Λίγες μέρες πριν απ’ το πιο μεγάλο ραντεβού

Ο πρωτοπόρος Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός κέρδισαν τον Βόλο και τη Λαμία αντίστοιχα μια εβδομάδα πριν απ’ το ραντεβού τους στο Καραϊσκάκη. Τα παιχνίδια τους έμοιαζαν σε πολλά και διέφεραν σε περισσότερα. Αλλά ενόψει του ντέρμπι είχαν ενδιαφέρον γιατί σου επιτρέπουν να καταλάβεις με πόσο διαφορετικό τρόπο οι προπονητές τους ετοιμάζονται για αυτά. Μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία: παρά την ανάγκη των δυο ομάδων για νίκη (στραβοπατήματα με τέτοιες ομάδες σε τέτοια ματς απαγορεύονται λίγο πριν απ’ τα play off) εντούτοις το μυαλό και του Ιβάν Γιοβάνοβιτς και του Μίτσελ ήταν στα ματς που ακολουθούν.

Κοινά

Το κοινό στις δυο ομάδες είναι ότι και οι δυο προπονητές θέλουν να πάρουν πολλά και γρήγορα από τους παίκτες που αποκτήθηκαν τον Ιανουάριο. Ο Γιοβάνοβιτς έκανε αμέσως βασικό τον Μαντσίνι αφήνοντας κατά μέρους τον Βέρμπιτς. Ο Μίτσελ βρήκε αμέσως χώρο για τον Κανός ενώ σιγά σιγά καθιερώνει μετά τον Ροντινέι και τον Ραμόν: και οι δυο Βραζιλιάνοι αποκτήθηκαν τον χειμώνα. Τόσο ο προπονητής του ΠΑΟ όσο κι αυτός του Ολυμπιακού ασχολούνται τελευταία πιο πολύ με την επίθεση της ομάδας τους. Ο Γιοβάνοβιτς προτιμά τον Ιωαννίδη από τον Σπόραρ και τον Βαγιαννίδη από τον Κώτσιρα γιατί βλέπει ότι οι δυο Ελληνες έχουν περισσότερη ενέργεια. Ο Μίτσελ εμπιστεύεται τα «δεκάρια» του παρά τη δυσκολία της συνύπαρξής τους γιατί είναι παίκτες που υπόσχονται λύσεις. Στη Λαμία, όταν τραυματίστηκε πολύ νωρίς ο γυάλινος Γκάρι Ροντρίγκες, δεν μπήκε στη θέση του ο Μασούρας (ώστε να παραμείνει αναλλοίωτο στο σχήμα με τα δύο εξτρέμ) αλλά ο Ισπανός Μπιέλ που δεν είναι ακραίος: μάλιστα ο Μίτσελ κράτησε τον συμπατριώτη του στο γήπεδο μέχρι τέλους παρά την μέτρια απόδοσή του και δικαιώθηκε όταν τον είδε να πετυχαίνει το τρίτο γκολ του Ολυμπιακού λίγα λεπτά πριν από το τέλος.

Μέσοι

Επίσης, όταν ο ισπανός προπονητής στη Λαμία αποφάσισε να βγάλει τον κουρασμένο Φορτούνη, δεν χρησιμοποίησε στη θέση του κάποιο μέσο με μεγαλύτερη συνέπεια στην ανασταλτική δουλειά (π.χ. τον Κασάμι) αλλά έδωσε την μπαγκέτα του δημιουργού στον γερόλυκο Βαλμπουενά, που δεν ήταν και κακός. Κι ο Γιοβάνοβιτς όμως, όταν χρειάστηκε να παρέμβει στο ματς του ΠΑΟ με τον Βόλο, φάνηκε ότι έψαξε στον πάγκο του λύσεις που είχαν να κάνουν με την επίθεση: πέρασαν στο γήπεδο και ο Σπόραρ και ο Βέρμπιτς (δυο κυνηγοί που στην αρχή της χρονιάς ξεκίνησαν πολλές φορές στη βασική ενδεκάδα), ενώ και ο Τσέριν που χρησιμοποιήθηκε αντί του Κουρμπέλη είναι πιο επιθετικός από τον έλληνα χαφ που αντικατέστησε. Στα πολλά όμοια των δυο ομάδων στα ματς που κέρδισαν αυτή την αγωνιστική να προσθέσουμε και ότι βρήκαν τη λύση απέναντι σε κλειστές άμυνες χάρη σε δυο γκολ μέσων τους: για τον ΠΑΟ σκόραρε ο Κουρμπέλης και για τον Ολυμπιακό ο Σαμασέκου – και οι δυο πέτυχαν τα πρώτα τους γκολ φέτος.

