Επαγγελματική νίκη ενώπιον πάλι χιλιάδων εκδρομέων

Περιμένοντας τι θα γίνει στα δύο ντέρμπι της πρώτης αγωνιστικής των play off (για τα οποία θα σας γράψω αύριο…) ο Ολυμπιακός έκανε στον Βόλο μπροστά σε 15 χιλιάδες οπαδούς του που πιστεύουν στην κατάκτηση του πρωταθλήματος μια νίκη από αυτές που συνηθίζουμε να αποκαλούμε στο ποδόσφαιρο «επαγγελματικές». Πρόκειται για νίκες που μια ομάδα κάνει χωρίς να εντυπωσιάσει, αλλά ελέγχοντας το παιχνίδι απόλυτα. Συνήθως αυτά τα ματς λήγουν με 1-0 ή σπανιότερα και με 2-0. Ο Ολυμπιακός κέρδισε επαγγελματικά 3-0. Διότι η διαφορά των παικτών του από τους αντίστοιχους του Βόλου είναι μεγάλη κι αυτό το καταλαβαίνεις στα τρία γκολ που, μετά από καιρό, ήρθαν από στημένες φάσεις. Το πρώτο το πετυχαίνει ο Κασάμι που πρώτη φορά φέτος αγωνίστηκε βασικός. Το δεύτερο ο Μπακαμπού μετά από κεφαλιά πάσα του Χάμες που επέστρεψε στην ενδεκάδα. Το τρίτο με απευθείας εκτέλεση φάουλ ο Φορτούνης, που σημειωτέον ήταν ο εκτελεστής και των άλλων δυο φάουλ που έφεραν τα πρώτα γκολ. Παρόλο που ο έλληνας άσος δυσκολεύεται λίγο να συνυπάρξει με τον Χάμες (γιατί κινούνται στους ίδιους χώρους) κατάφερε να κάνει τη διαφορά: είναι φορμαρισμένος και το μάτι του γυαλίζει. Ο Μίτσελ τον χαρακτήρισε στο τέλος του ματς «αληθινό αρχηγό». Εχω ακούσει πολλούς επαίνους για τον Φορτούνη: αυτός είναι καινούργιος.

Δίκαιο

Στα παιχνίδι πέρασε απαρατήρητος ο διαιτητής Διαμαντόπουλος: το ματς κρίθηκε νωρίς και δεν είχε δύσκολες για τον διαιτητή φάσεις. Πλην όμως αυτό δεν σημαίνει πως τα παράπονα του Βόλου για την τοποθέτησή του, που εκφράστηκαν από τον πρόεδρο και δήμαρχο Αχιλλέα Μπέο ήταν άτοπα ή άδικα. Ο Μπέος θύμισε ότι υπήρξε κοινό αίτημα των ομάδων στην ΕΠΟ/ΚΕΔ για ξένους διαιτητές σε όλα τα ματς των play off. Ο αρχιδιαιτητής Μπένετ λειτουργώντας απολύτως αλαζονικά, όχι μόνο τοποθέτησε έλληνα διαιτητή, αλλά δεν έδωσε και την παραμικρή εξήγηση. Το αίτημα του Βόλου υπερασπίστηκε η Σουπερλίγκα με δηλώσεις του προέδρου της: ο Βαγγέλης Μαρινάκης δεν ήθελε να μείνει η εντύπωση πως συμφωνούσε με την τοποθέτηση έλληνα διαιτητή δια της σιωπής. Ο Μπέος είχε απειλήσει ότι θα κατεβάσει στο γήπεδο για διαμαρτυρία την ομάδα νέων. Ευτυχώς δεν το έκανε. Είναι το τελευταίο που χρειάζεται το πρωτάθλημα. Ενα πρωτάθλημα που η ΕΠΟ/ΚΕΔ κάνει ό,τι μπορεί για να τινάξει στον αέρα.

Χαμένος

Ο Ολυμπιακός θα ήταν πραγματικά χαμένος αν ο Βόλος αγωνιζόταν με τους νέους του: μια πιθανή επιβλητική νίκη του δεν θα είχε καμία αξία. Αυτή που πέτυχε θα δούμε τι πραγματική αξία έχει όταν αγωνιστούν στον Βόλο και οι υπόλοιποι διεκδικητές του τίτλου. Αν κερδίσουν όλοι, η νίκη έχει μικρή σημασία. Πλην όμως τη δεδομένη στιγμή δίνει στον Ολυμπιακό τη δυνατότητα να χτίσει ένα σερί από νίκες που σε συνδυασμό με το πρόγραμμα των υπόλοιπων διεκδικητών του δίνει τη δυνατότητα να βελτιώσει τη βαθμολογία του. Ο πρωταθλητής πρέπει να κοιτά τι θα κάνει αυτός. Και πώς θα αποκτήσει μια κεκτημένη ταχύτητα από νίκες. Το αήττητο σερί του είναι μεγάλο, αλλά εντός του υπάρχουν στραβοπατήματα που λέγονται ισοπαλίες που τον έχουν κρατήσει μακριά από την πρώτη θέση. Μια από αυτές έχει γίνει και με τον Βόλο. Στο Καραϊσκάκη.

