Αλλο το κίνητρο, άλλο η πρόκληση

Ακούω και διαβάζω από την Κυριακή το βράδυ ότι ο Ολυμπιακός έπαιξε στην ΟΠΑΠ Αρένα τα ρέστα του για να μείνει ζωντανός στη διεκδίκηση του πρωταθλήματος και ότι αυτό ήταν το κίνητρο που βρήκε για να φτάσει στη νίκη απέναντι την ΑΕΚ. Δεν το αποκλείω, αλλά το βρίσκω κομμάτι απλοϊκό. Και με τον Παναθηναϊκό είχε ανάλογο κίνητρο αλλά έφερε 0-0 και μάλιστα στο κατάμεστο Γ. Καραϊσκάκης – όχι πριν από δύο χρόνια, αλλά πριν από δύο εβδομάδες. Επίσης αν μιλάμε για κίνητρα η ΑΕΚ είχε πιο πολλά. Δεν κερδίζει τον Ολυμπιακό στο πρωτάθλημα εδώ και πέντε χρόνια και ήθελε αυτό το κακό σερί να σταματήσει. Τον ξανάβρισκε απέναντί της μετά τη νίκη της στο Κύπελλο με 3-0, θέλοντας να δείξει πως αυτή η επικράτηση μόνο τυχαία δεν ήταν. Αν τον κέρδιζε τον άφηνε εκτός διεκδίκησης και συγχρόνως κρατούσε και την πρωτιά της στη βαθμολογία. Ηταν όλα αυτά τα κίνητρα μικρότερα από του Ολυμπιακού που με μία νίκη θα μείωνε τη διαφορά του από την κορυφή έναν μόνο βαθμό; Οχι φυσικά. Οσοι τα λένε αυτά μπερδεύουν το κίνητρο με την πρόκληση. Που είναι κάτι άλλο.

Mίτσελ

Πριν από μερικές μέρες είδαμε στην Αγγλία τη Λίβερπουλ να κερδίζει με 7-0 τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Πριν από το ματς αυτό η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ προσπαθούσε να πλησιάσει τις πρωτοπόρους Μάντσεστερ Σίτι και Αρσεναλ. Η Λίβερπουλ ήταν αδιάφορη. Κι όμως η ομάδα του Κλοπ έψαξε όχι απλώς μια νίκη αλλά έναν θρίαμβο. Η θέλησή της να διασύρει την ιστορική αντίπαλό της προέκυψε κατά τη διάρκεια του ματς. Ο σκοπός της ωστόσο ήταν να κερδίσει διότι ένιωθε την υποχρέωση να προσφέρει στους οπαδούς της μια τεράστια χαρά – μια από τις ελάχιστες φέτος. Κάτι τέτοιο έγινε και στην ΟΠΑΠ Αρένα την Κυριακή. Ο Ολυμπιακός είχε μπροστά του μια πρόκληση: να γίνει η πρώτη ομάδα που θα κέρδιζε την ΑΕΚ στο νέο της γήπεδο – και να το κάνει κόντρα στα προγνωστικά και στα δεδομένα της στιγμής. Ας μην ξεχνάμε πως ο Μίτσελ δεν είχε τον Παπασταθόπουλο, τον Εμβιλά και τους Χάμες και Γκάρι Ροντρίγκες.

Μοdus

Στην ιστορία υπάρχει και κάτι ακόμα: η γνώση των «θέλω» των οπαδών. Το τι θέλουν οι οπαδοί είναι στην περίπτωση του Ολυμπιακού modus vivendi και modus operandi: κάθε διοίκηση της ομάδας, σε όλα τα τμήματα, το πρώτο που σκέφτεται είναι το πώς θα τους ικανοποιήσει. Οι οπαδοί του Ολυμπιακού, όπως γενικά οι οπαδοί των μεγάλων ομάδων, φυσικά και θέλουν τίτλους, ξέρουν όμως, ως σωστοί ποδοσφαιρόφιλοι, πως δεν γίνεται μια ομάδα κάθε χρόνο να κερδίζει τρόπαια: αυτό που δύσκολα συγχωρούν είναι παίκτες που στο τέλος της σεζόν δεν τους έχουν αφήσει κάτι να θυμούνται. Η Λίβερπουλ φέτος πληρώνει ακριβά την απίθανη περσινή της σεζόν και τη διεκδίκηση όλων των τροπαίων μέχρι τέλους: κάπως άδειασε από δυνάμεις. Αλλά μια μέτρια σεζόν δεν μπορεί να κάνει μια ομάδα να ξεχάσει πως στόχος της πρέπει να είναι πάντα να προσφέρει στους οπαδούς της κάτι αξέχαστο, έστω και για μια βραδιά.

