Έρωτας; Πάμε πάλι

Ξέρω, ξέρω. Λουλουδάκια, σοκολατάκια και μπαλόνια για μια ξενόφερτη γιορτή των εμπόρων. Σας ακούω που γκρινιάζετε, όμως δεν συμφωνώ: ο σημερινός εορτασμός του Αγίου Βαλεντίνου μάς ταιριάζει γάντι. Ναι, εμάς εδώ στην Ελλάδα. Γιατί εμείς εδώ, σε αντίθεση με άλλες χώρες, γιορτάζουμε την έναρξη των πολέμων μας (28η Οκτωβρίου, 25η Μαρτίου), το εναρκτήριο σάλπισμα μαχών άνισων απέναντι σε απειλές τρομερές, με κίνδυνο ολικής μας εξολόθρευσης και χωρίς καμία εγγύηση επιβίωσης. Εμείς εδώ ξέρουμε ότι κάθε αγώνας μπορεί να έχει έκβαση αμφίβολη, αμφίρροπη και αμφισβητούμενη, γι’ αυτό καλού-κακού ας γιορτάζουμε την αρχή του, τη γεμάτη θάρρος, κι ελπίδα, και πίστη. Και μια και δεν υπάρχει αγάπης αγώνας πιο άγονος, παιχνίδι πιο σικέ, μάχη των μαχών πιο αιματηρή από τις ερωτικές συρράξεις της ζωής μας, ας γιορτάζουμε αυτή την υπόθεση του έρωτα ως έναρξη: αυτό που πάντα θα ξεκινά από το μηδέν και θα πρέπει να ξανακερδίζεται κάθε μέρα.

Γεγονός που ισχύει, ας σημειωθεί, για όλους/όλες/όλα.

Θυμάμαι, το φθινόπωρο που μας πέρασε, σε ένα νησί του Αργοσαρωνικού: σε ταβερνάκι με θέα τη θάλασσα και τον ήλιο που έδυε, ένα ζευγάρι πλησίασε και κάθισε στο διπλανό μου τραπέζι. Ησαν Γάλλοι και στην ηλικία που αποκαλούμε «τρίτη» (η αρίθμηση πρέπει μάλλον να αναθεωρηθεί, ή τουλάχιστον παρακαλώ να προστεθούν κι άλλες). Είχαν κι οι δυο ρυτίδες, γκρίζα μαλλιά, προσεκτικές  κινήσεις, κι η γυναίκα κρατούσε ένα κομψό μπαστουνάκι (γοφός). Μα με πόση τρυφερότητα ο συνοδός της τη βοήθησε να κάτσει! Με πόση γλύκα εκείνη του ίσιωσε το πέτο! Τους κρυφοκοιτούσα πνιγμένη σ’ έναν ωκεανό συγκίνησης και ζήλιας: να, αυτό είναι έρωτας σκέφτηκα. Αυτό αξίζει να ζει κανείς: στη δύση της ζωής σου (ναι, τόσο γλυκανάλατα μιλάω στον εαυτό μου) να σε κοιτάζει κάποιος έτσι. Μελαγχολικά πιρούνιζα τα καλαμαράκια μου ώσπου συνειδητοποίησα ότι τα μουρμουρητά είχαν αλλάξει απόχρωση και δεν ήταν πια τα γαλλικά της τρυφερότητας. Στο διπλανό τραπέζι γινόταν τώρα της κολάσεως.

«Το ήξερα! Πήγες μαζί του! Πώς μπόρεσες;».

«Ναι, αλλά δεν έγινε τίποτα-».

«Και βέβαια δεν έγινε! Γιατί αυτός δεν μπορεί πια! Πέντε χρόνια με περνάει ο παλιόγερος! Πώς μπόρεσες;».

Γι’ αυτό σας λέω: μάχη. Που δεν σταματά ποτέ. Οσο κι αν αποζητούμε τις ιστορίες, τα ποιήματα και τις ταινίες αγάπης, τα romcom της ζωής μας είναι τελικά πολεμικά. Στρέιτ και γκέι, ηλικίες και θρησκείες, προτιμήσεις και νοοτροπίες, όλοι/όλες/όλα είμαστε μέσα στη μηχανή του κιμά του έρωτα. Ολοι μας πυρομαχικά στην εκατόμβη, όλοι μας παιχνιδάκια εκείνου του πουλιού της ανταρσίας που ποτέ δεν γνώρισε κανόνες και κανένας δεν μπόρεσε ποτέ να εξημερώσει. Αν δεν με αγαπάς, σε αγαπώ, κι αν σ’ αγαπώ, πρόσεχε.

Πάμε λοιπόν, στρατιές των ελπιδοφόρων, εκστατικών, χαμένων από χέρι. Ας γιορτάζουμε τις αιώνιες εκκινήσεις της αιώνιας σύρραξης. Κάθε μέρα είναι πάλης ξεκίνημα, νέος αγώνας. Κάθε πρωί που ξυπνάμε δίπλα στο αντικείμενο του πόθου ή μόνο με τη σκέψη του, κάθε βράδυ που περιμένουμε το κλειδί στην πόρτα ή το μήνυμα στο κινητό, κάθε λεπτό που κερδίζεται σε τσαλακωμένα σεντόνια ή χάνεται με μιαν ακόμα σιωπή.

Το κοντέρ συνέχεια μηδενίζεται. Πόντους δεν μαζεύεις όσο ευσυνείδητα κι αν προσπαθείς κι ούτε αναγνωρίζεται μπόνους καλής συμπεριφοράς. Κανένας δεν κόβει κανένα νήμα τερματισμού, δεν υπάρχει γύρος θριάμβου κι οι μοναδικές νίκες είναι της στιγμής, του δευτερολέπτου: στη φευγαλέα ματιά που – δώσε, Θεέ μου – θ’ ανταλλάξουμε· στο λαχάνιασμα· στο χέρι που παίρνει από το δικό σου την πιο βαριά σακούλα· στο αλάτι που δεν βάζεις στο φαγητό γιατί έχει πίεση· στο θυροτηλέφωνο που χτυπά στις 3 το πρωί, γιατί στον πάτο του ποτηριού είδε τελικά το δικό σου πρόσωπο. Στις στιγμές που, μόνες, αξίζουν τη γιορτή.

Πάμε πάλι λοιπόν. Αντε, και με τη νίκη.