Ο ακόμα άγνωστος σε όλους μας Μίτσελ

Εβλεπα την περασμένη Κυριακή τους οργανωμένους οπαδούς του Ολυμπιακού στην υποδοχή της ομάδας μετά τη νίκη απέναντι στην ΑΕΚ να κάνουν τη νύχτα μέρα στον Ρέντη αποθεώνοντας μεταξύ άλλων και τον προπονητή της ομάδας, τον μεγάλο κύριο που λέγεται Μίτσελ. Ο Ισπανός έχει δύο περάσματα από την Ελλάδα. Κι έχει καταφέρει κάτι σπάνιο. Να παραμένει στους περισσότερους ακατανόητος. Και ως προπονητής και ως άνθρωπος.

Ολοι

Δεν είναι σχήμα λόγου. Για όλους τους ξένους προπονητές που έχουν περάσει από τον Ολυμπιακό τα τελευταία χρόνια ο κόσμος έχει στο μυαλό του μια εικόνα – κατάλαβε, σε γενικές γραμμές, ποιο ήταν το ποδόσφαιρο που άρεσε στον καθένα, θυμάται τις ιδιοτροπίες τους και τις απαιτήσεις τους, πιστεύει πως τους κατάλαβε. Ο Μαρτίνς, στο μυαλό του μέσου οπαδού, ήταν δουλευταράς, αλλά και κομμάτι υπερβολικά σκληρός, πολύ απαιτητικός, λίγο μπρουτάλ και σίγουρα υπερβολικά «κολλημένος» με κάποιους παίκτες του. Ο Σίλβα ήταν περαστικός από την Ελλάδα, καριερίστας, μέγας υπολογιστής, υπερβολικά απαιτητικός, πολύ τεχνοκράτης – είδε τον Ολυμπιακό απλά σαν σκαλάκι. Στον Ερνέστο Βαλβέρδε άρεσε η πίεση και η επίθεση. Ο Βαλβέρδε είχε το χάρισμα του να γίνεται αγαπητός, αλλά ήταν και συγκεντρωτικός και δεν έκανε τον παραμικρό συμβιβασμό – σε σημείο να αδικεί και παίκτες όπως ο Μήτρογλου. Μπροστά σε αυτούς, που ήταν «ανοιχτά βιβλία», ο Μίτσελ είναι ένα γοητευτικό μυστήριο. Μολονότι μάλιστα είναι ο πιο εξωστρεφής από όλους.

Μπάρτσα

Για την προετοιμασία του Ολυμπιακού για τη νίκη στο ματς με την ΑΕΚ, που μοιάζει να άλλαξε τα δεδομένα του πρωταθλήματος, ειπώθηκαν πολλά. Κάτι που δεν γράφτηκε είναι πώς προετοιμάστηκε ο Μίτσελ για το ματς, θέλω να πω ποια ήταν η εβδομάδα του. Εχει ενδιαφέρον γιατί έκανε κάποια μικρά πράγματα που όποιος τα γνωρίζει μπορεί και να τον καταλάβει καλύτερα. Την Τρίτη, τέσσερις μέρες πριν από το ματς, πήγε στο ΣΕΦ να δει το παιχνίδι του Ολυμπιακού με την Μπαρτσελόνα. Δεν υπάρχουν στο ΣΕΦ σουίτες κι άλλες τέτοιες κρυψώνες για κάποιον που ίσως θέλει να περάσει απαρατήρητος. Αλλά ο Μίτσελ μόνο απαρατήρητος δεν ήθελε να περάσει: όχι μόνο κάθισε μέσα στον κόσμο, αλλά πανηγύρισε και το τρίποντο του Βεζένκοφ με την ψυχή του. Ισως αυτό συνέβη γιατί παραμένει εχθρός της Μπαρτσελόνα – κι έτσι να είναι δεν γνωρίζω πολλούς που θα πήγαιναν στο ΣΕΦ ενώ έχει βγάλει εναντίον τους ανακοίνωση η Θύρα 7. Αλλά ο Μίτσελ δεν καταλαβαίνει τίποτα.

Σταματήστε

Δύο μέρες μετά, την Πέμπτη, διέκοψε την προπόνηση και έδιωξε όλους τους παίκτες μισή ώρα πριν αυτή τελειώσει. Τους είπε ότι είναι πλήρως απογοητευμένος από τη συμπεριφορά τους, πως δεν γίνεται να προπονούνται τόσο νωθρά πριν από ένα ματς που πρώτα από όλα θα χρειαστεί ένταση. Δεν ξέρω τι προπόνηση κάνει, πόσο σκληρή είναι αυτή και πόσο φωνακλάς είναι. Ξέρω όμως ότι ποτέ η ομιλία του έπειτα από ένα ματς δεν είναι προβλέψιμη. Φέτος στο πρωτάθλημα έχει χάσει ένα μόνο ματς: από τον ΠΑΟΚ. Οι παίκτες του περίμεναν στην πρώτη προπόνηση μια τρομερή κατσάδα. Δεν τους είπε τίποτα απολύτως: συμπεριφερόταν σαν να μην έγινε το ματς. Δύο μέρες μετά τους είπε πως έχει μόνο μια απαίτηση. «Πρέπει να σταματήσετε να κάνετε δώρα στους αντιπάλους» τους είπε  και τόνισε πως είναι βέβαιος ότι και θα αντιδράσουν και θα αντιστρέψουν την κατάσταση. Τόνισε τότε πως ο Ολυμπιακός «κάνει ευκαιρίες αλλά θα πρέπει να γίνει πιο αποτελεσματικός και να σταματήσει τα λάθη στην άμυνα», αλλά όλα αυτά τα ολόσωστα, τα είπε με τον τόνο που έχουν οι παρατηρήσεις ενός καλού σχολιαστή. Οι καινούργιοι που περίμεναν κατσάδες αναρωτιόντουσαν. Οι παλιοί τούς είπαν πως ο Μίτσελ φωνάζει μόνο πριν από τα ματς. Μετά, όπως λέει, το πράγμα δεν έχει νόημα.

