Δύο συγγνώμες θα αρκούσαν για όλα

Αν άκουγες τι έλεγε ο Πεπ Γκουαρντιόλα την περασμένη Τρίτη στη συνέντευξη Τύπου πριν από το ματς της Μάντσεστερ Σίτι με την Αρσεναλ, θα πίστευες πως απολογείται για κάτι που είναι λόγος να αλλάξει επάγγελμα. «Πιστεύω πραγματικά τα σχόλια που κάνω για την υπεράσπιση του συλλόγου μου, αλλά δεν εκπροσώπησα καλά την ομάδα μου τελευταία, χρησιμοποιώντας το όνομα του Στίβεν Τζέραρντ σε αυτά. Ζητώ συγγνώμη από αυτόν, τα παιδιά του, τη γυναίκα του, την οικογένειά του. Ηταν ανόητο αυτό που έκανα. Ο Στίβεν Τζέραρντ ξέρει πως θαυμάζω αυτόν και την καριέρα του, καθώς και το τι έχει κάνει για την Αγγλία και το ποδόσφαιρό της. Ντρέπομαι για τον εαυτό μου», είπε ο Καταλανός. Για ποιον λόγο τα είπε όλα αυτά; Γιατί μιλώντας για την έρευνα που γίνεται για τη Μάντσεστερ Σίτι και τους ισολογισμούς της υποστήριξε ότι στο τέλος θα την κατηγορήσουν και γιατί κάποτε γλίστρησε ο Τζέραρντ και η Λίβερπουλ δεν κέρδισε το πρωτάθλημα. Στη χειρότερη των περιπτώσεων κάποιος θα μπορούσε να κατηγορήσει στην Αγγλία τον Πεπ για κακής ποιότητας χιούμορ – εδώ μια τέτοια δήλωση θα περνούσε μάλλον στα ψιλά. Και κανείς δεν θα απολογείτο γιατί την έκανε.

Ραζβάν

Πάρτε για παράδειγμα τον προπονητή του ΠΑΟΚ Ραζβάν Λουτσέσκου. Αν τον ακούσει κανείς να μιλά, συνήθως έπειτα από νίκες μάλιστα, θα πίστευε ότι έχει γεννηθεί στην Ανω Τούμπα, έχει μεγαλώσει σε σύνδεσμο του ΠΑΟΚ και τον μεγάλωσε ο πατέρας του με ιστορίες για την αρπαγή του Γιώργου Κούδα από τον Ολυμπιακό. Ο Λουτσέσκου θεωρεί χρέος του να κατηγορεί τις ομάδες της Αθήνας συλλήβδην. Κατηγορεί την ΑΕΚ γιατί του έκλεψε ένα πρωτάθλημα, τον Παναθηναϊκό γιατί του έκλεψε το περσινό Κύπελλο και τον Ολυμπιακό γενικά και αόριστα γιατί υπάρχει. Μιλάει για «κράτος της Αθήνας», φωνάζει ότι στα παιχνίδια του με τις ομάδες της Αθήνας υπάρχουν άλλοι κανόνες, βάζει τον ΠΑΟΚ πάντα στον ρόλο του θύματος – λες και είναι καμιά ομαδούλα. Το ότι ξεχνά πολλά (ότι π.χ. ο Ιβάν Σαββίδης μπούκαρε με κουμπούρια στο γήπεδο στο αξέχαστο εκείνο ΠΑΟΚ – ΑΕΚ ή ότι ο τελικός του Κυπέλλου απέναντι στον ΠΑΟ ολοκληρώθηκε πέρυσι, παρ’ όλο που οι οπαδοί του ΠΑΟΚ τραυμάτισαν τον Αϊτόρ ρίχνοντας πέτρες) το αφήνω στην άκρη. Το παράδοξο της ιστορίας είναι ότι από τη μεριά του Ρουμάνου δεν υπάρχει κανενός είδος συναδελφικό τακτ. Αναφέρεται στους αντιπάλους του ΠΑΟΚ, «τις διαβολικές ομάδες της Αθήνας», σαν αυτοί να μην έχουν προπονητές και ποδοσφαιριστές, σαν να μην παίζουν καν ποδόσφαιρο. Ποτέ μάλιστα δεν έχει βάλει έναν αστερίσκο στα λόγια του βγάζοντας τους παίκτες ή τους συναδέλφους του εκτός κάδρου κατηγοριών. Διότι προφανώς δεν αντιμετωπίζει με κανένα σεβασμό το παιχνίδι.

