Μεταλλάξεις της φύσης

Πώς θα ήταν το οικείο περιβάλλον μας αν μεταλλασσόταν δίχως επιστροφή σε ένα σύστημα πλαστικών υλών, που ολοένα μας σφίγγει και μας αφομοιώνει; Πώς θα ήταν η εμπειρία να ζούμε σε έναν  συνθετικό τόπο που τα συστατικά του είναι ρητίνες, σιλικόνες, zip-ties, PVC, κόλλες και πλαστικές κλωστές, συστατικά τα οποία καταλαμβάνουν σιωπηλά και ύπουλα τον χώρο;

Σε αυτό το τοπίο που συνδυάζει την επιστημονική φαντασία και το θέατρο του παραλόγου προσκαλεί τους φιλότεχνους να περιδιαβούν η Γεωργία Δαμοπούλου στη νέα της εικαστική δουλειά που φέρει τον τίτλο «Newland» και η οποία παρουσιάζεται από τις 2 Μαρτίου στην Batagianni Gallery.

Πιστή στην καλλιτεχνική της έρευνα και διαδρομή, η καλλιτέχνις (η οποία μεταξύ άλλων έχει τιμηθεί με το πρώτο βραβείο Μελίνα Μερκούρη του υπουργείου Πολιτισμού) μάς μεταφέρει σε έναν φανταστικό κόσμο, επηρεασμένη από το λογοτεχνικό έργο «Ο κρυστάλλινος κόσμος» (1966) του Τζέιμς Γκ. Μπάλαρντ. Με αφορμή αυτό το πλαίσιο δημιουργεί μια νέα περσόνα, την επιστημονική καλλιτεχνική εξερευνήτρια δρα Ιζαμπέλ Μπλάκσμιθ, η οποία  αποτυπώνει και καταγράφει τη μετάπλαση της φύσης.

«Το Newland, ο Νέος Τόπος, θα μπορούσαμε να πούμε ότι περιγράφει τη σχέση του ανθρώπου με το περιβάλλον» λέει στα «ΝΕΑ» η Γεωργία Δαμοπούλου. «Πρόκειται για μια δουλειά που γεννήθηκε σε μια περίοδο γεμάτη από μεγάλες κρίσεις – πανδημία, φωτιές, πόλεμο – και από την ανάγκη μου να βρεθώ κοντά στη φύση. Επειδή όμως οι συνθήκες δεν το επέτρεπαν να βρεθώ εκεί που επιθυμούσα, έφτιαξα αυτό το περιβάλλον. Στη διαδρομή διάβασα το βιβλίο του Μπάλαρντ και εντυπωσιάστηκα από τις ομοιότητες ανάμεσα σε αυτό που συνέθετα και στο κείμενο, και κάπως έτσι γεννήθηκε η περσόνα της δρος Μπλάκσμιθ» συνεχίζει η εικαστικός, ο Νέος Τόπος της οποίας αποτελείται από επιτοίχια έργα, κατασκευές, μικρογλυπτική και εγκαταστάσεις.

«Μετατρέπει το φυτικό και ζωικό βασίλειο σε ένα ανοίκειο, συνθετικό περιβάλλον. Σαν άλλος Ιονέσκο αντιστρέφει τους όρους της αφήγησης. Μόνο που στη Newland δεν μεταμορφώνονται οι άνθρωποι σε ρινόκερους, αλλά το ανθρώπινο περιβάλλον μετατρέπεται σε μια αφύσικα πλαστικοποιημένη εκδοχή. Στην εικονική πραγματικότητα που δημιουργεί η καλλιτέχνιδα, οι άνθρωποι δεν μεταλλάσσονται σε περίεργες οντότητες, παρόλο που το γήινο περιβάλλον παραμένει το ίδιο, αλλά ξεκινάει μια δίχως επιστροφή μετάλλαξη του γνώριμου περιβάλλοντος σε ένα σύστημα πλαστικών υλών» επισημαίνει, μεταξύ άλλων, η ιστορικός τέχνης, επιμελήτρια σύγχρονης τέχνης και επιμελήτρια της συγκεκριμένης έκθεσης, Μαρίνα Αθανασιάδου.

Μέσα σε αυτόν τον αφιλόξενο και ερμητικά κλειστό τόπο υπάρχει κάποια ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον όσον αφορά την τύχη του πλανήτη; «Θα έλεγα ότι η δρ Μπλάκσμιθ είναι αισιόδοξη όχι επειδή θα σωθεί ο πλανήτης όπως τον ξέρουμε, αλλά με έναν ίσως διαφορετικό τρόπο» απαντά η Γεωργία Δαμοπούλου.