«Πορευόμαστε σαν να μην ξέρουμε»

Ποιο ήταν το συναίσθημα που ένιωσαν όταν άκουσαν για πρώτη φορά μουσική και για ποιο λόγο μπήκαν σε αυτό το παιχνίδι; Ηταν το ερώτημα – οδηγός για τη Δήμητρα Γαλάνη και τον Σεραφείμ Γιαννακόπουλο ώστε να δημιουργήσουν το άλμπουμ «Είσοδος κινδύνου» που ακούσαμε την περασμένη Παρασκευή. Οπως εξήγησε ο μουσικός των Planet of Zeus στην ακρόαση του άλμπουμ τους, δεν πρόκειται μόνο για μια δική τους αγωνία – ιδανικά τουλάχιστον – αλλά για όλους όσοι ασχολούνται με τις τέχνες. «Η διαδικασία θα πρέπει να είναι πιο πάνω και από την πρώτη ύλη», τόνισε ο παραγωγός του μουσικού εγχειρήματος ο οποίος τραγούδησε, έγραψε μουσική και στίχους, έπαιξε ακουστική, κλασική, ηλεκτρική κιθάρα, μπάσο, ντραμς, κρουστά, πιάνο. Δεν είναι όμως τα μοναδικά στοιχεία που εξήρε η σπουδαία ερμηνεύτρια και τραγουδοποιός για τον συνεργάτη της: «Δεν ακούμε συχνά τέτοιο επίπεδο παραγωγής τουλάχιστον στον τομέα που κινούμαι εγώ. Είναι εξαιρετικός ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τη φωνή μου – κάτι που εξασφαλίζει μια βεβαιότητα ότι όλα θα πάνε καλά».

Στην καραντίνα

Το εν λόγω πρότζεκτ ξεκίνησε και ολοκληρώθηκε αυτή τη «φοβερή τριετία της καραντίνας», όπως τη χαρακτήρισε ο Σεραφείμ Γιαννακόπουλος. Ως πρώτο δείγμα αυτής της ωραίας μουσικής συνάντησης ήταν το «Ελα κοντά» που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό. Ο πολυσχιδής καλλιτέχνης, αναφερόμενος στην περίοδο του εγκλεισμού, μίλησε για τις συνθήκες που γράφτηκαν τα τραγούδια που περιλαμβάνονται στο άλμπουμ: «Δον Κιχώτης», «Είσοδος κινδύνου», «Μόνο για μια στιγμή», «Ενα λεπτό», «Βάλε φωτιά», «Η θηλιά» (τραγούδι που υπογράφουν εκτός από τη Δήμητρα Γαλάνη και τον Σεραφείμ Γιαννακόπουλο και ο Ταφ Λάθος), «Mantra» (σε στίχους Σεραφείμ Γιαννακόπουλου και Παυλίνας Βουλγαράκη), «Τζιτζίκια». «Εμείς έχουμε να θυμόμαστε, και όχι τις προσωπικές μας κατρακύλες και τις ανυπολόγιστες προσωπικές συνέπειες για τον καθένα. Οταν ξεκινήσαμε να το κάνουμε αυτό με τη Δήμητρα, είχαμε βάλει έναν όρο. Να γραφτεί σπίτι της γιατί θέλαμε τα take της παντόφλας. Αυτό που πιάνει μια κιθάρα, μια βραχνάδα της φωνής για παράδειγμα, λεπτομέρειες που κατά 99% στο στούντιο θα χαθούν».

Αυτό το άλμπουμ άλλαζε μορφή κάθε μέρα γιατί όλο αυτό το διάστημα που δουλευόταν, όπως είπε ο Σεραφείμ Γιαννακόπουλος, «ο ένας για τον άλλον υπήρξαμε μητέρα, πατέρας, αδελφός, φίλος, συνδαιτυμόνας, συνακρόαση. Ηταν μια συνολική σχέση η οποία μας βοήθησε να τη βγάλουμε και καθαρή αυτή την περίοδο». «Θεραπείας», συμπληρώνει σε αυτό το σημείο η Δήμητρα Γαλάνη. Ταυτόχρονα ήταν επιθυμία και των δυο να μην τεθούν στόχοι. «Δεν είπαμε, πάμε να κάνουμε ένα άλμπουμ. Δημιουργήσαμε μαζί. Εχουμε μια έκφραση που μας αρέσει να τη λέμε: “ν’ αρχίσουμε να πορευόμαστε σαν να μην ξέρουμε”. Αυτό ήταν ένα μάθημα για όλους. Ναι μεν υπάρχει η εμπειρία, η γνώση, αλλά στο τώρα να μη βαδίζουμε μόνο με τα πράγματα που ξέρουμε. Εξω από τη safe zone να είσαι πραγματικά παρών».