Μέτρια

Ακριβώς το ίδιο συνέβη και με τον Ολυμπιακό. Για τα δεδομένα του η σεζόν του είναι μέχρι τώρα μέτρια. Την έκανε σχεδόν ανυπόφορη η έλλειψη μιας πραγματικά θεαματικής νίκης σε ένα ντέρμπι. Η πρόκληση μιας νίκης στην ΟΠΑΠ Αρένα ήταν τεράστια. Κι έπειτα, κατά τη διάρκεια του ματς, προέκυψε η ευκαιρία και για μια νίκη επιβλητική – σιγά να μην την άφηνε ο Ολυμπιακός. Αν ο Μπιέλ δεν είχε αποβληθεί (εξαιτίας και μιας κίτρινης κάρτας που πήρε για μια διαμαρτυρία για το τεράστιο λάθος του διαιτητή Μαριάνι να μη δώσει ένα φάουλ στον Κανός στο 5ο λεπτό…) η νίκη του Ολυμπιακού μπορεί να αποκτούσε διαστάσεις ανάλογες με του προπέρσινου 1-5 με το οποίο ο πρωταθλητής είχε κερδίσει την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ. Αλλά και το 1-3, για πρώτη ήττα μιας ομάδας στο νέο γήπεδό της, βαρύ είναι…

Τρόπαια

Ο Ολυμπιακός έχει κερδίσει τρόπαια πολλά. Πιστεύω πως κάθε οπαδός του Ολυμπιακού θα συμφωνούσε να χαρίσει η ομάδα μια πρόκριση σε έναν τελικό Κυπέλλου για να ζήσει μια βραδιά σαν αυτή που έζησε την Κυριακή. Το λέω, όχι γιατί ο Ολυμπιακός χάρισε κάποια πρόκριση, αλλά γιατί η ήττα του στο Κύπελλο από την ΑΕΚ τον βοήθησε. Κατάλαβε τη δυσκολία τού να (ξανα)παίζεις με την ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια, έγινε σκληρός και κυνικός, πήγε με στόχο να χτυπήσει στις αντεπιθέσεις – είχε πλάνο. Αλλά προσοχή: δεν κέρδισε το πρωτάθλημα, δεν «σκότωσε» την ΑΕΚ, δεν απέκτησε κάποιου είδους βαθμολογικό αβαντάζ και στα playoffs πάλι δεν έχει κανένα περιθώριο στραβοπατήματος. Η νίκη του μπήκε στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, αλλά μπορεί να μην είναι καθοριστική στην εξέλιξη του πρωταθλήματος.

Λογικό

Και η ΑΕΚ; Οι οπαδοί χειροκρότησαν την ομάδα παρά την ήττα της – είναι λογικό. Αλλά η ήττα αυτή είναι από κάθε άποψη μια κακιά ήττα, γιατί μπορεί να δημιουργήσει μια μικρή ανασφάλεια για το ίδιο το σχέδιο του Αλμέιδα, αλλά και γιατί, κακά τα ψέματα, η ΑΕΚ που είχε προετοιμαστεί για ένα μεγάλο πάρτι έχασε ίσως το μόνο ματς που δεν επιτρεπόταν να χάσει. Το ποδόσφαιρο του Αλμέιδα γίνεται δύσκολο αν λείψει η πίστη σε αυτό. Είναι η πρώτη φορά που η πίστη αυτή θα δοκιμαστεί, ειδικά αν η ΑΕΚ δεν κερδίσει τον ΠΑΟ την επόμενη Κυριακή, στην πρώτη αγωνιστική των playoffs.

Ζήτημα

Μόνο που κι ο ΠΑΟ έχει ένα αντίστοιχο ζήτημα. Ο Παναθηναϊκός ολοκλήρωσε πρώτος την κανονική περίοδο του πρωταθλήματος. Από την αρχή της σεζόν δεν ήταν πρώτος μόνο για δύο αγωνιστικές. Σε σχέση με πέρυσι έχει κάνει 19 βαθμούς παραπάνω: η βαθμολογική του βελτίωση είναι εντυπωσιακή – το ποδόσφαιρο που παίζει όχι και τόσο. Τώρα βέβαια ο Γιοβάνοβιτς έχει μπροστά του μια νέα δυσκολία: να πάρει νίκες στα ματς με τον Ολυμπιακό, την ΑΕΚ και τον ΠΑΟΚ – ο Παναθηναϊκός κέρδισε για τελευταία φορά έναν από τους τρεις στις 2 Οκτωβρίου, δηλαδή πέντε μήνες πριν. Υπό αυτό το πρίσμα ο ΠΑΟ θα πάει την επόμενη αγωνιστική στην ΟΠΑΠ Αρένα για να αποδείξει ότι έχει πιο μεγάλες αντοχές (και δυνατότητες) από αυτό που πιστεύουν οι ανταγωνιστές του. Ο Ολυμπιακός τού έδειξε έναν τρόπο για το πώς μπορεί να κάνει αποτέλεσμα. Αλλά και η ΑΕΚ είδε την Κυριακή τι προβλήματα έχει. Οχι πλέον μόνο εκτός έδρας…