Μερική άγνοια

Η ψυχή τους

Η Τουρκία θα χρειαστεί τουλάχιστον 50 δισεκατομμύρια δολάρια για την επιχείρηση ανοικοδόμησης. Ας πούμε ότι τα βρίσκει. Θα στεγνώσει ο προϋπολογισμός, θα συγκεντρωθεί διεθνής βοήθεια και οι φίλοι από το Κατάρ θα βάλουν βαθιά το χέρι μέσα στην κελεμπία. Ναι, η Τουρκία είναι το μεγάλο κατασκευαστικό project της επόμενης δεκαετίας. Και με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τα ερείπια θα γίνουν λίπασμα για να φυτρώσουν καινούργιες πόλεις με σύγχρονες υποδομές. Προοπτικά, το πιο μοντέρνο κομμάτι της Τουρκίας θα είναι αυτό που πληγώθηκε περισσότερο. Ναι, μέχρι και ο Ερντογάν λέει την αλήθεια: τα κτίρια θα ξαναγίνουν, οι δουλειές θα πάρουν πάλι μπροστά. Αυτό που δεν απασχολεί κανέναν είναι η ψυχική υγεία των ανθρώπων που τώρα καλούνται να στήσουν τις ζωές τους από την αρχή. Οι νεκροί, λένε, μπορεί να ξεπεράσουν τις 50.000. Και οι άστεγοι θα κυμαίνονται ανάμεσα σε ένα και δύο εκατομμύρια. Εχει αναλογιστεί κανείς τι ψυχικό φορτίο, σε επίπεδο πληθυσμού, δημιουργεί όλο αυτό;

Φανταστείτε ένα με δύο εκατομμύρια ανθρώπους να ζουν, όλοι μαζί, υπό τις συνθήκες ακραίου μετατραυματικού στρες. Τα συμπτώματα δεν θα εκδηλωθούν τώρα, θα εμφανιστούν μετά από μερικούς μήνες. Με καταθλιπτικά επεισόδια, κρίσεις πανικού, αϋπνία, συναισθηματικό μούδιασμα. Κανένας δεν πρόκειται να μείνει ανεπηρέαστος. Οχι μόνο στις πληγείσες περιοχές, αλλά σε ολόκληρη τη χώρα. Και το ερώτημα που βγαίνει και στέκει μέσα από τα συντρίμμια είναι κατά πόσο μπορεί μία χώρα να σταθεί στα πόδια της όταν ο πληθυσμός της έχει υποστεί τόσο μεγάλο ψυχικό τραύμα. Ναι, φυσικά και θα σταθεί καθώς η χώρα είναι κάτι μεγαλύτερο από το άθροισμα των πολιτών της. Συνέβη, άλλωστε, με τη Γερμανία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ομως εδώ μιλάμε για Τούρκους, όχι για «συγκροτημένους» Τεύτονες. Η κρίση ψυχικής υγείας με την οποία θα βρεθεί αντιμέτωπη η Τουρκία είναι ένας παράγοντας που δεν μπαίνει στα χαρτιά των υπολογισμών. Και όμως είναι το στοιχείο που, μακροπρόθεσμα, μπορεί να οδηγήσει σε απρόβλεπτες καταστάσεις. Πιο απρόβλεπτες και από σεισμό.

Τσουκάλι με φασόλια

Ο συμπαθέστατος Κώστας Ζαχαριάδης, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ανέβασε στο Τwitter ένα βίντεο για τις δεσμεύσεις που αναλαμβάνει το κόμμα στο πλαίσιο της προοδευτικής διακυβέρνησης. Ξεχώρισα την επανακρατικοποίηση της ΔΕΗ. Του ζήτησα, μέσω tweet, να μου εξηγήσει πώς ακριβώς θα γίνει αυτό. Δεν μου απάντησε. Πιθανότατα δεν ξέρει ούτε ο ίδιος. Ξέρει όμως ο Πολάκης. Ο οποίος έχει σχέδιο, όχι παλαβές ιδέες περί επίταξης. Θα γίνει αύξηση μετοχικού κεφαλαίου με συμμετοχή μόνο του Δημοσίου. Ενδεχομένως να χρησιμοποιηθούν και κεφάλαια του ΕΦΚΑ. Η νομιμότητα του εγχειρήματος και η εξεύρεση κεφαλαίων είναι, απλώς, λεπτομέρειες. Δεν χρειάζονται κιόλας. Αρκεί να πεις μετά ότι τα συμφέροντα των ολιγαρχών και η διεφθαρμένη γραφειοκρατία της ΕΕ δεν σου επιτρέπει να δώσεις φθηνό ρεύμα στον κόσμο, να ζεστάνει το κοκαλάκι του και να βάλει πάνω ένα τσουκάλι με φασόλια, μέχρι να φουλάρουν οι μηχανές της δίκαιης ανάπτυξης.

Ναυπηγοί δραματικής σχολής

Ας πούμε ότι η κυβέρνηση κάνει μία ευφάνταστη παρέμβαση. Αποφασίζει ότι τα πτυχία όλων των καλλιτεχνικών σχολών θα είναι ισότιμα των ΑΕΙ. Είτε έχεις βγάλει μία δραματική σχολή είτε τους Ναυπηγούς στο Πολυτεχνείο, δεν θα υπάρχει καμία διαφορά για τη μοριοδότηση στο ΑΣΕΠ. Τι θα άλλαζε στη ζωή των παιδιών που κάνουν ακτιβισμό στο Εθνικό Θέατρο; Σοβαρά το ρωτάω. Θα έβρισκαν δουλειά με καλύτερες συνθήκες; Κομμάτι δύσκολο. Θα έφευγαν για μεταπτυχιακά στο εξωτερικό; Καλώς. Για πόσους μιλάμε; Και άλλοι πόσοι θα έδιναν εξετάσεις για να μπουν στο Δημόσιο και να βάζουν σφραγίδες; Αυτό που συμβαίνει τώρα με τα παιδιά έξω από το Εθνικό δεν έχει τόση σχέση με τα πτυχία, όσο με ένα ευρύτερο «γαμώτο» για τη ματαίωση των ονείρων τους. Και με μία παρωχημένη αντίληψη που θέλει τον καλλιτέχνη σε κρατική θερμοκοιτίδα προκειμένου να δημιουργεί. Ενδεχομένως και με ένα παραμύθιασμα από εκείνους που αναζητούν ευκαιριακούς συμμάχους και πουλάνε αποξηραμένα φούμαρα από τον Μάη του ’68.