Ολα αφορούν στα αποτελέσματα

Εχει καμία ουσία να κάτσει ο Παναθηναϊκός και να κλαίγεται γύρω απ’ όλα όσα δεν έγιναν σε ακόμα μία μεταγραφική περίοδο; Εχει καμία ουσία να αναζητείται από τον κόσμο και τα media, απ’ όλο τον περίγυρο που – θέλοντας και μη – μπορεί να περάσει όλη τη διάθεσή του εντός ομάδας, ο υπεύθυνος ή οι υπεύθυνοι για όσα δεν έγιναν; Ιδιαίτερα τώρα, που δεν μιλάμε για τον Ιούνιο και μια εποχή που ακόμα δεν υπάρχει δράση, αλλά για Φεβρουάριο και μια περίοδο που όλα είναι ανοιχτά και κάθε Κυριακή θυμίζει… τελικό. Αρα κάθε σχόλιο μπορεί και να επηρεάσει. Η απάντηση είναι όχι. Σε έναν «πόλεμο» δεν μπορείς να κοιτάξεις πίσω σου, τι έμεινε από την… επίθεση του αντιπάλου. Προχωράς με ό,τι όπλα έχεις και ελπίζεις.

Στον Παναθηναϊκό μπήκαν σε μια περίοδο αγωνιστικής κρίσης και γενικής εσωστρέφειας. Γιατί; Γιατί συνέπεσαν τα άσχημα αποτελέσματα με την αγωνιστική πτώση, με τις γκέλες, με την απώλεια της κορυφής. Αν τα αποτελέσματα βοηθούσαν κανείς δεν θα είχε ασχοληθεί με το αν ο Παναθηναϊκός πήρε αριστερό εξτρέμ, αν χρειαζόταν σέντερ μπακ ή αν ήταν απαραίτητος ένας ακόμα επιθετικός. Το παράδειγμα έρχεται από τον ίδιο τον Παναθηναϊκό. Ενώ είχε μπει ο Σεπτέμβρης και το μεταγραφικό παράθυρο ήταν ακόμα ανοιχτό, ενώ ακουγόταν έως και ο… Χάμες Ροντρίγκες ότι μπορεί να έρθει και τελικά πήγε στον Ολυμπιακό, ενώ η ομάδα είχε ακόμα ανάγκες στο ρόστερ της, την ίδια ώρα κέρδιζε όποιο ματς έδινε. Και η κουβέντα πολύ γρήγορα έφυγε από τα μεταγραφικά και πήγε στα αγωνιστικά.

Αυτό είναι όλο το μυστικό. Τα αποτελέσματα. Οι νίκες. Η εξέλιξη. Αν ο κόσμος δει και πάλι την ελπίδα και τη φιλοδοξία πως ο Παναθηναϊκός, με τις ελλείψεις που έχει, με τα καλά του και στραβά του, έχει ακόμα την ελπίδα και την προοπτική να στεφθεί πρωταθλητής, θα αφήσει την γκρίνια στην άκρη. Στο τέλος αυτό ενδιαφέρει και τον ίδιο τον κόσμο. Τα αποτελέσματα.