«Το εθνόσημο στο πέτο»

«Δώστε μας τα εργαλεία κι εμείς θα την τελειώσουμε τη δουλειά». Με αυτή τη φράση τελείωσε τη ραδιοφωνική ομιλία του ο Τσόρτσιλ, τον Φεβρουάριο του 1941. Απευθυνόταν για πρώτη φορά στους Αμερικανούς και, παρά τη μεγαλειώδη ρητορική που πάντα σαγηνεύει, στην πραγματικότητα τους εκλιπαρούσε για υλική βοήθεια στον αγώνα της Βρετανίας εναντίον του Χίτλερ. Δεν ζητούσε δάνεια για να δώσει αυξήσεις τους μισθούς των μαχομένων, αλλά όπλα για να συνεχίσουν να μάχονται. Διότι ωραίο είναι το φρόνημα και χωρίς αυτό δεν γίνεται· μόνο του όμως, χωρίς τα κατάλληλα όπλα, δεν φτάνει.

Απλοϊκή η διαπίστωση με την οποία ξεκινώ. Το καταλαβαίνω, αλλά χρειαζόταν να το πω αυτό, γιατί ο brόεδρος δεν το γνωρίζει. (Ανάμεσα στα πολλά που δεν γνωρίζει, γιατί χθες ακούσαμε από τα χείλη του ότι το εθνόσημο φοριέται στο πέτο…) Αυτό ήταν το συμπέρασμά μου για τον Αλέξη Τσίπρα από τη χθεσινή συζήτηση στη Βουλή, που περιέλαβε κυρίως θέματα σχετικά με την άμυνα της χώρας. Βασικά οι «στραταίοι» είναι, για τον brόεδρο, δημόσιοι υπάλληλοι, που φορούν περίεργες στολές από εκείνες που αρέσουν στον Πάνο Καμμένο. Τους βλέπει ως εργαζομένους, όχι συμπαθείς λόγω της επιλογής που έκαναν στη ζωή τους, παρ’ όλ’ αυτά όμως εργαζομένους στο ελληνικό Δημόσιο (μια μορφή σοσιαλισμού που δεν κατέρρευσε μαζί με το Τείχος…) και ως τέτοιους οφείλει να τους υπολογίσει.

Ετσι, η ομιλία του αρχηγού της αντιπολίτευσης αναλώθηκε σε δευτερεύοντα, μισθολογικού χαρακτήρα θέματα, όπως λ.χ. γιατί οι εκ μονίμων ανθυπολοχαγοί παίρνουν ακόμη μισθό ανθυπασπιστών ή για τη σύνταξη των ΕΠΟΠ, όταν απολυθούν στα 50 τους. Μάθαμε επίσης ότι θεωρεί σημαντικότερο να έχουν δουλειά στην ΕΑΒ, παρά να παραληφθούν το συντομότερο δυνατό οι φρεγάτες «Μπελαρά» από το Πολεμικό Ναυτικό. Εντύπωση μου έκανε ότι τον σκανδάλισε η ταχεία δημιουργία του Διεθνούς Κέντρου Αεροπορικής Εκπαίδευσης στην Καλαμάτα, επειδή έχει μεγαλύτερο κόστος κατά 1,5 εκατομμύριο σε βάθος εικοσαετίας. Αξιέπαινη η φροντίδα του για τους πόρους του ελληνικού λαού, αλλά ήταν εξαιτίας της αδιαφορίας των κυβερνήσεών του που είχε καθυστερήσει το έργο. Το αποτέλεσμα αυτής της αδιαφορίας ήταν ότι είχε πάει πίσω η εκπαίδευση των ιπταμένων της Πολεμικής Αεροπορίας. Εβγαιναν από τη Σχολή Ικάρων με ειδικότητα ιπταμένου και περίμεναν σχεδόν έναν χρόνο, για να τελειώσουν πρώτα την εκπαίδευσή τους οι δύο προηγούμενες σειρές και να φτάσει μετά η δική τους σειρά.

Δεν ήταν μόνο οι οικονομικοί περιορισμοί λόγω Μνημονίου αυτοί που υπαγόρευσαν την πολιτική των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην άμυνα· ήταν και ένας συνδυασμός άγνοιας και αδιαφορίας. Διότι, μπορεί να μην υπήρχαν δυνατότητες για ανανέωση εξοπλισμών, επί των ημερών τους όμως περιορίστηκαν δραματικά οι απαραίτητες λειτουργικές δαπάνες για αναλώσιμα (π.χ., καύσιμα και ελαστικά). Ακόμη και για τα όπλα πρώτης γραμμής και καθημερινής χρήσης, όπως είναι τα αεροσκάφη της ΠΑ, εφόσον κάθε μέρα απογειώνονται για να αναχαιτίσουν τα τουρκικά. Τους επέβαλε τις περικοπές αυτές το τρισκατάρατο Μνημόνιο; Ας τις διαπραγματεύονταν, λοιπόν, όπως διαπραγματεύθηκαν τόσα άλλα που γι’ αυτούς είχαν προτεραιότητα. Σας λέω, όμως, δεν τους ενδιέφερε καθόλου. Με κάτι μπούρδες περί παλλαϊκής άμυνας (ο κυρ Μήτσος με τα κυνηγετικά του, οπλισμένος με τυφέκιο εφόδου αντί για δίκαννο) και, φυσικά, με το διαρκές σόου του Καμμένου στον ρόλο του υπουργού, θεωρούσαν ότι είχαν ξεμπερδέψει με την άμυνα, κάτι που ποτέ δεν συμπάθησαν και δεν κατάλαβαν.

Χθες στη Βουλή, αδιαφορία για την άμυνα δεν ήταν δυνατό να υπάρξει εκ μέρους του brοέδρου, οι περιστάσεις επέβαλαν την τήρηση των προσχημάτων. Ομως η άγνοιά του ήταν ίδια όπως πάντα. Τέσσερις φορές, λ.χ., τις φρεγάτες τύπου Μπελαρά τις είπε «Μπελχάρα». Τις μπέρδεψε με τα φημισμένα χαλιά της Μπουχάρα; Οχι βέβαια, απλώς δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να μάθει πώς λέγονται ακριβώς. Η ακρίβεια δεν έχει καμιά ξεχωριστή σημασία γι’ αυτόν· το περίπου του φτάνει και του περισσεύει. (Παρεμπιπτόντως, γι’ αυτό ο λογαριασμός των παροχών, που έχει υποσχεθεί ως τώρα ο brόεδρος, ανέρχεται αισίως στα 45 δισ. και, αν αργήσουν αρκετά οι εκλογές, φοβάμαι ότι θα τα εκατοστίσουν…) Από την άλλη, σκέπτομαι μήπως τον αδικώ. Μπορεί, θέλω να πω, να του το υπέδειξε να το πει έτσι κάποιος επικοινωνιολόγος, προκειμένου να δείξει πιο «λαϊκός»…