Τα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα

Το είχε πει πριν από μερικά χρόνια η Αλεξάντρια Οκάσιο Κορτέζ, βουλευτής και μέλος της αριστερής πτέρυγας των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ, όταν, σε τηλεοπτική της συνέντευξη, ο δημοσιογράφος τής επεσήμανε ότι κάποια στοιχεία που επικαλείτο ήταν λανθασμένα: «Δεν με ενδιαφέρει τόσο η ακρίβεια αυτών που λέω όσο το συναίσθημα που προκαλούν». Αν μη τι άλλο, ήταν μια ξεκάθαρη παραδοχή λαϊκισμού και υποχώρησης της στοιχειώδους λογικής χάριν του θυμικού.

Αυτό θυμάμαι κάθε φορά που τρακάρω με κάποιες δηλώσεις στελεχών της αξιωματικής αντιπολίτευσης που κονιορτοποιούν την πραγματικότητα από όποια πλευρά – από όποια όμως – και να τη δεις. Και επειδή το εξέφρασα πολύ διά γραμμάτων, να το πω και απλά. Κάθε φορά που ακούω άρατα κούρατα. Κάθε φορά που ο πολιτικός λόγος αντικαθίσταται με κάτι που ουδεμία σχέση έχει ούτε με την πολιτική ούτε με τον λόγο. Και που στοχεύει στο να αναμοχλεύσει όχι απλώς το θυμικό αλλά το πιο χαμηλό του υπογάστριο.

Πολλά έχουμε ακούσει, αλλά τις τελευταίες μέρες είχαμε καινούργια, δυνατά σουξέ. Ο ευρωβουλευτής Κώστας Αρβανίτης, σε ένα γλωσσολογικό κρεσέντο δικής του έμπνευσης, συνδύασε νοηματικά το «άριστος» με το «Αριος» διότι σιγά, για ένα «στ» που πήγε και χώθηκε εκεί στη μέση και χωρίς μάλιστα να πάρει άδεια από την Κουμουνδούρου, να χάσουμε την ευκαιρία να πούμε ότι ο Μητσοτάκης είναι Χίτλερ. Εντάξει, μωρέ, από τα ίδια γράμματα δεν αρχίζουν; Ο,τι αρχίζει από «αρ» έχει μια εσάνς ναζισμού. Αριος, άριστος, άρτιος, Αριστερά, άρτζι μπούρτζι και λουλάς.

Τη σκυτάλη πήρε η βουλευτής Β΄ Πειραιά του ΣΥΡΙΖΑ Νίνα Κασιμάτη, η οποία βρήκε πάρα πολύ χαριτωμένο ή πάρα πολύ σημαντικό ή παρά πολύ ευφυές ή κάτι πάρα πολύ τέλος πάντων να πει, ότι τα σκυλιά της ΕΜΑΚ τρόμαξαν όταν είδαν τον Μητσοτάκη. Διότι, ως γνωστόν, τα σκυλιά είναι εντελώς αντιδεξιά, εντελώς αντιμητσοτακικά και ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ μονοκούκι. Και κάπου ανάμεσα χώθηκε και ο Σαλονικιός Αλέξανδρος Τριανταφυλλίδης που έκανε από τηλεοράσεως την πολύ σημαντική και πολύ εμπεριστατωμένη δήλωση ότι ο Πρωθυπουργός είναι ο βασιλιάς Καρνάβαλος αποδίδοντας φόρο τιμής στο χιούμορ όλων των ταινιών «Ρόδα, τσάντα και κοπάνα».

Μιλάμε για τρομερά πολιτικά επιχειρήματα, εφάμιλλα των καλύτερων επιθεωρησιακών. Αλλά, εντάξει, μας έχει συνηθίσει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, από τότε που ξεπέρασε το 4%, να πυροβολεί κατευθείαν στο θυμικό. Ποιος νοιάζεται για τη λογική, την αλήθεια ή την πραγματικότητα όταν εξεγείρεται το συναίσθημα; (Εδώ στήσανε ολόκληρο μελόδραμα με τη νεκρή Μαρία του Εβρου). Μόνο που, πλέον, αυτή η εξέγερση δεν συσπειρώνει όπως τα χρόνια του αντιμνημονιακού αγώνα. Απλώς φανατίζει. Τους ήδη φανατισμένους. Και όταν ο φανατισμός ξεφεύγει, αρχίζει να οδηγεί ντουγρού στη γελοιοποίηση. Ντουγρού όμως.

Ο Βαν Γκογκ ως… ταπετσαρία

Υπάρχει βέβαια και ένα νέο φρούτο. Ας το πούμε «υποκειμενική γνώση». Δεν πά’ να υπάρχει δηλαδή η ετυμολογία και η νοηματοδότηση των λέξεων. Για τον κύριο Αρβανίτη «άριστος» σημαίνει «Ναζί». Αφού αυτό εξυπηρετεί το αφήγημά του, αυτό ισχύει. Τι να κάνουμε τώρα;

Και σε αυτό οι Αρβανίτης, Κασιμάτη, Τριανταφυλλίδης και τόσοι άλλοι μιλάνε ακριβώς όπως μια παίκτρια του τηλεριάλιτι μόδας «My Style Rocks». Η οποία ντύθηκε, χτενίστηκε, στολίστηκε για να πάει να φωτογραφιστεί σε μια εικονική έκθεση με τα έργα του Βαν Γκογκ διότι δεν υπάρχει ινφλουένσερ που να μην έχει φωτογραφία μπροστά σε αυτήν την… ταπετσαρία.

Επεσαν τα σαγόνια του κριτή Στέλιου Κουδουνάρη που προσπαθούσε να βρει τα λόγια για να εξηγήσει, ψελλίζοντας σχεδόν, ότι ο Βαν Γκογκ είναι ένας πολύ μεγάλος ζωγράφος και ότι δεν θα έπρεπε τα έργα του να αντιμετωπίζονται ως ταπετσαρία. Η νεαρά όμως ήταν απτόητη. Και με περίσσιο νάζι έδωσε την απάντηση: «Οχι για όλους. Για εσάς». Ο,τι πει το κορίτσι. Που πολύ θα ήθελα να τη δω σε ένα talk show με τον Κώστα Αρβανίτη και τη Νίνα Κασιμάτη να αναλύουν τον Βαν Γκογκ, την ταπετσαρία ως ιδεολογία, τον ναζισμό ως ταπετσαρία και τη σχέση των σκύλων με τον Μητσοτάκη.