Οι άταφες μικρές Μαρίες της ΕΡΤ

Σκέπτομαι πάντα την υπόθεση της ανύπαρκτης άταφης μικρής Μαρίας που δήθεν την τσίμπησε σκορπιός σε νησίδα στον Εβρο. Τη μικρή Μαρία που η μητέρα της την κρατούσε από το χέρι μέσα στο νερό για να αργήσει η αποσύνθεσή της. Το κορίτσι που η φωτογραφία του με την οποία συγκινηθήκαμε και αγανακτήσαμε ήταν ενός άλλου κοριτσιού, επιτηδευμένα μακιγιαρισμένου. Την άταφη μικρή προσφυγοπούλα (το φάντασμά της δηλαδή, αφού ήταν ανύπαρκτη) που έγραψε γι’ αυτήν ένας έλληνας διασώστης-δημοσιογράφος στο «Σπίγκελ» για να συγκινηθεί και να αγανακτήσει η Γερμανία και όλη η Ευρώπη. Το επτάχρονο φάντασμα που πάντως συγκίνησε και ίσως συγκινεί ακόμα τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ.

Το μεγαλύτερο ψέμα της περασμένης χρονιάς διά του οποίου η Ελλάδα συκοφαντήθηκε ως κράτος-δολοφόνος είναι ενδεικτικό του τρόπου με τον οποίο παράγεται συγκίνηση και αγανάκτηση προς χρήση μιας Αριστεράς των κραυγών και της καταγγελίας. Χρειάζονται ελάχιστα πράγματα, αλλά κυρίως χρειάζεται τουλάχιστον ένας νεκρός, ένας μάρτυρας, θύμα του κρατικού αυταρχισμού, του ελληνικού εθνικισμού, του ανάλγητου νεοφιλελευθερισμού. Αν δεν υπάρχει (και ευτυχώς που δεν υπάρχει) επινοείται. Αν η συγκυρία το ευνοήσει, οι ανύπαρκτοι νεκροί, εργαλεία προς χρήση από το κίνημα, όχι μόνο καθιερώνονται ως πραγματικοί αλλά είναι πιθανόν να φτιαχτεί και δημόσιο μνημείο γι’ αυτούς, να προσκυνάμε και να δοξάζουμε κάτι που δεν υπήρξε αλλά το χρειαζόταν η Αριστερά. Χάρου ψυχή μου το τίποτα.

Τις παραπάνω σκέψεις μού τις γέννησε μια επίσκεψη, χθες, στην Αγία Παρασκευή, όπου διαπίστωσα ότι εξακολουθεί να δεσπόζει στο προαύλιο του κτιρίου της κρατικής ραδιοτηλεόρασης το λεγόμενο μνημείο των νεκρών της ΕΡΤ. Απορούσα την περασμένη βδομάδα που κανείς δεν μπορεί να προστατεύσει προτομές στην πόλη πραγματικών νεκρών με προσφορά στον τόπο, τις οποίες ξηλώνουν συγκεκριμένοι παραβατικοί που τις πουλούν για σκραπ. Αντιθέτως, η πολιτεία προστατεύει ένα μνημείο που όλοι ξέρουμε, κι αυτοί που το έφτιαξαν κι αυτοί που το ανέχονται, ότι είναι ένα μνημείο ανύπαρκτων νεκρών, ένα μνημείο αφιερωμένο στο ψέμα. Ή, με άλλα λόγια, ένα μνημείο για τις άταφες μικρές Μαρίες της ΕΡΤ.

Γιατί αυτό το μνημείο σε ένα ψέμα παραμένει στη θέση του; Γιατί δεν γκρεμίστηκε την επομένη της ανάληψης της εξουσίας από την κυβέρνηση Μητσοτάκη; Γιατί κανένας υπεύθυνος να το κάνει, κανένας υπεύθυνος να κατεδαφίσει το ψέμα, δεν θέλει να μπλέξει με τους συνδικαλιστές και τις εφημερίδες και τα κόμματα που την επομένη θα κάνουν απεργίες και κάθε είδους φασαρία και το πιθανότερο είναι ότι θα μαζέψουν τους καλλιτέχνες που προχθές τραγουδούσαν μπροστά από το Εθνικό Θέατρο να τραγουδήσουν στην Αγία Παρασκευή για τις άταφες μικρές Μαρίες της ΕΡΤ.

Συμβαίνει μάλιστα το εξής απίθανο: η Αριστερά, που σύρθηκε για να τιμήσει τους τρεις νεκρούς της Μαρφίν, πραγματικούς νεκρούς (Αγγελική Παπαθανασοπούλου, Επαμεινώνδας Τσάκαλης, Παρασκευή Ζούλια) που προφανώς δεν θα ήθελε να τους θυμόμαστε επειδή θυσιάστηκαν για το δικαίωμα κάθε εργαζόμενου στην ελευθερία στην εργασία και στην αυτοδιάθεση, και που αγρόν ηγόρασε όταν αργότερα το λιτό μνημείο γι’ αυτούς βανδαλίστηκε, είναι στα κάγκελα για να υπερασπίσει μνημεία αφιερωμένα στο ψέμα, έχει μάλιστα χιλιάδες εθελοντές που θα στηρίξουν το ψέμα της, αν τυχόν βρεθεί κάνας θρασύς νεοφιλελεύθερος να πει πόσο ψέμα είναι. Αυτά ζούμε.