Μετρούν τις ζημιές από το συγχωροχάρτι στον πολακισμό

Σαράντα οκτώ ώρες από την Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ που επικύρωσε το συγχωροχάρτι στον Παύλο Πολάκη και την επιστροφή του στα ψηφοδέλτια, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης αθόρυβα κάνει το πρώτο «ταμείο» και σε σχέση με τη στροφή που επέλεξε ο Αλέξης Τσίπρας και σε σχέση με τον αντίκτυπο που όλο αυτό θα έχει στο εκλογικό κοινό.

Αυτά όλα δε σε συνάρτηση με το χαρτί εξωστρέφειας που θέλει να βγάλει η Κουμουνδούρου έχοντας ως αιχμή – και είναι προφανές – την ανείπωτη τραγωδία στα Τέμπη και την όλη απόδοση ευθυνών που κάνει στην κυβέρνηση. Χθες, για παράδειγμα, δεν είχαμε μόνο την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας στη Βουλή παρουσία του Κώστα Αχ. Καραμανλή, έστω και χωρίς στη βιτρίνα της για τον ΣΥΡΙΖΑ τον κ. Πολάκη. Είχαμε και την αυτοψία του Αλέξη Τσίπρα σε Λάρισα και Θεσσαλονίκη. Στη Λάρισα μάλιστα πήγε στο κέντρο τηλεδιοίκησης του σιδηροδρομικού σταθμού της πόλης, ενώ στη συμπρωτεύουσα στον Σταθμό Τοπικού Χειρισμού 1 του ΟΣΕ εξαπολύοντας επίθεση στην κυβέρνηση και αναφέροντας ότι «η συγκάλυψη της αλήθειας αποτελεί ύβρη απέναντι στους ανθρώπους που άδικα έχασαν τη ζωή τους. Και βαραίνει την κυβέρνηση Μητσοτάκη εξίσου σημαντικά με τις ευθύνες της για την εγκατάλειψη κάθε δικλίδας ασφαλείας του σιδηροδρομικού δικτύου, που οδήγησε στην τραγωδία των Τεμπών».

Εκ παραλλήλου το ξόρκι στην εσωστρέφεια έχει ένα ερώτημα στις γραμμές του κόμματος: Θα τηρήσει τον «σασμό» ο Παύλος Πολάκης ή θα εκτραχυνθεί εκ νέου, όπως το ίδιο βράδυ της επιστροφής του το Σάββατο που άνοιξε μέτωπα με τον κ. Νίκο Χατζηνικολάου και τον κ. Αδωνι Γεωργιάδη; Κι εδώ το ερώτημα τίθεται ακόμη και από εκείνα τα στελέχη που συμφώνησαν στον επαναπατρισμό του Σφακιανού. Είναι, για παράδειγμα, χαρακτηριστικό πως ο Νίκος Μπίστης, στέλεχος με γνώση του πολιτικού σχεδιασμού, το πρωί της Κυριακής προειδοποίησε πως νέα υποτροπή δεν θα γίνει ανεκτή, θέτοντας και τα όρια του θέματος.

Το ζύγι της επιστροφής

Η επιστροφή Πολάκη επίσης κρύβει το δικό της ζύγι εν όψει εκλογών. Ενα πρώτο έχει να κάνει με αυτό του κλειστού συστήματος του Αλέξη Τσίπρα που προφανώς ζύγισε πως μια συνολική αποπομπή του Σφακιανού θα είχε απώλειες για το κόμμα. Ενα άλλο ζύγι έχει να κάνει με το είδος ανοίγματος που επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ αυτή την εποχή και προφανώς εδώ δεν ιεραρχείται με ένταση το κεντρώο κοινό – μια στρατηγική τέτοια εξάλλου προϋποθέτει και άλλα δεδομένα. Σίγουρα βέβαια, όπως λένε γνώστες του παρασκηνίου, ο καταλύτης για την μεταστροφή ήταν τα Τέμπη αλλά και η βήμα-βήμα επανάκαμψη του Πολάκη κυρίως μέσω της επιστολής πίστης στην ηγεσία που «διαβάστηκε» ως συμμόρφωση. Ζύγι όμως τίθεται και για την ίδια την εσωτερική ανθρωπογεωγραφία του κόμματος. Είναι χαρακτηριστικό πως μια βασική ανάγνωση θέλει την ομόφωνη απόφαση επιστροφής του Πολάκη στα ψηφοδέλτια να έχει βάση και σε ένα αθόρυβο παιχνίδι των ρευμάτων-τάσεων. Για παράδειγμα, η Ομπρέλα, που ομόφωνα ήθελε την επιστροφή Πολάκη, με λίγες διαφοροποιήσεις, είδε το όλο στόρι ως ένα ξόρκι για ένα κόμμα που ο αρχηγός θα εισηγείται και θα διαγράφει.

Κοινή διαπίστωση είναι πως μπορεί ο Σφακιανός να έκανε ένα βήμα πίσω με τη δισέλιδη επιστολή του και το διπλό του mea culpa, αλλά όπως λέει και κορυφαίο στέλεχος, ένα βήμα πίσω ή και δύο έκανε και ο Αλέξης Τσίπρας που αρχικώς είχε εισηγηθεί την αποπομπή και είχε αποσπάσει και την ομοφωνία. Το όλο κουβάρι θα ξετυλιχθεί το επόμενο διάστημα που θα αποκρυσταλλωθούν και οι τάσεις κοινωνικά αλλά και κομματικά. Το επιτελικό σχέδιο του Τσίπρα είδε τις νέες διαθέσεις του κοινού με αφορμή τα Τέμπη και επίσης εδώ διέγνωσε και μια πληγή ή μια ρήξη του εκλογικού σώματος με την κυβέρνηση. Αυτό εκκινεί μια λογική τού «κανείς δεν περισσεύει» πολύ περισσότερο στην Κρήτη που υπάρχει και ο παράγοντας Νίκος Ανδρουλάκης και ο κίνδυνος των διαρροών.