Δουλίτσα και επανάσταση

Την εποχή που το βασικό θέμα μας ήταν η «εξέγερση» των φοιτητών στις δραματικές σχολές, βασικό αίτημα των οποίων ήταν η δυνατότητα το καλλιτεχνικό πτυχίο τους να μετράει σε περίπτωση διεκδίκησης θέσης στο Δημόσιο, οι καθηγητές της σχολής του Εθνικού Θεάτρου, που καταλήφθηκε για αρκετές εβδομάδες, δήλωσαν ότι παραιτούνται από τη θέση τους σε ένδειξη συμπαράστασης προς τους σπουδαστές τους. Οταν αμφισβητήθηκε από πολλούς η πράξη τους, που είχε παρουσιαστεί ως πράξη αυταπάρνησης, κάποιοι έχαναν τη σιγουριά μιας δουλειάς προτιμώντας τον αγώνα, εκείνοι σήκωσαν ψηλά το δάχτυλο, υπερασπιζόμενοι το ηθικό βάρος της επιλογής τους, που έλεγαν ότι έπληττε τους ίδιους και τα εισοδήματά τους. Καλύτερα μια ώρα στα οδοφράγματα, παρά μια ολόκληρη ζωή στο μάθημα. Και ό,τι θέλει ας γίνει.

Οι προχθεσινοί επαναστάτες, χθες, ανακοίνωσαν ότι, αφού τελείωσε η απεργία (η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, πέτυχε όπως αναμενόταν μια τρύπα στο νερό), επιστρέφουν στο διδακτικό έργο τους, δηλαδή στη δουλίτσα τους. Ομολογούν δηλαδή ότι το έπαιξαν επαναστάτες εκ του ασφαλούς – και τώρα που τα λάβαρα μαζεύτηκαν, επιστρέφουν στο μεροκάματο. Αρνούνται βέβαια να δικαιολογήσουν όσους τους είχαν επικρίνει όταν παρίσταναν ότι χάνουν τη δουλειά τους για τον αγώνα, όσο να ‘ναι πρέπει να συνεχίσουν να έχουν ένα ηρωικό φωτοστέφανο και για τους μαθητές τους, στους οποίους πόζαραν ως πρότυπα επαναστατικότητας. Επινόησαν, γι’ αυτό, έναν εκ των υστέρων δήθεν ηρωισμό, ο οποίος τους έκανε να γυρίσουν στη δουλειά.

Γιατί λοιπόν επέστρεψαν; Επειδή «από τις 28/2 το τοπίο άλλαξε ριζικά και η αιχμή των κινητοποιήσεων μετατοπίστηκε σε ζητήματα πολύ σοβαρότερα που έχουν σχέση με ανθρώπινες ζωές». Με άλλα λόγια, οι μεγάλοι καλλιτέχνες και δάσκαλοι λένε ότι επιστρέφουν στη χθαμαλότητα της καθημερινότητας επειδή έγινε το δυστύχημα στα Τέμπη. Στην προεκλογική περίοδο δεν έχουν και κάποιον για να τα πουν (λες και όταν ξεκινούσαν την αποχή δεν ήταν προεκλογική περίοδος, αν δεν είχε συμβεί το περιστατικό στα Τέμπη σήμερα θα μπαίναμε στις τελευταίες προεκλογικές εβδομάδες).

Τους φώναξε, προσθέτουν, και η διεύθυνση του Εθνικού να κάνουν μαθήματα να μη χαθεί η χρονιά, οπότε έκαναν την καρδιά τους πέτρα και γύρισαν στη δουλίτσα. Και δουλίτσα και επανάσταση, αμ πώς. Με άλλα λόγια, επαναστάτες καλλιτέχνες εκ του ασφαλούς, δηλαδή ούτε επαναστάτες ούτε καλλιτέχνες. Υπάλληλοι.

***

Ο χειρισμός της κατάληψης των χώρων από τη διεύθυνση του Εθνικού Θεάτρου είναι ένα ακόμα μείζον ζήτημα. Οποια άποψη κι αν είχε η διεύθυνση για τις κινητοποιήσεις των σπουδαστών, όφειλε να διεκδικήσει τη δυνατότητα του Εθνικού Θεάτρου να είναι ανοιχτό. Αφενός, για να αποφευχθούν ζημιές, που πάντα γίνονται σε τέτοιες περιπτώσεις. Αφετέρου, επειδή το κόστος ενός τέτοιου θεάτρου, όταν μένει κλειστό, είναι μεγάλο – και δεν νοείται οι καλλιτέχνες να παριστάνουν τους μποέμ και τους άνετους με τα λεφτά των φορολογουμένων. Διαβάζω ότι η κατάληψη ζημίωσε το Εθνικό 400 εκατομμύρια ευρώ. Νομίζει η διεύθυνση του θεάτρου ότι τα λεφτά προέρχονται από λεφτόδεντρα;

Φυσικά, πριν και από τη διεύθυνση του θεάτρου, ευθύνη έχει το υπουργείο Πολιτισμού. Μια τρομοκρατημένη πολιτική Αρχή που, αντί να φτιάξει στιβαρούς πολιτιστικούς θεσμούς, απλώς διαχειρίζεται το βάρος της ανάγκης λειτουργίας τους. Εν ανάγκη, παραδίδοντάς τους σε στρατευμένες προσωπικότητες, που έτσι δεν θα κάνουν φασαρία.

Ταξίδι στο Παρίσι

Το περίμενα. Να υπάρχει δυνατότητα εξαγωγής της επανάστασης (έστω, του φαιοκόκκινου μετώπου αριστερισμού και Ακροδεξιάς) και να μη βρεθούν στα μετερίζια του αγώνα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ; Μια επίσκεψη επαναστατικού τουρισμού στο Παρίσι είναι πάντα «ένας ωραίος αγώνας» (που θα ‘λεγε κι ο Γιώργος Παπανδρέου), λυπάμαι μάλιστα πολύ που ο Αλέξης Τσίπρας πλέον το παίζει υπεύθυνος για τις μεγάλες κυβερνητικές φουρτούνες που υποδύεται ότι τον περιμένουν έτσι ώστε να επωφελούνται τα πουλέν του.
Η Ράνια Σβίγγου, που θα είναι επικεφαλής της αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ και θα πορευτεί προσπαθώντας να αποτρέψει τη συνταξιοδότηση των Γάλλων στα 64, είναι το ίδιο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ που στην Ελλάδα είχε αποδεχτεί οι (μειωμένες δραματικά) συντάξεις να εκδίδονται στα 67, σύμφωνα με τον νόμο του μεγάλου επαναστάτη Γιώργου Κατρούγκαλου. Υπενθυμίζω ότι η Ράνια Σβίγγου ήταν η κομματική ευνοουμένη του αρχηγού όταν παραμύθιαζε τον κόσμο ότι θα σκίσει τα μνημόνια «με έναν νόμο και με ένα άρθρο», και όταν υπέγραψε τρίτο μνημόνιο, και όταν ανέβασε το όριο. Ωραίο το ταξίδι στο Παρίσι, αλλά κρύβει μια πρωτοφανή χυδαιότητα. Ή και δεν την κρύβει.