Ο θάνατος της πρωτοτυπίας

Αν λείπει κάτι στον mainstream κινηματογράφο τα τελευταία χρόνια, αυτό είναι η πρωτοτυπία. Η εξήγηση του φαινομένου είναι απλή: στην ταχύρρυθμη παραγωγή ένα remake ή έστω ένα sequel είναι η εύκολη λύση. Η πρωτοτυπία απαιτεί χρόνο, το να εξερευνήσει κανείς αχαρτογράφητες ιδέες είναι δυσκολότερο από το να καταφύγει στα σίγουρα παλιά κλισέ. Παραδόξως, τα terabytes πληροφορίας που αιωρούνται στο Ιντερνετ, μετά την προσεκτική επιμέλεια του αλγόριθμου, δεν φαίνεται να ευνοούν την πρωτοτυπία. Το αντίθετο.

Στο ποντάρισμα των στούντιο παραγωγής του Χόλιγουντ, οι αέναες επιστροφές σε παλαιότερα franchises και τα remakes έγιναν η σίγουρη επιλογή. Το ότι στο πολιτισμικό πεδίο η νοσταλγία βρίσκεται στο ζενίθ της σίγουρα δεν βοηθάει όσες και όσους περιμένουμε να δούμε κάτι καινούργιο.

Ο φόβος της εποχής πως τα νέα ΑΙ προγράμματα (τα generative AI models, όπως το DALL-E και το ChatGPT, που παράγουν εικόνα και λόγο αντίστοιχα) έρχονται να αντικαταστήσουν τους εργαζομένους σε δημιουργικά πόστα, σκοτώνοντας οριστικά πια την πρωτοτυπία, μοιάζει να επιβεβαιώνεται στον mainstream κινηματογράφο προτού καν τα εν λόγω ΑΙ πιάσουν δουλειά. Από την άλλη, ίσως αυτά ακριβώς τα προγράμματα καταφέρουν να δώσουν την ώθηση να ξεφύγουμε από αυτή τη στείρα επανάληψη. Οπως μου απάντησε και το ChatGPT (δυστυχώς, μετά από μία εξαιρετικά κοινότοπη ανάλυση) περί του ζητήματος, «τελικά, ακόμα και ένα remake μπορεί να συνεισφέρει νέες προοπτικές στο πρωτότυπο».

O Βασίλης Γαλάνης είναι εικαστικός