Μοναδικά

Η κεκτημένη ταχύτητα στις νίκες φαίνεται και στο ελληνικό πρωτάθλημα μπάσκετ, στο οποίο χρόνια τώρα τα μοναδικά ματς για την κατάκτηση του πρωταθλήματος που πραγματικά μετράνε είναι τα ντέρμπι Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός. Χθες οι δυο έπαιξαν στο ΟΑΚΑ, ένα ντέρμπι, που έγινε πραγματικά για το γόητρο, διότι ο Ολυμπιακός είχε εξασφαλίσει την πρώτη θέση στην  κανονική περίοδο. Ο πρωτοπόρος και πρωταθλητής δεν ήταν καλός. Η μετριότητα της εμφάνισής του οφείλεται στο γεγονός ότι ο Κώστας Σλούκας μόλις επέστρεψε από έναν (ακόμα…) τραυματισμό, αλλά και από το ότι οι Βεζένκοφ, Γουόκαπ και Παπανικολάου έχουν τραβήξει «πολύ κουπί» φέτος και ήταν κουρασμένοι – στην περίπτωση του Βεζένκοφ ίσως να έφταιγε και μια κάποια νευρικότητα, που του τη δημιούργησε η παρουσία των σκάουτερ των Νικς που ήρθαν να τσεκάρουν την πρόοδό του για να αποφασίσουν αν το καλοκαίρι θα του δώσουν την ευκαιρία να αγωνιστεί στο ΝΒΑ. Παρόλο που ο Ολυμπιακός είχε όλους αυτούς τους βασικούς του πρωταγωνιστές μακριά από την καλή τους μέρα (κανείς τους δεν πέτυχε δέκα πόντους…) κέρδισε με ένα καλάθι, δηλαδή 76-74! Γιατί; Γιατί μοιάζει να μη χρειάζεται καν να παίξει καλά για να κερδίσει τον βασικό του αντίπαλο: χθες του αρκούσε η κεκτημένη ταχύτητα που του έδιναν 12 σερί νίκες σε βάρος του ΠΑΟ σε τρία χρόνια και πέντε σερί στο ΟΑΚΑ!

Ξένοι

Το τρομερό της ιστορίας είναι ότι οι παίκτες του ΠΑΟ φάνηκαν να δίνουν τα πάντα. Ο Γκουντάιτις σχεδόν έκλαιγε όταν αποβλήθηκε γιατί συμπλήρωσε πέντε φάουλ. Ο Πάρις Λι ήταν μακράν ο καλύτερος του γηπέδου. Ο Μπέικον αγωνίστηκε με διάστρεμμα μετά το πρώτο πεντάλεπτο. Ο Γκριγκόνις δήλωσε ότι έπαιξε για να αποδείξει ότι αξίζει να βρίσκεται στον ΠΑΟ – το είπε και στις δηλώσεις του. Οι ξένοι που τόσα έχουν ακούσει έδωσαν τα πάντα. Αυτό είναι κάτι που ο κόουτς Σερέλης πρέπει να κρατήσει: έχει πολύ χρόνο για να προετοιμάσει ένα Παναθηναϊκό για τους τελικούς με τον Ολυμπιακό. Αλλά για να είναι σε αυτούς ανταγωνιστικός πρέπει στο μεταξύ ο Παναθηναϊκός να κερδίσει ένα ματς: με 13 ήττες στη σειρά και το επόμενο ματς με τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ για την Ευρωλίγκα σε δέκα μέρες δεν ξέρω πόσο εύκολο θα είναι.

Λίνεκερ

Στο μεταξύ με χαρά είδα ότι μια σειρά από ελληνικές εφημερίδες ασχολήθηκαν με τη γνωστή υπόθεση του καβγά του άγγλου σχολιαστή και πρώην μεγάλου ποδοσφαιριστή Γκάρι Λίνεκερ με το BBC. H νίκη του Λίνεκερ και η επιστροφή του στην εκπομπή του, μετά την αποπομπή του για σκληρά πολιτικά σχόλια εναντίον της κυβέρνησης στο Twitter, χαρακτηρίστηκαν στην Ελλάδα ως ένα είδος θρίαμβος της δημοσιογραφίας κόντρα στο ανάλγητο ΒΒC που επιβάλει φιμώσεις κ.λπ. Ωραία είναι αυτά μόνο που ο Λίνεκερ έχει τόση σχέση με τη δημοσιογραφία όσο και με τον κινέζικο στόλο. Είναι κάτοχος εταιρείας παραγωγής, έχει το μεγαλύτερο συμβόλαιο σχολιαστή στον κόσμο, δούλευε για το ΝΒC και το Αl Jazeera, το όνομά του ήταν στα Panama papers αφού έκρυβε, νομίμως, τα τεράστια εισοδήματά του. Με τόσα λεφτά (και τη βεβαιότητα πως αν τον απολύσει το ΒΒC τον περιμένει το ΒSkyB) σιγά μην αυτοπεριοριζόταν! Αλλά τι σχέση έχουν αυτά με τις συνθήκες δουλειάς των δημοσιογράφων, μη με ρωτάτε…