Μαθήματα συμπαράστασης από την Αριάν Μνουσκίν

Μια γέφυρα πολιτισμού έχει στηθεί ανάμεσα στο Παρίσι και το Κίεβο από την ανήσυχη Αριάν Μνουσκίν. Η δημιουργός του πρωτοποριακού Θεάτρου του Ηλιου βρίσκεται στην ουκρανική πρωτεύουσα από τις 23 Μαρτίου όπου παρουσιάζει ένα μάθημα θεάτρου – nomade school όπως το αποκαλεί. Την ίδια στιγμή ένα μέρος του θιάσου της παρέμεινε στο Παρίσι για να υποδεχθεί την ουκρανική παράσταση «Dance of Death» του Vladislav Troitskyi και της ομάδας του Dakh Daughters, που μιλάει για τη βίαιη ανατροπή της ζωής του ουκρανικού λαού από τη ρωσική επίθεση.

Η 84χρονη Αριάν Μνουσκίν, γνωστή και σε μας από το Φεστιβάλ Αθηνών στη θητεία του Γιώργου Λούκου, η οποία εξακολουθεί να συνδέει τη δημιουργία της με την ακτιβιστική δράση, θα προσφέρει για δύο εβδομάδες το φως της τέχνης της σε περισσότερους από 100 ουκρανούς φοιτητές αλλά και νέους επαγγελματίες του θεάτρου. Οι συμμετέχοντες θα ζήσουν στους ρυθμούς των αυτοσχεδιασμών, των χορωδιών αλλά της δημιουργίας θεατρικών μασκών. Οπως λέει η Μνουσκίν στη γαλλική «Le Monde»: «Αν καταφέρουμε να τους δώσουμε δύο εβδομάδες ατμόσφαιρα γιορτής και απόλαυσης θα είναι κάτι για εκείνους».

Εξηγώντας τους λόγους αυτής της πρωτοβουλίας, η Μνουσκίν είπε ότι δεν άντεχε να εκτυλίσσεται να μένει με σταυρωμένα τα χέρια ακούγοντας για τον πόλεμο και βλέποντας ειδήσεις: «Η συγκέντρωση χρημάτων για την Ουκρανία δεν ήταν πλέον αρκετή. Ημασταν όλοι σε μια κατάσταση ανημποριάς, απογοήτευσης. Πριν από έναν μήνα πρότεινα στην ομάδα να έρθουμε και να κάνουμε επιτόπου αυτό που ξέρουμε: ένα νομαδικό σχολείο».

Αξιολογώντας αυτή τη συμβολική κίνησή της η Αριάν Μνουσκίν είπε: «Δεν είμαστε στην πρώτη γραμμή του πολέμου και δεν πρόκειται να μάθω στην ηλικία μου να χειρίζομαι όπλο, να γίνω στρατιώτης». Η παρουσία του θεάτρου εδώ στο Κίεβο έχει όπως λέει «το βάρος ενός φτερού. Αλλά αυτό το φτερό μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη γραφή και σίγουρα μπορεί να βοηθήσει τη σκέψη. Το να βρίσκεσαι εδώ είναι μια μορφή αντίστασης».

Αυτή η πρωτοβουλία της έχει έναν συμβολισμό και όπως έχει δηλώσει παλαιότερα η ίδια «όλες οι χειρονομίες μας γράφουν ιστορία. Οι μεγάλες και σπουδαίες αλλά και οι μικρές».