Ελβις, όπως… εκτόξευση

Μία από τις πιο κραυγαλέες απουσίες από τις υποψηφιότητες των φετινών Οσκαρ σε ό,τι τουλάχιστον αφορά τη σκηνοθεσία, είναι του αυστραλού κινηματογραφιστή Μπαζ Λούρμαν, δημιουργού του υποψηφίου για οκτώ Οσκαρ, ανάμεσα στα οποία και της καλύτερης ταινίας, «Elvis» (ως συμπαραγωγός ο Λούρμαν είναι υποψήφιος μαζί με τέσσερα ακόμα άτομα). Ο Λούρμαν ήταν ο μόνος, ίσως, σύγχρονος δημιουργός που θα μπορούσε να αποδώσει τόσο φαντασμαγορικά και πρωτότυπα την εξωπραγματική, πληθωρική και καταιγιστική διαδρομή ενός μουσικού ειδώλου των διαστάσεων του Ελβις Πρίσλεϊ. Επίσης, όπως είχε ήδη αποδείξει το 2001 με την επιλογή της Νικόλ Κίντμαν για το «Moulin Rouge» και το 2013 με την επιλογή του Λεονάρντο Ντι Κάπριο για τον ρόλο του «Υπέροχου Γκάτσμπι», ο Λούρμαν ξέρει να επιστρατεύει τους κατάλληλους συνεργάτες για τα μεγαλεπήβολα και φιλόδοξα οράματά του.

Και αυτή τη φορά κατάφερε να μεταμορφώσει έναν σχετικά άγνωστο, νεαρό ηθοποιό, τον υποψήφιο για το Οσκαρ Α’ ρόλου φέτος Οστιν Μπάτλερ στην ασύλληπτη μορφή του Πρίσλεϊ. «Υστερα από πολλές δοκιμές στον φακό, μετά από πολλά εργαστήρια μουσικής και ερμηνείας, ήξερα ότι είχα βρει αυτόν που έψαχνα, για να ενσαρκώσει μία από τις πιο εμβληματικές μορφές στην ιστορία της μουσικής» είπε ο Λούρμαν στην παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας του στο τελευταίο Φεστιβάλ των Καννών. «Το όνομά του: Οστιν Μπάτλερ».

Ο Οστιν Μπάτλερ που στα 31 του γεύεται για πρώτη φορά την τρομερή εμπειρία μιας υποψηφιότητα για Οσκαρ, είναι ίσως ο απόλυτος νικητής αυτού του πλούσιου μουσικού έπους, αυτής της καθηλωτικής αναπαράστασης διαφορετικών εποχών, αυτού του συγκινητικού μουσικού ταξιδιού με τους ανατριχιαστικά χαρακτηριστικούς σταθμούς καριέρας, ενός πραγματικά εντυπωσιακού φόρου τιμής στον άνθρωπο – ορόσημο που άλλαξε τους όρους του θεάματος στην παγκόσμια ποπ κουλτούρα και που ναι, ανήκει στην κατηγορία των αναντικαταστατων.

«Αυτό που με συναρπάζει με τα ινδάλματα είναι ότι πάνω από όλα είναι άνθρωποι» θα έλεγε με τη σειρά του ο Μπάτλερ ερωτώμενος για την προσέγγιση ενός ανθρώπου που έχει περάσει πολλές φορές από την οθόνη ως πρόσωπο μυθοπλασίας – όμως ποτέ έτσι. «Ο Ελβις Πρίσλεϊ ήταν ο πρώτος του είδους του, με έναν τρόπο, ένα παιδί που ξεκίνησε από το πουθενά και έγινε ο πιο διάσημος άνθρωπος στον πλανήτη. Είναι το αμερικάνικο όνειρο. Εχει επηρεάσει τόσες γενιές σαν να έζησε 100 χρόνια. Είναι απίστευτο ότι έζησε μόνο 42».

