Πετάει ο Ολυμπιακός με… κοντή μνήμη

Για τον μπασκετικό Ολυμπιακό δεν υπάρχει λόγος να λέμε ή να γράφουμε πράγματα αυτή την εποχή. Πολύ απλά επειδή λειτουργεί στην εντέλεια και βαδίζει ολοταχώς προς την επίτευξη των στόχων του. Είναι μια καλοδουλεμένη ομάδα, γεμάτη σε όλες τις θέσεις με παίκτες έμπειρους και ποιοτικούς, η πλειονότητα των οποίων παίζει αρκετά χρόνια μαζί, άρα διαθέτει την απαραίτητη ομοιογένεια, έχει εξαιρετικό προπονητή που εμπνέει τους παίκτες του και έχει μεταδώσει τη φιλοσοφία του στο σύνολο, άριστο κλίμα εντός των αποδυτηρίων, δεν της λείπει τίποτα.

Τις τελευταίες μέρες είδαμε ότι διαθέτει και κάτι εξίσου σημαντικό. Κοντή μνήμη. Ενώ πετούσε από νίκη σε νίκη παίρνοντας παραμάζωμα τον έναν μετά τον άλλο τους αντιπάλους του στην Ευρωλίγκα, αίφνης έφαγε στο Μιλάνο μια ξεγυριστή και εν πολλοίς ανεξήγητη… σφαλιάρα, από αυτές που δεν συνηθίζει. Αμέσως μετά χρειάστηκε ένα τρίποντο του Βεζένκοφ στο τέλος για να νικήσει στη Ρόδο τον Κολοσσό. Κάτι που λίγοι ανέμεναν όσον αφορά στην εξέλιξη του αγώνα.

Κι εκεί που άρχισαν να γεννιούνται υποψίες περί αγωνιστικής «κοιλιάς» και ανησυχία για την απώλεια εδάφους την πιο κρίσιμη στιγμή στην Ευρωλίγκα, την ώρα που η κανονική περίοδος πλησιάζει στο τέλος της, ήρθε ο αγώνας με την Μπαρτσελόνα. Σα να μην είχαν προηγηθεί τα δύο παιχνίδια με Αρμάνι και Κολοσσό, οι Ερυθρόλευκοι έπιασαν το νήμα από εκεί που είχε κοπεί πριν από το ταξίδι στο Μιλάνο και απέναντι στην Μπάρτσα επιβεβαίωσαν ότι είναι η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή.

Σε αυτό το επίπεδο είναι πολύ χρήσιμο και κρίσιμο να μην επηρεάζεσαι από μια κακή στιγμή, από ένα ανάποδο αποτέλεσμα. Να το αφήνεις άμεσα πίσω σου και να συνεχίζεις να κυνηγάς το… δάσος, τον μεγάλο στόχο δηλαδή. Ο Ολυμπιακός όχι μόνο δεν αποπροσανατολίστηκε από τη βαριά ήττα στο Μιλάνο, αλλά συμπεριφέρθηκε σαν να μην ήρθε ποτέ αυτό το αποτέλεσμα. Συνέχισε να παίζει έτσι όπως ξέρει και μπορεί και να στέλνει μηνύματα στους βασικούς αντιπάλους του. Με τέτοια νοοτροπία, που είναι απόρροια της αυτοπεποίθησης που έχει ως ομάδα και φυσικά της ποιότητας και εμπειρίας του, δεν μπορεί παρά να φτάσει στο τέλος πολύ ψηλά.