Ο προϋπολογισμός δεν προσφέρει εύκολες λύσεις {LF}για τη Βρετανία

Σε ένα πράγμα πολιτικοί, οικονομολόγοι και σχολιαστές αριστερά και δεξιά μπορούν να συμφωνήσουν: η Βρετανία είναι διαλυμένη. Οχι όπως στο ανόητο, χαμογελαστό σύνθημα που χρησιμοποίησε ο Ντέιβιντ Κάμερον, αλλά με την πιο βασική έννοια. Φέτος τον χειμώνα, άρρωστοι πέθαναν τις ώρες που χρειάστηκαν για να φτάσουν σε αυτούς τα ασθενοφόρα. Το κρύο αυτής της εβδομάδας ανάγκασε και πάλι πολλές οικογένειες σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο να συζητήσουν αν θα ζεστάνουν τα σπίτια τους ή εάν θα τραφούν. Την Τετάρτη, καθώς ο υπουργός Οικονομικών Τζέρεμι Χαντ παραδίδει τον προϋπολογισμό του στο Κοινοβούλιο, οι δάσκαλοι στην Αγγλία και την Ουαλία, οι κατώτεροι γιατροί, οι δημόσιοι υπάλληλοι, το πανεπιστημιακό προσωπικό και οι οδηγοί του μετρό θα απεργήσουν. Ο νέος υπουργός Οικονομικών δεν προσποιείται καν ότι τα μέτρα της επόμενης εβδομάδας θα διορθώσουν αυτά τα προβλήματα.

Η μεγάλη εικόνα που πιθανόν να προκύψει την επόμενη εβδομάδα είναι ότι οι βραχυπρόθεσμες προοπτικές τόσο για την οικονομία όσο και για τα δημόσια οικονομικά έχουν λαμπρύνει λίγο. Οι τιμές του φυσικού αερίου στις αγορές χονδρικής έχουν μειωθεί κατά 80% από τον περασμένο Αύγουστο (αν και εξακολουθούν να είναι τριπλάσιες από ό,τι ήταν το 2020) και οι φορολογικές εισπράξεις από την εθνική ασφάλιση και τους αυτοαπασχολούμενους είναι πάνω από τις προηγούμενες προβλέψεις. Ο κύριος Χαντ έχει χώρο, αν θέλει να τον χρησιμοποιήσει. Πολύ πιο πιθανό είναι ότι δεν θα το κάνει – όχι ακόμα, όταν υπάρχει ακόμη ένας χρόνος περίπου πριν από τις γενικές εκλογές.

Στο προϋπολογισμό η πολιτική σταθερότητα και η οικονομική προσιτότητα θα είναι τα σύνθημα. Το αποτέλεσμα θα είναι η συνεχιζόμενη στασιμότητα και η μείωση του σχετικού βιοτικού επιπέδου. Αυτή δεν είναι συνταγή εκλογικής νίκης, όπως σίγουρα θα συνειδητοποιήσουν ακόμη και οι πιο πιστοί οπαδοί των Τόρις. Ούτε προσφέρει πολλά σε μια χώρα που πλήττεται από 13 χρόνια οικονομικής λιτότητας.

Παρ’ όλη τη γελοιότητά τους, η προηγούμενη πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομικών έθεσαν ένα επείγον ζήτημα: το βρετανικό οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο έχει πλέον καταρρεύσει, οπότε τι το αντικαθιστά; Αλλες απαντήσεις, που στηρίζονται στην περιβαλλοντική βιωσιμότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη, δεν έχουν καν δοκιμαστεί στο Westminster. Αλλά το μεγάλο αυτό ερώτημα κρέμεται τόσο από αυτήν την κυβέρνηση όσο και από την αντιπολίτευση, ακόμα κι αν καμία πλευρά δεν θέλει να το αντιμετωπίσει.