Να στηρίξουμε την Ουκρανία με όλες μας τις δυνάμεις

Aς δούμε τα πλεονεκτήματα του κάθε στρατοπέδου.

Ο εισβολέας μπορεί να διαθέσει εκατοντάδες χιλιάδες άνδρες για την εκπλήρωση του σκοπού του: παλιά το λέγαμε «κρέας για τα κανόνια». Μπορεί να αντισταθμίσει την οικονομική ζημιά από τις δυτικές κυρώσεις απευθυνόμενος σε άλλες αγορές τόσο του αναπτυσσόμενου κόσμου, όσο και του λεγόμενου «άξονα του αυταρχισμού». Μπορεί να υπολογίζει στην κόπωση της δυτικής κοινής γνώμης από τον πόλεμο και στην ανησυχία της για τις συνέπειές του στο πεδίο της ενέργειας. Και μπορεί όποτε θέλει να απειλεί με τη χρήση πυρηνικών όπλων.

Με άλλα λόγια, η Ρωσία έχει τον χρόνο με το μέρος της. Και επιδιώκει να νικήσει τον Ζελένσκι όπως νίκησε τον Ναπολέοντα και τον Χίτλερ.

Η Ουκρανία, από την πλευρά της, έχει τρία μεγάλα πλεονεκτήματα. Τη στήριξη της Δύσης, που της παρέχει τα όπλα που χρειάζεται για να αμυνθεί στη βαρβαρότητα. Τον ηρωισμό των στρατιωτών της, που δεν διεκδικούν ξένα εδάφη αλλά υπερασπίζονται τη γη τους και το μέλλον των παιδιών τους. Και το κύρος του ηγέτη της, που ξεκαθάρισε από την πρώτη στιγμή προς κάθε κατεύθυνση ότι θα αγωνιστεί και θα νικήσει, ή θα πεθάνει, μαζί με τους συμπατριώτες του.

Με άλλα λόγια, η Ουκρανία έχει το ηθικό πλεονέκτημα. Διότι αντίθετα με τον Ναπολέοντα και τον Χίτλερ, ο Ζελένσκι δεν εισέβαλε πουθενά. Και το μόνο που θέλει είναι ένα δημοκρατικό μέλλον για τον λαό του.

Σε τι συμπεράσματα μας οδηγεί η σύγκριση αυτών των δύο πινάκων καθώς συμπληρώνεται ένας χρόνος από την έναρξη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία; Πότε θα τελειώσει αυτός ο πόλεμος; Και το τέλος του θα είναι τέτοιο που θα αποθαρρύνει τυχόν μιμητές του προέδρου Πούτιν ή θα τους ανοίξει την όρεξη για νέες περιπέτειες;

Αν δεν υπάρξει κάποιο έκτακτο γεγονός, όπως η ανατροπή του Πούτιν, οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα θα κριθούν από τις αντοχές που θα δείξει η Δυτική συμμαχία. Τον τόνο εδώ τον έδινε εξ αρχής η Ουάσιγκτον, με τον πρόεδρο Μπάιντεν να έχει κατανοήσει πριν και καλύτερα απ’ όλους τα διακυβεύματα και τους κινδύνους. Ηταν όμως αιχμάλωτος μιας αντίφασης, μιας «κόκκινης γραμμής»: έπρεπε να φροντίσει να εφοδιαστεί το Κίεβο με όπλα ικανά να σταματήσουν τη ρωσική προέλαση, όχι όμως και να μετατρέψουν τον πόλεμο σε μια αναμέτρηση της Ρωσίας με το ΝΑΤΟ.

Στην πορεία, βέβαια, οι κόκκινες γραμμές μετατοπίζονται. Κι αν ο Μπαράκ Ομπάμα την κρίσιμη στιγμή έκανε πίσω και εγκατέλειψε τη Συρία στην τύχη της, ο Τζο Μπάιντεν κάνει συνεχώς βήματα προς τα εμπρός ώστε να μην εγκαταλειφθεί η Ουκρανία στη δική της. Οι ευρωπαίοι ηγέτες, πρόθυμα ή απρόθυμα, προς το παρόν ακολουθούν. Αλλά οι συσχετισμοί μπορεί φυσικά να αλλάξουν.

Τα πράγματα είναι τόσο καθαρά, τα διλήμματα τόσο σαφή, οι διαχωριστικές γραμμές τόσο ευδιάκριτες, ώστε αναρωτιέται κανείς πώς μπορεί ακόμη και καλόπιστοι άνθρωποι, ή ήπιοι διανοούμενοι, να κρατούν ίσες αποστάσεις, να δείχνουν «κατανόηση» για τον εισβολέα ή να απευθύνουν στο όνομα του «ρεαλισμού» αόριστες εκκλήσεις υπέρ της διεξαγωγής διαπραγματεύσεων και της «ειρήνης». Για τον Σλάβοϊ Ζίζεκ, οι τύποι αυτοί είναι αιχμάλωτοι μιας δικής τους εκδοχής του Imagine. Ολοι θέλουμε φυσικά έναν κόσμο όπου τα προβλήματα δεν θα λύνονται με τα όπλα. Ολοι ονειρευόμαστε την ειρήνη. Γι’ αυτό ακριβώς πρέπει να υποστηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις την Ουκρανία.