδικούν τον τίτλο, σίγουρα θα κύκλωναν το εντός έδρας με τον Βόλο. Ο Παναθηναϊκός είχε παίξει τέσσερις φορές με τον Βόλο, είχε κερδίσει με άνεση και τις τέσσερις, αλλά στο πέμπτο και πιο κρίσιμο απ’ όλα τα προηγούμενα… αυτοκτόνησε. Αυτή τη φορά δεν σώθηκε ούτε από το πέναλτι που κέρδισε στις καθυστερήσεις του αγώνα, καθώς ο Κλέιμαν έβγαλε την εκτέλεση του Σπόραρ και το 0-0 έμεινε μέχρι το τέλος. «Χαρακίρι» για τους Πράσινους απέναντι σε έναν Βόλο πολύ ψυχωμένο και ακόμα περισσότερο διαβασμένο.

Οι φιλοξενούμενοι είχαν προετοιμαστεί για κάθε συνθήκη απέναντι στον μεγάλο τους αντίπαλο, κατάφεραν να μη δεχτούν ευκαιρίες, δεν είχαν μεν καμία επιθετική φιλοδοξία, πλην όμως ήταν απολύτως αποτελεσματικοί σε αυτό που στόχευαν. Στο μηδέν στην άμυνα. Το κατάφεραν με αρκετή δουλειά, μπόλικο τρέξιμο, με πολλά μαν του μαν πάνω σε παίκτες-κλειδιά του Παναθηναϊκού, εκμεταλλευόμενοι και την πολύ κακή μέρα στην οποία βρέθηκε όλη η ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς, αλλά και ο ίδιος ο σέρβος προπονητής. Ο Γιοβάνοβιτς δεν αποφάσισε ποτέ να παίξει με δύο επιθετικούς, προκειμένου να γεμίσει την αντίπαλη περιοχή, η οποία έμοιαζε άδεια από παίκτες του Παναθηναϊκού. Και είχε μόνο κόκκινες φανέλες σχεδόν σε κάθε προσπάθεια των γηπεδούχων.

Η κακή μέρα και το «θρίλερ» που θα ζούσαν όλοι στη Λεωφόρο φάνηκε από το ξεκίνημα. Ο Παναθηναϊκός δεν είχε καμία σχέση με την ομάδα που παρουσιάζει σε άλλα παιχνίδια μέσα στην έδρα του. Κυρίως όσον αφορά την ένταση στο παιχνίδι του, την ταχύτητα, τη δημιουργία, την παραγωγή φάσεων. Ο Μπερνάρ ήταν κεφάτος στην επιστροφή του στο αρχικό σχήμα, αλλά καθόλου αποτελεσματικός, ο Παλάσιος πολύ μακριά από τον καλό του εαυτό, ο Ιωαννίδης καλά κλεισμένος. Την ίδια ώρα που ο Βόλος έβλεπε τον Κλέιμαν από νωρίς να δηλώνει «παρών» σε κάθε δύσκολη φάση και να βρίσκεται σε εξαιρετική μέρα. Είχε βρεθεί στην ίδια κατάσταση ο Παναθηναϊκός απέναντι στον Βόλο πριν από μερικές εβδομάδες, στο ματς της κανονικής διάρκειας, όταν και τότε το ημίχρονο τελείωσε 0-0. Με τη διαφορά πως τότε στα πρώτα 45 λεπτά είχε 23 τελικές, ενώ χθες είχε επτά.

Και τούτη τη φορά το άγχος έδειξε να πνίγει τους παίκτες του Γιοβάνοβιτς, που όσο περνούσε η ώρα έκαναν ολοένα και περισσότερα και πιο εύκολα λάθη. Ακόμα και σε φάσεις πολύ απλές, που θα μπορούσαν με μια επαφή να στείλουν την μπάλα αν όχι στα δίχτυα, τουλάχιστον προς την εστία, όπως η ευκαιρία του Παλάσιος στο 89′ που βρέθηκε μόνος του στη μικρή περιοχή αλλά αντί να κάνει κεφαλιά προς την εστία, έστειλε την μπάλα παράλληλα. Ο Γιοβάνοβιτς, παρά το γεγονός πως ο Βόλος δεν έδειχνε διάθεση να ανέβει έστω και στο ελάχιστο, δεν πήρε κάποιο ρίσκο και δεν έπαιξε με δύο επιθετικούς όπως θα περίμενε κανείς. Στο 66′ έβγαλε τον Ιωαννίδη για να βάλει τον Σπόραρ, ενώ έκανε αλλαγή και τον καλύτερο μεσοεπιθετικό του έως εκείνη την ώρα, τον Μαντσίνι, για να περάσει τον Κλαϊνχάισλερ, που ναι μεν ήταν δραστήριος, αλλά αναποτελεσματικός και αυτός. Από το 80′ και μετά ο Παναθηναϊκός προσπαθούσε με κάθε τρόπο να βρει γκολ λύτρωσης, βρήκε πέναλτι στο 94′ σε χέρι του Λούνα έπειτα από σέντρα του Παλάσιος και όλοι πίστεψαν πως και πάλι θα σωθεί στο φινάλε. Ο Σπόραρ αυτή τη φορά αστόχησε, αφού ο Κλέιμαν έπεσε σωστά στη δεξιά του γωνία και το 0-0 δεν άλλαξε, σκορπώντας μεγάλη απογοήτευση στη Λεωφόρο.

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ: Μπρινιόλι, Κώτσιρας, Σένκεφελντ, Σάρλια, Χουάνκαρ, Τσέριν (80′ Βέρμπιτς), Πέρεθ (76′ Κουρμπέλης), Μπερνάρ, Παλάσιος, Ιωαννίδης (66′ Σπόραρ), Μαντσίνι (67′ Κλαϊνχάισλερ).

ΒΟΛΟΣ: Κλέιμαν, Αλχο, Εσκοβάλ, Σιέλης, Λούνα, Τσοκάνης, Κάτσε (74′ Μπαριέντος), Γκάγκι (84′ Μεταξάς), Ντέλετιτς, Οζέκοβιτς, Τάχατος (70′ Πιρές).