Η ευκαιρία

Ο σφιχτός εναγκαλισμός του Νίκου Δένδια με τον Μεβλούτ Τσαβούσογλου έχει υψηλή συμβολική σημασία. Γιατί δείχνει ότι μπροστά στην καταστροφή και τον ανθρώπινο πόνο, η πολιτική αποκτά δευτερεύουσα σημασία. Οταν υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες νεκροί, και πολύ περισσότεροι τραυματίες και ξεσπιτωμένοι, όλοι οι ανταγωνισμοί υποχωρούν. Και καταλαμβάνει κυρίαρχη θέση η ανθρώπινη αλληλεγγύη.

Ανάλογα συναισθήματα είχαν παρατηρηθεί και το 1999, μετά τους σεισμούς που έπληξαν τις δύο χώρες. Το αποτέλεσμα ήταν να αναπτυχθεί μια «διπλωματία των σεισμών», η οποία οδήγησε σε μια ουσιαστική βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Η ευκαιρία όμως χάθηκε, με ευθύνη κυρίως της τουρκικής πλευράς, η οποία δεν άργησε να επιστρέψει στις προκλήσεις και τις απειλές.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να δοκιμαστεί ξανά το έδαφος. Ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών, άλλωστε, ήταν εκείνος που εξέφρασε χθες στον έλληνα ομόλογό του την ελπίδα να καταβληθεί προσπάθεια για να επιλυθούν οι ελληνοτουρκικές διαφορές μέσω του διαλόγου. Ηρθε η ώρα τα λόγια να γίνουν πράξεις. Και οι δύο χώρες να ξεκινήσουν εκ νέου διαπραγματεύσεις, ώστε οι πολύτιμοι πόροι τους να πάψουν να διατίθενται πρωτίστως σε εξοπλισμούς και να προσανατολιστούν στις ανάγκες των ανθρώπων.

Το μήνυμα αυτό είναι βέβαιο ότι έχει φτάσει και στην Κύπρο, όπου την προεδρία κέρδισε χθες ένας υποψήφιος, ο Νίκος Χριστοδουλίδης, που θεωρείται «απορριπτικός». Με δεδομένη τη συνεχιζόμενη κατοχή ενός μεγάλου μέρους της Κύπρου, η στάση αυτή μπορεί να φαίνεται δικαιολογημένη. Αν όμως η πληγωμένη Τουρκία είναι έτοιμη για υποχωρήσεις, η ευκαιρία πρέπει να αξιοποιηθεί.