Μπορεί το όνομά του να μην ήταν και τόσο γνωστό πριν από τον «Elvis», όμως ο γεννημένος στην Αναχάιμ της Καλιφόρνια στις 17 Αυγούστου 1991 Οστιν Μπάτλερ, δεν είναι χθεσινός. Γιος της αισθητικού Λόρι Αν Χάουελ και του Ντέιβιντ Μπάτλερ, ο Οστιν Μπάτλερ από μικρό παιδί λάτρευε όλων των ειδών τις ταινίες και στα 13 του, συνάντησε έναν κυνηγό ταλέντων ο οποίος τον βοήθησε να ξεκινήσει στη βιομηχανία του θεάματος. Επτά χρόνια αργότερα εμφανίστηκε στην πρώτη ταινία του (τη γυρισμένη για την τηλεόραση «The Bling Ring») και από τότε δεν σταμάτησε να εργάζεται, έστω και αν οι ταινίες του δεν ήταν ιδιαίτερης σημασίας. Ολα αυτά μέχρι την προτελευταία ταινία του, όταν έπεσε στην αντίληψη του Κουέντιν Ταραντίνο ο οποίος του έδωσε έναν μικρό ρόλο στο «Κάποτε στο Χόλιγουντ».

Ηταν Χριστούγεννα στο Λος Αντζελες όταν ο Οστιν Μπάτλερ βρέθηκε να τραγουδάει το «Blue Christmas» του Ελβις Πρίσλεϊ. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Μπάτλερ ένας φίλος του που τον άκουγε τού είπε ότι θα πρέπει κάποια στιγμή να υποδυθεί τον Πρίσλεϊ. Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον. Μόλις δύο μέρες αργότερα, ο ατζέντης του Μπάτλερ του είπε ότι ο Μπαζ Λούρμαν έχει στον προγραμματισμό του μία ταινία για το απόλυτο ίνδαλμα. «Ενιωσα ότι ο ρόλος του Ελβις Πρίσλεϊ ήταν σημάδι και ότι θα έπρεπε να αφήσω τα πάντα για αυτόν όπως και έκανα» θα έλεγε μετά. Ο Μπάτλερ έπαθε εμμονή, άρχισε να διαβάζει τα πάντα για τη ζωή του Ελβις, άκουγε μόνο τη δική του μουσική. Εντέλει έκλεισε μια οντισιόν για τον ρόλο αλλά πριν συναντήσει τον Λούρμαν του έστειλε ένα βίντεο όπου έπαιζε πιάνο και τραγουδούσε το «Unchained Melody». Ο Λούρμαν συγκινήθηκε από την εικόνα του.

Στην οντισιόν, ο ηθοποιός είχε προετοιμάσει τρία τραγούδια για να τα ερμηνεύσει μπροστά στον σκηνοθέτη, όμως ο Λούρμαν του ζήτησε να τραγουδήσει άλλα τραγούδια. «Νόμιζα ότι τα πήγα χάλια» θα έλεγε αργότερα ο Μπάτλερ. «Τώρα που τον ξέρω καλύτερα, ίσως ήθελε να με δει υπό πίεση, αλλά τότε νόμιζα ότι απέτυχα στην οντισιόν». Βεβαίως τελικά πήρε τον ρόλο και τότε μόνο ένιωσε το πραγματικό βάρος του.

Για να αποδώσει τις κινήσεις του Ελβις Πρίσλεϊ ο Μπάτλερ συνεργάστηκε με ειδική εκπαιδεύτρια όχι τόσο για να τον μιμηθεί αλλά για να κατανοήσει γιατί κινούνταν όπως κινούνταν. Η ομιλία και το τραγούδι ήταν καταλυτικά στον ρόλο και ο ηθοποιός δούλεψε με μία ομάδα δασκάλων φωνητικής γιατί η φωνή και η διάλεκτος ήταν πολύ απαιτητικά στοιχεία. Σημειωτέον η φωνή του Eλβις μάλιστα άλλαξε μέσα στα χρόνια. «Κάθε μέρα είχα αγωνία γιατί ήθελα να δικαιώσω τον ίδιο και την οικογένειά του, τη ζωή του».

Προφανώς τα κατάφερε… Γιατί ακόμα και αν δεν πάρει το Οσκαρ στις 12 Μαρτίου, ένα αστέρι έχει γεννηθεί.