Γιάννης Σκουρλέτης

Είµαι σ’ ένα ταξίδι επιστροφής. Στο τρένο. Το βαγόνι είναι άδειο σχεδόν∙ Θεσσαλονίκη προς Αθήνα. Ενα ταξίδι επιστροφής από έναν παραθερισµό. Η Θεσσαλονίκη για µένα ήταν πάντα αυτό∙ ένας παραθερισµός. Κλείνω τα µάτια ερµητικά. Θυµάµαι το πρώτο εκείνο ταξίδι. Πριν από πολλά, πολλά χρόνια. Εφηβος τότε. Η πρώτη µεγάλη έξοδος από την οικογενειακή εστία. Ο θάνατος και η µοναξιά τότε ήταν µόνο λέξεις.

Κλείνω τα μάτια. Ακούω τους θορύβους, τα τοπία τρέχουν, μετασχηματίζονται. Η πραγματικότητα μετασχηματίζεται κι αυτή. Στη Θεσσαλονίκη έφτιαξα μια παράσταση για τον παραθερισμό, αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι ήταν μια παράσταση περισσότερο για το όνειρο. Για τα όνειρα των ανθρώπων να φύγουν, να ξεφύγουν από μια πραγματικότητα και να ταξιδέψουν σε μια ουτοπία. Τους συμπόνεσα τους ήρωές μου. Ηταν συγκινητική η προσπάθειά τους, μέσα από την αδυναμία τους να αντιμετωπίσουν τη βαθύτερη επιθυμία τους, να θέλουν να πετάξουν και να συναντήσουν τα όνειρά τους. Ολοι έχουμε ανάγκη από μια αυταπάτη.

Τα μάτια ακόμα κλειστά. Ερμητικά κλειστά. Ενας ήλιος βαθύς, ζεστός, χειμωνιάτικος ξεπροβάλλει∙ τον νιώθω στα βλέφαρά μου. Το θέατρο είναι και αυτό σαν ένα ταξίδι με το τρένο. Αλλοι άνθρωποι, άλλοι ήχοι, άλλα τοπία. Αλλοι προορισμοί. Ενας αποχωρισμός. Μια νέα αφετηρία. Ενα ατέρμονο πηγαινέλα στις συναντήσεις με τους ανθρώπους, με τις ιδέες, με τις αισθήσεις. Στην παράσταση ένας ήρωας λέει ότι «αυτή η κωμωδία δεν θα τελειώσει ποτέ». Κι εγώ τώρα σκέφτομαι ότι αυτό το ταξίδι δεν θα τελειώσει ποτέ. Συνεχώς σε έναν τερματικό σταθμό. Σε μια άλλη διαδρομή. Επαναλαμβανόμενα, όπως ο ήχος πάνω στις ράγες.

Κλείνω τα μάτια ερμητικά. Βυθίζομαι σε ένα νέο όνειρο απρόβλεπτο. Τώρα βλέπω τη θάλασσα, το απέραντο γαλάζιο του νερού. Βυθίζομαι στη μητρική αγκαλιά της. Το νερό με εξαγνίζει. Μια προσευχή για όλα όσα έγιναν, για όλα όσα θα γίνουν απ’ την αρχή.

Σκέφτομαι με μάτια ερμητικά κλειστά, αλλά, εν τέλει, με μάτια ερμητικά ανοιχτά σε έναν νέο ορίζοντα. Τα παιδιά από τη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου εχθές τη νύχτα έκαναν κατάληψη. Διεκδικούν το δικαίωμα στο όνειρο. Εβλεπα στα μάτια τους την αγωνία, την επιθυμία να φτιάξουν έναν καλύτερο κόσμο. Να πιστέψουν σε μία νέα ουτοπία. Το θέατρο ήταν πάλι εκεί, τόσο πολύ αρχαίο και μαζί τόσο πολύ νέο, φρέσκο, αστραφτερό, ανεξερεύνητο ακόμα, ένα τοπίο που δεν εξαντλείται ποτέ. Τα μάτια ερμητικά κλειστά ξανά.

Αυτό το ταξίδι δεν θα τελειώσει ποτέ.

Αυτό το όνειρο δεν θα τελειώσει ποτέ. Οι εικόνες έρχονται ξανά. Πώς αναδύεται το ασυνείδητο, πώς και γιατί επιλέγονται οι εικόνες που προβάλλονται, και ποιος είναι ο ξεκάθαρος δρόμος, η βασιλική οδός που έλεγε ο Σίγκμουντ, για την ερμηνεία τους; Τα όνειρα – σαν ένα κομμάτι ζωής – με αναστατώνουν, με πονάνε, με φοβίζουν όπως ένα μήνυμα από το υπερπέραν, από τον ίδιο τον Θεό.

Ανοίγω τα μάτια και τα όρια έχουν χαθεί. Τα όνειρα και η πραγματικότητα μαζί, αδιάσπαστα και ενιαία.

info

Ο Γιάννης Σκουρλέτης είναι σκηνοθέτης θεάτρου και εικαστικός. Αυτό το διάστημα υπογράφει τη σκηνοθεσία στην παραγωγή του ΚΘΒΕ «Η Τριλογία του Παραθερισμού» του Κάρλο Γκολντόνι, που παρουσιάζεται στη Μονή Λαζαριστών (Σκηνή Σωκράτης Καραντινός), σε μετάφραση Γιώργου Δεπάστα.