Το μετακράτος{CR}

Στα χρόνια της επίπλαστης ευημερίας το καράβι πήγαινε πρόσω ολοταχώς στα βράχια κι εμείς κάναμε ηλιοθεραπεία στο κατάστρωμα. Μετά το ναυάγιο οι καπετάνιοι του προσέτρεξαν για τη σωτηρία μας.

Εγιναν στάχτη τόσες ζωές από το κακό το Μάτι, αλλά μετά οργανωθήκαμε στις φωτιές.

Πνιγόμαστε στις πρώτες βροχές, αλλά μετά καταγγέλλουμε τους εργολάβους για τις κακοτεχνίες.

Γίνεται σεισμός, χάνονται ζωές. Αλλά μετά στήνονται αγώνες προβλέψεων.

Δολοφονείται ο Αλκης, αλλά μετά στέλνουμε μηνύματα ενότητας κατά της οπαδικής βίας.

Ακόμα και τον καιρό δυσκολευόμαστε να προβλέψουμε, εγκλωβιζόμαστε σαν τα ποντίκια στη φάκα στους κατά τ’ άλλα σύγχρονους αυτοκινητόδρομους, αλλά μετά τα μηνύματα από το 112 πέφτουν χαλάζι.

Πριν από την ανείπωτη τραγωδία στα Τέμπη ήμασταν μες στην καλή χαρά και διαφημίζαμε τρένα που κάνουν το Αθήνα – Θεσσαλονίκη (λες και πάνε πουθενά αλλού) κάτω από τέσσερις ώρες, αλλά μετά ξεχειλίσαμε από οργή για τα χαμένα νιάτα γιατί όλοι ξέραμε αλλά κανείς δεν μίλαγε.

Ζούμε λοιπόν στη χώρα του «μετά». Μετά τα ξέρουμε όλα, όλοι. Μετά ανακαλύπτουμε τους δολοφόνους, τους ανεύθυνους, τους ανεπαρκείς, τα κενά και τις παραλείψεις.

Ενα κράτος που αγνοεί τις ευεργετικές ιδιότητες της πρόληψης. Σε όλα τα επίπεδα, στα πιο απλά. Ακόμα όμως και στην ενεργοποίησή του, ούτε οι μισές από τις εξαγγελίες δεν γίνονται πράξη. Το ποδόσφαιρο, το ελάχιστο από το μέγιστο μιας κοινωνίας, έχει βιώσει στο πετσί του το μετακράτος και το έχει πληρώσει με ανθρώπινες ζωές.

Για χρόνια πιστεύαμε ότι η πολιτεία έχει γυρίσει την πλάτη της γιατί το αντιλαμβάνεται ως ένα είδος αθλητικού λουμπενισμού – έτσι βλέπουν οι ηγεσίες το άθλημα που παράγει κουλτούρα και προσφέρει τα περισσότερα από κάθε άλλο στην οικονομία.

Δυστυχώς, όμως, το κράτος αντιμετωπίζει με όρους ποδοσφαιρικούς και τα σοβαρότερα από τα σοβαρά. Στη χώρα του «μετά» κανείς δεν αποτελεί εξαίρεση. Η θυσία είναι απαραίτητη για να φουσκώσουν τα πανιά του μετακράτους.