Χριστουγεννιάτικη ιστορία

Υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει διαβάσει την «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» του Ντίκενς; Η αλήθεια είναι ότι ελάχιστοι την έχουν διαβάσει. Ολοι όμως την ξέρουν, γιατί την έχουν δει αμέτρητες φορές από μικρά παιδιά στον κινηματογράφο ή την τηλεόραση. Είναι πια κλασική. Τόσο κλασική, ώστε την περίοδο των Χριστουγέννων τον ρόλο του Σκρουτζ ερμήνευσε σε θεατρική διασκευή ο «σύντροφος» Μπιμπίλας. (Βάζω τα εισαγωγικά επειδή έτσι τον αποκάλεσε τις προάλλες η πρόεδρος Ζωή Κωνσταντοπούλου, προσερχόμενη στην τελευταία πρεμιέρα του: «Ηρθαμε εδώ να παρακολουθήσουμε τον σύντροφο. Είμαι πάντα σε όλες τις πρεμιέρες του»…)

Η δύναμη της ιστορίας, που αφηγείται ο Κάρολος Ντίκενς στο διήγημα αυτό, είναι ότι έχει κατασκευαστεί έτσι, ώστε να είναι αδύνατο να μη συγκινήσει τον αναγνώστη ή τον θεατή με τη δύναμη της καλοσύνης, που προβάλλεται ως το βασικό θέμα του διηγήματος. Ολοι όμως ξέρουν ότι στην πραγματική ζωή δεν είναι έτσι. Πράγματι η δύναμη της καλοσύνης μπορεί κάποτε να κερδίζει, αλλά οι νίκες της είναι πάντα περιστασιακές. Πολύ περισσότερο η δύναμη της καλοσύνης δεν μπορεί να πετύχει τίποτε μόνιμο στις διεθνείς σχέσεις. Πράγματι, «this is wonderful», όπως έγραψε στο Τουίτερ ο αμερικανός πρεσβευτής στην Αγκυρα για τον θερμό εναγκαλισμό του έλληνα υπουργού Εξωτερικών με τον τούρκο ομόλογο του. Λύνει τα θέματά μας όμως; Δε νομίζω.

«Δεν χρειάζεται να περιμένουμε τον σεισμό για να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας», είπε ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου στις δηλώσεις του, υποδεχόμενος τον Νίκο Δένδια. Το είπε μάλλον για τη δική τους πλευρά, διότι μόλις την προηγουμένη του σεισμού μάς έλεγαν ότι έρθουν νύχτα. Οπότε, η δυσάρεστη απάντηση είναι ότι, ναι, χρειαζόταν να γίνει, δυστυχώς. Είναι άδικο, αλλά χωρίς αυτό τίποτε δεν θα είχε αλλάξει. Η λεγόμενη διπλωματία των σεισμών είναι απολύτως απαραίτητη και κάνει πολύ καλά η κυβέρνηση και επιδίδεται σε αυτήν. Η έμπρακτη συμπαράσταση στην Τουρκία και τον λαό της είναι αυτή την ώρα υποχρέωση κατ’ αρχάς προς τον ίδιο τον εαυτό μας και την ιδιότητά μας ως ανθρώπων. Επιπλέον – και συγχωρήστε που ενίοτε είμαι ρεαλιστής μέχρι κυνισμού – με τη διπλωματία των σεισμών αγοράζουμε την καλή πίστη των τρίτων, οι οποίοι αυτό ακριβώς περιμένουν τώρα από μια χώρα, που είναι φιλειρηνική και δεν έχει διεκδικήσεις από τη Τουρκία, παρά μόνο ανοικτές εκκρεμότητες.

Για τη φιλία των δύο λαών ουδείς αμφέβαλλε ποτέ. Το ερώτημα είναι αν μια διπλωματική διαδικασία, που ίσως ξεκινήσει μέσα στο κλίμα του συναισθηματισμού, θα μπορούσε να εξελιχθεί σε διαδικασία επίλυσης των Ελληνοτουρκικών (θαλάσσιες ζώνες, δηλαδή) με βάση τις αρχές του Διεθνούς Δικαίου, που εμείς επικαλούμεθα. Η απάντηση θα εξαρτηθεί από το μέγεθος της καταστροφής, που ακόμη δεν το ξέρουμε. Ας περιμένουμε μέχρι τότε…

ΟΝΕΙΡΩΞΕΙΣ

Ακούω από φίλους μου Κυπρίους, με τους οποίους συμβαίνει να μιλώ συχνά αυτό τον καιρό, ότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης έχει αποσπάσει, λέει, την αρχική συναίνεση του Κυριάκου Μητσοτάκη για την αναβίωση του αλήστου μνήμης και μηδέποτε πραγματοποιηθέντος Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος Ελλάδος και Κύπρου (ΕΑΔ). Τη φήμη διέσπειραν το τελευταίο διάστημα πολιτικοί φίλοι του Ν. Χριστοδουλίδη, προφανώς για ψηφοθηρικούς λόγους. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Ν. Χριστοδουλίδης έθεσε το θέμα τον Πρωθυπουργό, όταν τον επισκέφθηκε στις 10 του περασμένου Οκτωβρίου. Σε ομιλία του μάλιστα προς τους Κυπρίους των Αθηνών, που έγινε αργότερα την ίδια ημέρα, τους είπε ότι ζήτησε από τον συνομιλητή του «ειλικρινή συζήτηση για τις δυνατότητες ουσιαστικής αναβίωσης του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος, αν κάτι τέτοιο είναι επιχειρησιακά εφικτό». Δηλαδή, τρέχα γύρευε.

Εξίσου βέβαιο είναι ότι ο Μητσοτάκης το παρέκαμψε χωρίς να δείχνει πόσο φρίττει με την ιδέα. Στο κάτω κάτω, τι του ζήτησε ο άνθρωπος; Μια ειλικρινή συζήτηση για το ανέφικτο! Γιατί λοιπόν να του αρνηθεί ο Πρωθυπουργός ένα καταφατικό νεύμα, προκειμένου να κλείσει το θέμα; Είναι ασφαλέστερη οδός διαφυγής από το ανοίξει σοβαρή συζήτηση. Είναι όπως όταν σου λέει κάποιος σε μια παρέα «να κάνουμε, πάντως, μια συζήτηση κάποια στιγμή για το πώς ο Λεβαδειακός μπορεί να πάρει το νταμπλ». Ναι, ναι, του λες, παριστάνοντας τον ενθουσιασμένο, να την κάνουμε! Κάποια στιγμή, όμως, όχι τώρα – δηλαδή, ποτέ. Ας μη βαυκαλίζονται, λοιπόν, οι θιασώτες του ανέφικτου. Πιθανότερο θα ήταν να λυθεί το Κυπριακό μέσα σε ένα δεκαπενθήμερο (και μάλιστα από τον Ν. Χριστοδουλίδη μόνο του, χωρίς βοήθεια) παρά να αναβιώσει το ΕΑΔ…