Ο Κουέντιν Ταραντίνο αποχαιρετά το σινεμά

Τα δημοσιεύματα που έχουν γίνει προσφάτως για την απόφαση του αμερικανού σκηνοθέτη Κουέντιν Ταραντίνο να μπει το φθινόπωρο του 2023 στη διαδικασία της επόμενης και – σύμφωνα με τα δικά του λεγόμενα – τελευταίας κινηματογραφικής ταινίας του, προκαλούν χαρά και συγχρόνως θλίψη. Χαρά, γιατί ο Ταραντίνο είναι ένας από τους ελάχιστους σκηνοθέτες παγκοσμίως, που όποτε αποφασίζει να κάνει ταινία δημιουργεί γεγονός. Αυτό άρχισε ως υποψία το 1992 μετά την έκρηξη του «Reservoir dogs», πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας του και έγινε καθεστώς μετά την καθιέρωσή του με το «Pulp fiction», το αριστούργημά του δύο χρόνια αργότερα (για το οποίο κέρδισε το ένα από τα δύο Οσκαρ του στο σενάριο).

Πόσο μάλλον τώρα. Τέσσερα χρόνια μετά το «Κάποτε στο Χόλιγουντ», τη νοσταλγική ματιά του στην αμερικανική κινηματογραφική βιομηχανία περασμένων εποχών, η ταινία την οποία έχει στο μυαλό του να γυρίσει φημολογείται ότι θα λέγεται «The movie critic». Σύμφωνα με τα όσα έχουν γραφεί, σεναριακό μοντέλο του θα είναι μια από τις σημαντικότερες μορφές της αμερικανικής (αν όχι και της παγκόσμιας) κριτικής κινηματογράφου, η Πολίν Καέλ (1919 – 2001), της οποίας τα κείμενα δημοσιευμένα στο περιοδικό «The New Yorker» στις δεκαετίες 1960, 1970, 1980 και 1990 ήταν άκρως επιδραστικά και μπορούσαν να παίξουν ρόλο για το μέλλον της εκάστοτε ταινίας που ήταν το αντικείμενό τους.

Ολα αυτά δεν μπορούν παρά να προκαλέσουν χαρά όχι απλώς για κάθε φαν των ταινιών του Ταραντίνο (και υπάρχουν πολλοί) αλλά γενικότερα για κάθε άνθρωπο που αγαπά τον κινηματογράφο.

Η θλίψη έχει να κάνει με το γεγονός ότι ο ίδιος δημιουργός έχει δηλώσει ότι αυτή θα είναι η τελευταία ταινία του. Θα είναι η δέκατη ολοκληρωμένη μεγάλου μήκους του (τόσες είχε πει εδώ και χρόνια ότι σκοπεύει να γυρίσει) αν υπολογίσουμε τα δύο «Kill Bill» σαν μία ταινία και δεν μετρήσουμε την μισή του Grindhouse, δηλαδή το «Death proof», το επεισόδιο στη σπονδυλωτή ταινία «Τέσσερα δωμάτια» και κάποιες σκηνές που σκηνοθέτησε στην «Αμαρτωλή πόλη».

Γιατί σταματά

Από την άλλη πλευρά αν κάποιος εξετάσει το γιατί o Tαραντίνο έχει πάρει αυτή την απόφαση, θα δει ότι κάπου δικαιολογείται. Πρώτον, ο Ταραντίνο είναι δημιουργός καθαρά του κινηματογράφου και καθόλου άλλων μέσων. Και όπως έχει δηλώσει «ο κινηματογράφος έτσι όπως τον ξέραμε έχει πεθάνει». Τα πρότυπά του ήταν πάντα σκηνοθέτες και ηθοποιοί του παρελθόντος, το στυλ των οποίων «υιοθετούσε» κάνοντας εντελώς καινούργια πράγματα. Επίσης, εξακολουθεί να γυρίζει σε φιλμ σε μια εποχή που το φιλμ πεθαίνει από τα ψηφιακά μέσα. Και τέλος, όπως έχει επίσης ο ίδιος δηλώσει, κάθε δημιουργός οφείλει κάποια στιγμή να πατά φρένο, να εγκαταλείπει. «Οταν οι σκηνοθέτες ξεθωριάζουν, δεν είναι όμορφο». Σε κάθε περίπτωση η απομάκρυνση του Ταραντίνο από τον κινηματογράφο (αν όντως γίνει) δεν μπορεί παρά να σημάνει στέρηση, ίσως επειδή, πολύ απλά δεν υπάρχει άλλος Κουέντιν Ταραντίνο. Κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να του μοιάσει, κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να πλησιάσει το μοναδικό στυλ του – και αρκετοί το προσπάθησαν.