Συντριπτική για την Τουρκία η σύγκριση με Χιλή και Ιαπωνία

Καθώς ο τραγικός κατάλογος των θυμάτων συνεχίζει να μεγαλώνει, δύο ερωτήματα πλανώνται πάνω από τα συντρίμμια και όσους επέζησαν – και ιδίως εκείνους οι οποίοι έχασαν τους δικούς τους: Ηταν, άραγε, μοιραίο και αναπόφευκτο να υπάρξει τόσο μεγάλο κόστος σε ανθρώπινες ζωές; Πόσοι θα μπορούσαν να έχουν σωθεί εάν κατασκευαστές και κυβέρνηση έκαναν καλά τη δουλειά τους;

Η «Washington Post», με βάση τρία αποκαλυπτικά γραφήματα στα οποία συγκρίνεται η Τουρκία με άλλες δύο εξαιρετικά σεισμογενείς χώρες, την Ιαπωνία και τη Χιλή, προσπαθεί να δώσει απαντήσεις. Κι αυτές, όπως φαίνεται με την πρώτη κιόλας ματιά, διόλου βολικές είναι για τον Ταγίπ Ερντογάν – ο οποίος ισχυρίστηκε πως «ήταν αδύνατο να είναι κανείς προετοιμασμένος για τέτοιου είδους καταστροφές» -, τους συνεργάτες και τους ευνοουμένους τους.

Πράγματι, το 1939 (την ίδια χρονιά με τον μέχρι την περασμένη Δευτέρα φονικότερο σεισμό στην ιστορία της Τουρκικής Δημοκρατίας), ο Εγκέλαδος χτύπησε τη Χιλή με έναν σεισμό έντασης 8,3 βαθμών, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους περίπου 28.000 άνθρωποι. Υστερα από 21 χρόνια, σημειώθηκε στην ίδια χώρα ο ισχυρότερος σεισμός στη διάρκεια του 20ού αιώνα, έντασης 9,5 βαθμών, από τον οποίο σκοτώθηκαν «μόλις» 1.600 άνθρωποι.

Στη δε Ιαπωνία, επίσης, όλοι θυμούνται ασφαλώς όσα συνέβησαν το 2011, με τον σεισμό των 7,8 βαθμών και την πυρηνική καταστροφή στη Φουκουσίμα. Οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές έφτασαν επισήμως τις 18.000 – με μία όμως σημαντική διαφορά: η συντριπτική πλειονότητά τους ήταν αποτέλεσμα όχι της πτώσης κτιρίων αλλά του τσουνάμι που ακολούθησε και σάρωσε τις ακτές της χώρας.

Υπάρχουν και άλλοι παράγοντες, αλλά…
Φυσικά, όπως ευλόγως θα παρατηρήσει κανείς, η ένταση ενός σεισμού δεν είναι ευθέως ανάλογη με τις καταστροφές και τα θύματα που προκαλεί. Και αυτό διότι παίζουν σημαντικό ρόλο και άλλοι παράγοντες: το εστιακό βάθος, το πόσο πυκνά κατοικημένες είναι οι περιοχές που πλήττονται, η παλαιότητα των οικισμών που υπάρχουν εκεί και, φυσικά, η ποιότητα κατασκευής των κτιρίων. Ειδικά δε όσον αφορά την τελευταία παράμετρο, είναι προφανές ότι όσο πιο πλούσια είναι μια χώρα και οι κάτοικοί της τόσο μεγαλύτερη δυνατότητα έχουν να φτιάχνουν ανθεκτικά κτίρια.

Αν, ωστόσο, η σύγκριση ανάμεσα σε Τουρκία και Ιαπωνία μπορεί να δώσει σαφές προβάδισμα στη δεύτερη, δεν συμβαίνει το ίδιο με τη Χιλή. Οπως σημειώνει το ρεπορτάζ, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της είναι παρόμοιο με της Τουρκίας, η οποία μάλιστα είναι σήμερα πολύ πιο πλούσια από ό,τι η Χιλή των δεκαετιών του ’60, του ’70 και του ’80. Κι όμως, στη διάρκειά τους επενδύθηκαν τεράστια ποσά ώστε οι υποδομές να βελτιωθούν εντυπωσιακά, ενώ οι αντισεισμικοί κανονισμοί αναθεωρούνταν διαρκώς προς το αυστηρότερο, με βάση την εμπειρία από τους αλλεπάλληλους ισχυρούς σεισμούς. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που το 2010 σκοτώθηκαν 500 άνθρωποι από μια δόνηση έντασης 8,8 βαθμών…