Υποψίες

Ο Ρουμάνος δεν είναι προφανώς το πρόβλημα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Είναι απλά η απόδειξη πως ένας παμπόνηρος ξένος, που έχει καταλάβει πού βρίσκεται, μπορεί εύκολα να κάνει το κομμάτι του προσπαθώντας να γίνει αρεστός στους σκληρότερους των οπαδών αδιαφορώντας και για το σπορ αλλά και για τους συναδέλφους του, και για τους παίκτες και για όλους. Αλλοι αυτή την έλλειψη σεβασμού τη δείχνουν με τρόπους χειρότερους. Πάρτε για παράδειγμα όλα αυτά τα κωμικά που συμβαίνουν με το πρωτάθλημα της Σουπερλίγκ 2 που έχει διακοπεί. Εδώ και πολύ καιρό ακούω διάφορους από τους παράγοντες των ομάδων που διεκδικούν 8,1 εκατ. ευρώ κυβερνητικής ενίσχυσης να δηλώνουν πως βάζουν τα ωραία τους χρήματα και δεν έχουν σχέση με διάφορους αγύρτες της κατηγορίας που όντως βαρύνονται με τρομερές υποψίες για χειραγωγημένα ματς και άλλες αθλιότητες. Ωστόσο, μολονότι τους ακούω δυσκολεύομαι να νιώσω και κάποιου είδους συμπόνια. Για την ακρίβεια δυσκολεύομαι να καταλάβω ποιοι για τα χάλια του δεύτερου επαγγελματικού μας πρωταθλήματος φταίνε λιγότερο. Οι διάφοροι που ασχολούνται με το πρωτάθλημα αυτό για να μας έρχονται σωρηδόν ειδοποιήσεις της Radar για στημένα παιχνίδια ή όσοι αυτό το επιτρέπουν κάνοντας τα στραβά μάτια; Αν δεν προστατεύσουν οι ίδιοι το πρωτάθλημα όπου παίρνουν μέρος ποιος θα το κάνει; Και πώς ακριβώς σέβεσαι το ποδόσφαιρο επιτρέποντας τον διασυρμό του από όσους είναι στη Λίγκα συνεταίροι σου; Διότι και η περίφημη Σουπερλίγκ 2 συνεταιρισμός είναι, μην το ξεχνάμε.

Διένεξη

Τεράστια έλλειψη σεβασμού για το σπορ στην Ελλάδα υπάρχει και όταν ομάδες διεκδικούν νίκες στα χαρτιά – και δεν αναφέρομαι στην ΑΕΚ και τη γνωστή διένεξή της με τον Ατρόμητο. Κατά τη διάρκεια αυτής της εβδομάδας, με το πρωτάθλημα της Σουπερλίγκ 2 να έχει σταματήσει, ο αθλητικός δικαστής κάθε μέρα μοίραζε νίκες στα χαρτιά! Η Σουπερλίγκ 2 είναι το μοναδικό πρωτάθλημα στον κόσμο του οποίου η βαθμολογία έχει αλλάξει ενώ έχει διακοπεί. Και δεν λέω ότι οι αποφάσεις αυτές είναι σκανδαλώδεις – όλες αφορούν παιχνίδια που δεν ολοκληρώθηκαν. Το θέμα είναι γιατί αυτό έχει συμβεί: στο ματς Καλλιθέα – Επισκοπή οι φιλοξενούμενοι κατέβηκαν χωρίς να έχουν θεωρημένα τα ιατρικά δελτία των παικτών. Στο ΑΕΚ Β’ – Ηρόδοτος όλα σταμάτησαν γιατί ο Ηρόδοτος δεν είχε παίκτες: έμεινε με έξι! Κατά τα άλλα μιλάμε για επαγγελματική κατηγορία…

Κοιμάμαι

Δεν περιμένω από τους έλληνες παράγοντες συμπεριφορές μικρών λόρδων. Στην Ελλάδα βρισκόμαστε, όλοι είναι γνωστοί μεταξύ τους, εύκολα μπορεί να ειπωθεί μια κουβέντα παραπάνω ή να βγει μια ανακοίνωση περισσότερο επιθετική από όσο θα ‘πρεπε. Συμβαίνει. Αλλά όλα αυτά δεν έχουν μεγάλη σχέση με το σπορ. Το ποδόσφαιρο δεν είναι οι ανακοινώσεις και οι εντάσεις – είναι ένα παιχνίδι που πρέπει να σέβονται και να τιμάνε οι εμπλεκόμενοι στα πρωταθλήματα, αυτοί δηλαδή που ανταγωνίζονται. Ο πρώτος βασικότερος και ευκολότερος τρόπος για να δείχνεις τον σεβασμό σου είναι να βλέπεις τους αντιπάλους σου ως ανταγωνιστές και όχι ως εχθρούς και να βλέπεις το παιχνίδι ως ένα θέαμα που προκαλεί το ενδιαφέρον του κόσμου που με αυτό παθιάζεται ή διασκεδάζει. Ο Γκουρντιόλα που αυτά τα καταλαβαίνει ζήτησε συγγνώμη για μια άτυχη φράση, διότι ο Τζέραρντ στον οποίο αναφέρθηκε δεν είναι εχθρός του. Εδώ αυτά απαγορεύονται. Σκεφτόμουν ότι όλα όσα έγιναν στο Περιστέρι π.χ. θα μπορούσαν να τελειώσουν με δύο συγγνώμες: ο Ατρόμητος θα ‘πρεπε να ζητήσει συγγνώμη από την ΑΕΚ για το πρόβλημα των δοκαριών του γηπέδου και η ΑΕΚ να ζητήσει συγγνώμη από τον Ατρόμητο γιατί προσπάθησε να του πάρει το ματς στα χαρτιά – μετά οι δύο ομάδες θα έπαιζαν και η καλύτερη θα κέρδιζε. Και μετά τσιμπήθηκα για να ξυπνήσω…