Οσμή ηθικής ανωτερότητας

Δεν κρατιούνται, ούτε καν για τα προσχήματα. Αυτό φάνηκε από την πρώτη στιγμή, όταν ο brόεδρος Αλέξης Τσίπρας έστειλε στα Τέμπη τον Νίκο Παππά, τον ίδιο που μόλις την περασμένη εβδομάδα είχε καταδικασθεί για παράβαση καθήκοντος από το Ειδικό Δικαστήριο. Η απόφαση ήταν δική του, και αυτό επισημάνθηκε από την Κουμουνδούρου, ώστε να μη μένει αμφιβολία ως προς δύο τινά: πρώτον, πού γράφει ο ΣΥΡΙΖΑ τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης όταν δεν του είναι αρεστές και, δεύτερον, ότι αντιλαμβάνεται πολιτικά το δυστύχημα των Τεμπών ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ, που ξεπλένει ακόμη και υπουργούς από καταδίκες για παράβαση καθήκοντος.

Χθες, στη Βουλή, ήταν η σειρά του Νίκου Φίλη να πάρει τη σκυτάλη της καπηλείας. Εξερράγη αναπάντεχα και, ως συνήθως, χωρίς εμφανή λόγο. Ισως, λένε οι ειδικοί, επειδή απέναντί του είχε την υπουργό Παιδείας Νίκη Κεραμέως, για την οποία στο παρελθόν ο Ν. Φίλης είχε περίεργα οράματα (την έβλεπε να κυκλοφορεί με ένα μαχαίρι σαν τη λαίδη Μακμπέθ), τα οποία ο πρώην υπουργός Παιδείας είχε αποκαλύψει στη Βουλή, αν και θα ήταν χρησιμότερο να είχε μιλήσει για αυτά στον ψυχαναλυτή του. Εν πάση περιπτώσει, σε ένα παραλήρημα με ολοένα αυξανόμενη ένταση, ο Ν. Φίλης συνέδεσε χθες τη βία της πολιτικής που δολοφονεί μαθητές με τη βία της πολιτικής που τους κρίνει υπεράριθμους για εισαγωγή στα πανεπιστήμια (δικές του οι λέξεις). Οταν δε κάποιος από τη συμπολίτευση τόλμησε να αναφέρει το Μάτι, ο Φίλης εξεμάνη, διότι το θεώρησε απόπειρα συμψηφισμού των νεκρών.

Η δική τους υποκρισία, που αποκαλύπτεται όταν χρησιμοποιούν το δυστύχημα ως πλυντήριο του καταδικασθέντος, φυσικά δεν τους ενοχλεί! Συνήθως, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ενοχλούνται από την οσμή των δικών τους πορδών. Πόσο μάλλον όταν είναι η οσμή της ηθικής ανωτερότητας…

ΜΙΑ ΔΙΑΡΚΗΣ ΜΠΙΕΝΑΛΕ

Μεγάλες στιγμές ζουν στην Κύπρο, αφότου ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης εμπιστεύθηκε την πορεία του πολιτισμού στα χέρια του Μιχάλη Χατζηγιάννη. Ισως επειδή ο διορισμός του τραγουδιστή προκάλεσε θυμηδία, λόγω της ελαφρότητας του έργου του, ο ίδιος αποφάσισε να διαψεύσει του επικριτές του βάζοντας τα πράγματα στη θέση τους. Ετσι, ξεκίνησε από την «ονομάτων επίσκεψιν», δηλαδή από τον ορισμό του πολιτισμού. Τι εστί πολιτισμός; Αυτό ήταν το ερώτημα που έθεσε στον εαυτό του και το οποίο θα μπορούσε να προέρχεται από το κοριτσίστικο λεύκωμα των (προ τριακονταετίας) θαυμαστριών του. «Πολιτισμός είναι», απαντά ο ίδιος, «η τέχνη της φύσης να δημιουργεί και η δεινότητα του ανθρώπου στην ευτυχία». Αλαλα τα χείλη των ασεβών, οι οποίοι ούτως ή άλλως δεν κατάλαβαν τίποτε.

Το επόμενο βήμα ήταν να θέσει τους στόχους του: «Να φτιάξουμε μια εποχή όπου ο πολιτισμός να γεννά πολιτική και η πολιτική ελευθερία». Αυτό, είπε, είναι κάτι που «το χρειάζεται ο τόπος, την επιθυμούμε εμείς και είναι απόλυτη ανάγκη για τα παιδιά μας», από τα οποία ο ίδιος δεν έχει. Αισθάνεται το βάρος και την υποχρέωση «των χιλιετιών του πολιτισμού μας» και εκτιμά ότι οι δυνατότητες που προσφέρουν οι σύγχρονες τεχνολογίες για την προβολή του πολιτισμού είναι τεράστιες. Η Κύπρος, είπε (ή απείλησε, αν προτιμάτε), μπορεί «να είναι μια διαρκής Μπιενάλε πολιτισμού, σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη».

Τέλος, από τον χώρο του Τμήματος Νεότερου και Σύγχρονου Πολιτισμού του υπουργείου, δηλαδή από τον αρμόζοντα χώρο, ανακοίνωσε ότι, ως υφυπουργός πλέον, παίρνει «ανάπαυλα από τη συμβατική μουσική δημιουργία». Σωστά το έθεσε, διότι υπάρχει και η μη συμβατική μουσική δημιουργία, όπως αυτή που παράγει με τις δηλώσεις του…

COMPLETELY GAGA

Από μακριά, που την παρατηρώ τόσο καιρό στην κυβέρνηση, η κυρία Μίνα Γκάγκα έδινε την εντύπωση του μάλλον βαρετού και άχρωμου, αλλά οπωσδήποτε σοβαρού προσώπου. Μέχρι που άκουσα την αδιανόητη δήλωσή της σχετικά με τα κλειστά φέρετρα, ότι «όσοι έχουν κάποιον νεκρό, καλό είναι να τον θυμούνται γερό και καλά». Ορισμένα πράγματα δεν λέγονται, επειδή όλοι τα καταλαβαίνουν και δεν χρειάζεται να ειπωθούν, εκτός αν εκείνος που τα εκστομίζει θέλει να προκαλέσει έναν περιττό πόνο στους ήδη πονεμένους. Σίγουρα είναι λαμπρή επιστήμων η κυρία Γκάγκα, διαθέτει χάρες για τις οποίες θα χρειαζόμουν τουλάχιστον δεκαπέντε αράδες για να παρουσιάσω εν συντομία, όμως για την πολιτική δεν κάνει! Εκτός αν η κυρία Γκάγκα πάσχει από το σύνδρομο Asperrger, οπότε θα όφειλε να το έχει γνωστοποιήσει ως δημόσιο πρόσωπο για να μην την παρεξηγούμε…