Διαρροές

Η διάβρωση του κράτους δικαίου στην Ελλάδα τέθηκε ως θέμα, με πιο προβοκατόρικο τίτλο, στην πρόσφατη πολυσυζητημένη εκδήλωση στο Ινστιτούτο Γκαίτε. Και καλώς τέθηκε, όπως αναγνώρισαν εκ των υστέρων και πολλοί επικριτές της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας. Κανείς από τους ομιλητές δεν φάνηκε να «χρησιμοποιείται», αντιθέτως ακούστηκαν όλες οι απόψεις, άλλος είπε ότι η Ελλάδα «ορμπανοποιείται», άλλος προέβαλε επιχειρήματα για το αντίθετο, έγινε γόνιμος διάλογος χωρίς αποκλεισμούς και ο καθένας έβγαλε τα συμπεράσματά του.

Με τον ίδιο τίτλο έγινε χθες συζήτηση και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Και καλώς έγινε, αυτά που λέγονται ότι δεν πρέπει να τίθενται τέτοια ζητήματα εκτός ελληνικού εδάφους είναι αστεία, η Ελλάδα είναι Ευρώπη και όπως απαιτεί σεβασμό της κυριαρχίας της έτσι πρέπει να απαντά και στις κατηγορίες για παραβιάσεις των ευρωπαϊκών κανόνων, είτε πρόκειται για τις παράνομες επαναπροωθήσεις προσφύγων είτε για τις παρακολουθήσεις ή τον βαθμό ανεξαρτησίας των μέσων ενημέρωσης.

Στο τελευταίο έδωσε έμφαση ο Νίκος Ανδρουλάκης στην ομιλία του, δίνοντας συνέχεια στα όσα ανέφερε την προηγούμενη ημέρα πασοκικό non paper για «ψεκασμένες και επικίνδυνες διαρροές βουτηγμένες στη λάσπη». Πρόκειται για «πληροφορίες» που δημοσιεύτηκαν σε κάποια μέσα ότι θα αρθεί η ασυλία του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξαιτίας κάποιων ύποπτων επαφών του με ξένες κυβερνήσεις – οι οποίες προφανώς είχαν οδηγήσει και στην παγίδευση του τηλεφώνου του. Ο Ανδρουλάκης είδε στα δημοσιεύματα αυτά «δάκτυλο Μαξίμου», το οποίο πήρε τη σκυτάλη από την Τσαπανίδου και τον Πολάκη. «Αντί ο Τύπος να ελέγχει», είπε χθες στις Βρυξέλλες, «υποτάσσεται όλο και περισσότερο στην εκάστοτε εξουσία».

Εχει δίκιο; Είναι σε εξέλιξη μια συντονισμένη εκστρατεία συμπίεσης του τρίτου πόλου με θεμιτά και αθέμιτα μέσα; Είναι το κράτος δικαίου διάτρητο και τα μέσα ενημέρωσης κομματικά φερέφωνα; Οι απαντήσεις κινούνται προς το παρόν σε θεωρητικό επίπεδο. Αργά ή γρήγορα όμως θα γίνουν συγκεκριμένες. Κι αν προκύψει θέμα με την ασυλία του Ανδρουλάκη, ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ θα κληθεί να δώσει εξηγήσεις. Αν όμως αποδειχθεί ότι όλο αυτό ήταν στημένο, θα πρέπει να του δώσουν εξηγήσεις κάποιοι άλλοι. Εδώ θα είμαστε και θα το παρακολουθούμε, ανεξαρτήτως του αν οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ένα όλο και μικρότερο ενδιαφέρον της κοινής γνώμης.

«Δεν μου λείπει η δημοσιογραφία, όχι, καθόλου», έλεγε προχθές στην El País η 63χρονη αμερικανίδα συγγραφέας Λόρα Λίπμαν («Το ωραίο μου πτώμα», εκδ. Δώμα), που δούλεψε για χρόνια στην Baltimore Sun προτού αποφασίσει να αφοσιωθεί στη λογοτεχνία. «Εκανα πράγματα που με γοήτευαν, πολύ διαφορετικά και αναγκαία, αλλά μου αρέσει πολύ περισσότερο και μου πάει πολύ περισσότερο να γράφω βιβλία. Ισως να υπήρξαμε η τελευταία γενιά που περάσαμε καλά κάνοντας δημοσιογραφία».

Ισως επειδή αυτή η γενιά δεν βασίστηκε σε non paper και διαρροές.