Διαφορές

Εκτός από ομοιότητες υπάρχουν βέβαια και διαφορές. Ο Γιοβάνοβιτς είναι φανερό πως θέλει έναν Παναθηναϊκό με μόνιμη ενδεκάδα και σχήμα: η ενδεκάδα του ΠΑΟ που αγωνίστηκε με τον Βόλο ήταν σχεδόν όμοια με αυτή του ΠΑΟ που αγωνίστηκε με τη Λαμία και τον Αρη, δεν υπήρχαν από ματς σε ματς περισσότερες από δύο αλλαγές. Ο Μίτσελ αντίθετα αλλάζει τον Ολυμπιακό πολύ από παιχνίδι σε παιχνίδι. Νομίζω πως ο Γιοβάνοβιτς πιστεύει πως ενόψει των play off ο ΠΑΟ για να έχει τύχη να κερδίσει το πρωτάθλημα πρέπει να βασιστεί σε μια και μόνη ενδεκάδα. Ο Μίτσελ αντίθετα μοιάζει να αναζητά τους καλύτερους (από ένα ρόστερ 25 παικτών στο οποίο πολλοί έχουν τύχη να ξεκινήσουν ως βασικοί). Εκτός από τους νεοφερμένους Ραμόν και Κανός που πήραν χρόνο συμμετοχής για να προσαρμοστούν, στα τελευταία ματς επανεμφανίστηκε ο Μπα, επέστρεψε ο Φορτούνης ως βασικός, και παίρνει περισσότερο χρόνο έστω ως αλλαγή ο Βαλμπουενά, που εξαιτίας του τραυματισμού του ήταν πολύ καιρό έξω, αλλά και ο Σαμασέκου. Και δεν αναφέρομαι σε ματς Κυπέλλου αλλά στα ματς του πρωταθλήματος: στο Κύπελλο ο Μίτσελ δίνει σε κάθε ευκαιρία χρόνο και σε παίκτες όπως ο Βρουσάι, ο Ανδρούτσος, ο Τζολάκης, ο νεοφερμένος Μπουτούτσι κ.λπ.

Λύσεις

Από την προσέγγιση που κάνουν οι δύο καταλαβαίνεις κάτι απλό: ο μεν Γιοβάνοβιτς ελπίζει να επαναληφθεί ό,τι ακριβώς και πέρυσι, ο δε Μίτσελ μοιάζει να πιστεύει πως στα play off τη διαφορά θα κάνουν οι πολλές λύσεις. Πέρυσι ο Παναθηναϊκός, μετά από ένα δύσκολο Ιανουάριο, με τον ερχομό του Φεβρουαρίου διορθώθηκε θεαματικά, έτρεξε ένα μεγάλο σερί (με μια μόνο ήττα στην Τούμπα από τον ΠΑΟΚ στο τελευταίο και βαθμολογικά ασήμαντο ματς των play off) και χάρη σε αυτό το σερί πήρε ευρωπαϊκό εισιτήριο και κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος. Ο ΠΑΟ πέρυσι μπήκε στα play off πέμπτος και προσπέρασε όχι τυχαία και τον Αρη και την ΑΕΚ – το πέτυχε διότι στο φινάλε της σεζόν έτρεχε πιο πολύ από όλους. Ο Μίτσελ από τη μεριά του βλέπει πως όλες οι ομάδες έχουν να αντιμετωπίσουν απουσίες παικτών από τραυματισμούς και τιμωρίες και ποντάρει στη στρατηγική των πολλών αλλαγών διότι ο Ολυμπιακός του στο πρωτάθλημα έχει συμπληρώσει ήδη 15 ματς χωρίς ήττα.

Υποχρεωμένες

Πού είναι το πρόβλημα; Οτι το μεταξύ τους ματς δεν μπορεί να το κερδίσουν και οι δυο. Για να έχει αποτέλεσμα ο όποιος σχεδιασμός του χρειάζονται νίκη στο Καραϊσκάκη. Αν ο ΠΑΟ κερδίσει, έχει ρεαλιστικές πιθανότητες να ολοκληρώσει την κανονική περίοδο με έξι νίκες στη σειρά καθώς έχει ήδη τρεις και μετά το Καραϊσκάκη θα παίξει με τον Παναιτωλικό (εντός) και τον Ατρόμητο στο Περιστέρι. Επίσης με νίκη στο Φάληρο δημιουργεί μια τεράστια βαθμολογική διαφορά από τον Ολυμπιακό – δύσκολα οι πρωταθλητές θα επιστρέψουν στη διεκδίκηση του πρωταθλήματος. Αν από την άλλη κερδίσει ο Ολυμπιακός, το μεγάλο σερί της ομάδας στις μέρες του Μίτσελ θα λαμπρύνει και η πίστη όλων στη μεγάλη ανατροπή και στην κατάκτηση του πρωταθλήματος θα γιγαντωθεί, ακόμα κι αν πριν από τα play off υπάρχει ματς με την ΑΕΚ. Ο Ολυμπιακός δεν έχει φέτος νίκη στα ματς με τον ΠΑΟ, την ΑΕΚ και τον ΠΑΟΚ: αν δεν κερδίσει ούτε τον Παναθηναϊκό στο Καραϊσκάκη θα είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι στα play off θα βρει μαζεμένες τις νίκες που δεν πέτυχε στην κανονική περίοδο. Θα είναι ένα μεγάλο ντέρμπι αυτό που θα δούμε το επόμενο Σάββατο. Οχι γιατί οι δυο ομάδες είναι καλά. Αλλά γιατί είναι υποχρεωμένες να κερδίσουν. Μια ισοπαλία μοιάζει με ήττα και των δυο.