Εχθρός, η ελευθερία του λόγου

Η καθηγήτρια Βάνα Νικολαΐδου-Κυριανίδου είναι ένα πρόσωπο του ελληνικού Πανεπιστημίου που αξίζει τον σεβασμό μας. Οχι μόνο για την επιστημονική της ταυτότητα που συνυφαίνεται επί πολύ καιρό με τη μελέτη του έργου της Χάνα Αρεντ, ο στοχασμός της οποίας για τον ολοκληρωτισμό, την εξουσία, την ισχύ, τη βία είναι ιδιαίτερα επίκαιρος στις ημέρες μας. Αλλά και επειδή η ίδια προσπαθεί να είναι συνεπής στις επιλογές της ζωής της με τη διδασκαλία της. Δεν είναι τυχαίο ότι μπήκε μπροστά και διεκδίκησε την αφαίρεση του τίτλου του επίτιμου δικτάτορα από τον Βλαντίμιρ Πούτιν από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Το γεγονός ότι η διεκδίκηση εκείνη είχε επιτυχία και ο τίτλος αφαιρέθηκε δημιούργησε εύλογες αντιπάθειες, αφού είμαστε μια χώρα με μεγάλο ποσοστό συμπαθούντων του ολοκληρωτικού ρώσου ηγέτη.

Τις προάλλες, η Βάνα Νικολαΐδου-Κυριανίδη έγραψε τη γνώμη της στον λογαριασμό της στα κοινωνικά δίκτυα για την πολιτική χρήση του δυστυχήματος στα Τέμπη. Ηταν ο λόγος για τον οποίο φοιτητές των ΕΑΑΚ απαίτησαν με παράσταση εναντίον της, έξω από την πόρτα του γραφείου της, να παραιτηθεί επειδή δεν πήρε τη «σωστή» θέση για το δυστύχημα! Στην πολιορκία του γραφείου της ήταν μόνη της, ενώ η υποστήριξη που της δόθηκε και από τους συναδέλφους της ήταν μειοψηφική. Προφανώς, πολλοί απέφυγαν να μιλήσουν όχι μόνο επειδή συμφωνούν με τη σταλινικής εμπνεύσεως απειλή εναντίον της, αλλά επειδή είτε φοβούνται είτε δεν θέλουν να μπλέξουν. Και κάπως έτσι, στα πανεπιστήμια, εξακολουθεί να ασκείται μια τρομοκρατία οπαδών ενός αριστερού ολοκληρωτισμού.

Ο,τι συνέβη στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με τη συγκεκριμένη καθηγήτρια, τις τελευταίες ημέρες κατά κόρον κυριαρχεί και στη δημόσια σφαίρα εναντίον συγκεκριμένων δημοσιογράφων. Προχθές, ο Σταύρος Θεοδωράκης έγινε στόχος επιθέσεων ακόμα και από συναδέλφους του, επειδή είχε ανακοινωθεί ότι πήρε συνέντευξη από τον Πρωθυπουργό. Ο,τι οπουδήποτε αλλού θα θεωρούνταν επιτυχία, στην Ελλάδα είναι αφορμή για καθύβριση και απειλές. Μάλιστα, το κλίμα που φτιάχτηκε πριν μεταδοθεί η συνέντευξη, κατά τη διάρκεια της μετάδοσής της μεταφράστηκε σε «χαμηλή καταδρομική επιχείρηση» κατά της κατοικίας του δημοσιογράφου από τους γνωστούς Ρουβίκωνες, οι οποίοι έγραψαν στους τοίχους του σπιτιού του, όπως το συνηθίζουν, εκφράσεις του επαναστατικού λυρισμού τους.

Ο Θεοδωράκης δεν είναι ο μόνος που έχει γίνει στόχος. Εδώ και μερικές ημέρες, στα Εξάρχεια, απέναντι από το βιβλιοπωλείο Πρωτοπορία (πιθανόν να υπάρχει κι αλλού), βρίσκεται ένα στένσιλ με τη μορφή του δημοσιογράφου Αρη Πορτοσάλτε στο πρόσωπο του οποίου έχει φιλοτεχνηθεί ένας στόχος. Το σύνθημα που συνοδεύει αυτή την εικόνα είναι τρομερό: «Βάλτε στόχο στη ζωή σας». Σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου, ένα τέτοιο σύνθημα θα κινητοποιούσε τη δημοκρατική διανόηση και τα σωματεία του Τύπου. Εδώ, μούγκα.

Γιατί; Επειδή οι ακραίοι της Αριστεράς θέτουν συνεχώς στο στόχαστρο δημοσιογράφους και δημόσιους διανοούμενους με διακριτή τη διαφωνία μαζί τους. Ουσιαστικά πολεμούν την ελεύθερη πληροφόρηση. Η υπόλοιπη Αριστερά, σιωπηλά, συμφωνεί μαζί τους. Η Ακρα Δεξιά, επίσης. Οι απόψεις αυτές («αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι», δεν χρειαζόμαστε τα ΜΜΕ) διαδίδονται μέσω των κοινωνικών δικτύων. Ετσι διαμορφώνεται μια σιωπηλή πλειοψηφία κατά του Τύπου, ενώ τα σωματεία του Τύπου (όταν δεν εκφράζουν τον πουτινισμό, δίνοντάς τους χώρο) συνήθως δίνουν συμβουλές πώς και τι να γράφουμε.

Πουθενά, ποτέ σε δημοκρατία δεν έχει φτιαχτεί μια πλειοψηφία σταλινικής εμπνεύσεως που να διεκδικεί τη χειραγώγηση, τη μονοφωνία, την περιστολή της ελευθερίας της έκφρασης.

Το νερό και το Υπερταμείο

Πώς το νερό πήγε στην αρμοδιότητα του Υπερταμείου; Πολύ απλά. Με μια κίνηση. Λίγο πριν, ο αντιμνημονιακός Αλέξης Τσίπρας και τα αντιμνημονιακά στελέχη του, ομού μετά του αντιμνημονιακού Πάνου Καμμένου και των δικών του αντιμνημονιακών στελεχών, αντί να σκίσουν τα προηγούμενα μνημόνια με ένα νόμο και με ένα άρθρο, είχαν υπογράψει το τρίτο και πιο οδυνηρό μνημόνιο. Αυτό που χρεώθηκαν να μετατρέψουν σε πολιτική ο Γιώργος Κατρούγκαλος (ρωτήστε τους συνταξιούχους τι ακριβώς συνέβη με τις συντάξεις τους), ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο Νίκος Παππάς και τ’ άλλα τα παιδιά. Τότε, στα σιωπηλά, το νερό (μαζί με πολλές ακόμα δραστηριότητες του Δημοσίου – τεχνολογία, ταχυδρομεία, διαχείριση ακινήτων, ενέργεια, υπηρεσίες κοινής ωφέλειας, υποδομές κ.λπ.) πέρασαν στο Υπερταμείο, το οποίο έχει δύο αρμοδιότητες:

Να συνεισφέρει πόρους στην υλοποίηση της επενδυτικής πολιτικής της Ελλάδας και στην πραγματοποίηση επενδύσεων που συμβάλλουν στην ενίσχυση της ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας και να συμβάλει στην απομείωση των οικονομικών υποχρεώσεων της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Από τότε, η χώρα πορεύεται αντιμετωπίζοντας τις επιπτώσεις της εμπνευσμένης στρατηγικής του πρώτου εξάμηνου του 2015. Μην το πείτε σε όσους ευθύνονται γι’ αυτό επειδή μπορεί να ταραχτούν.