Ρεάλ

Ο κόσμος θεωρεί τον Μίτσελ λίγο σνομπ, λίγο καλύτερο μάνατζερ από προπονητή. Το μόνο που όλοι έχουμε καταλάβει είναι ότι ο Μίτσελ κουβαλάει στο αίμα του όλη τη Ρεάλ Μαδρίτης που μπορεί να υπάρχει σε ανθρώπινο αίμα – κι αυτό είναι κάτι που τον έχει επηρεάσει γενικά. Στη Ρεάλ είναι αλήθεια πως οι μάνατζερ ήταν πάντα λίγο πιο χρήσιμοι από τους προπονητές. Ο Ισπανός, επιστρέφοντας στον Ολυμπιακό, παρέλαβε μια ομάδα που δεν είχε τίποτα το δικό του. Βρήκε στον Ρέντη καμιά σαρανταριά παίκτες κι έπρεπε σε χρόνο ρεκόρ να διώξει πάνω από δέκα. Επρεπε επίσης να βρει γρήγορα βασικούς διότι κάτι τέτοιο στον Ολυμπιακό δεν υπήρχε. Εκανε ντεμπούτο εν μέσω ενός προγράμματος απερίγραπτου: ο Ολυμπιακός έπαιζε και στο Γιουρόπα Λιγκ. Στο δε πρωτάθλημα πήρε τον Ολυμπιακό πίσω στη βαθμολογία, αλλά και με απαίτηση να κερδίσει τον τίτλο γιατί το υλικό του είναι καλό – αυτό είναι κάτι για το οποίο όλοι συμφωνούν. Η «νοοτροπία Ρεάλ» του επέτρεψε να μη χάσει την ψυχραιμία του. Αλλά και να νιώθει αποστασιοποιημένος από όλους μας. Γιατί έρχεται εδώ από μια πραγματικότητα εντελώς διαφορετική. Από τον πλανήτη της Ρεάλ.

Κριτική

Μια φορά τον θυμάμαι να θυμώνει με την κριτική. Μπορεί και να μετάνιωσε γιατί έδειξε την πίκρα του: ούτε αυτό επιτρέπεται στη Ρεάλ. Τι άλλο δεν επιτρέπεται; Να τα παρατάς. Ο Μίτσελ δεν τα παράτησε ποτέ. Με μια ομάδα που δεν έχει τίποτα το δικό του, δουλεύοντας με ένα ρόστερ στο οποίο ήταν αντικειμενικά δύσκολο να μπει τάξη αφού ήταν δύσκολο να διώξεις παίκτες που στους ανταγωνιστές σου θα ήταν χρησιμότατοι, ο Ισπανός πορεύεται σηκώνοντας μόνος το βάρος της κριτικής από την πρώτη μέρα που ήρθε: αν σταθείς σε όσα ακούγονται, νομίζεις ότι οι παίκτες του Ολυμπιακού κάνουν καταπληκτικά ματς και τους μπερδεύει ο προπονητής τους. Που παρεμπιπτόντως μπορεί να κατηγορηθεί για όλα εκτός από αυτό. Διότι η ψυχραιμία του είναι μεγάλη και η αυτοπεποίθησή του μοναδική. Το τελευταίο που θα έκανε θα ήταν να κάνει στους παίκτες του τον νταή μειώνοντας τις πρωτοβουλίες τους. Στη Ρεάλ αυτό ενθαρρύνονται να κάνουν.

Σεβασμός

Την περασμένη Κυριακή ο Ολυμπιακός κέρδισε την ΑΕΚ κι έβαλε φωτιά στο πρωτάθλημα. Εχει μεγάλο μερίδιο στη νίκη ο Ισπανός – ακόμα και το «ψάρωμα» που κάνει στον διαιτητή με μια διαμαρτυρία του στο δεκαπεντάλεπτο είναι αρχηγικό. Αφού του λέει αρχικά στα αγγλικά πως περιμένει δεκαπέντε λεπτά ένα φάουλ, του μιλά στα συνέχεια στα ιταλικά και του λέει «απαιτώ σεβασμό». Αυτό δηλαδή που απαιτεί από όλους. Ας τον θυμόμαστε έτσι. Κι αν ξέρουμε τι σημαίνει σεβασμός, ίσως και να τον καταλάβουμε.