Ο Σούνακ χρειάζεται καλύτερο σχέδιο {LF}για τις απεργίες

Στον βαθμό που ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Ρίσι Σούνακ έχει σχέδιο για την αντιμετώπιση του μεγαλύτερου κύματος απεργιών στη Βρετανία εδώ και μια γενιά, αυτό φαίνεται να περιλαμβάνει την αναμονή του ότι μέρος της κοινής γνώμης θα στραφεί ενάντια στις απεργίες. Για να επιταχυνθεί αυτή η προσπάθεια, οι υπουργοί χαρακτήρισαν τα συνδικάτα ως αγωνιστές που ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους, προκαλώντας ζημιά στους πολίτες που βασίζονται στις υπηρεσίες που διαταράσσονται. Το σχέδιο αυτό όμως δεν λειτουργεί.

Περίπου 500.000 εργαζόμενοι συμμετείχαν στην απεργία την Τετάρτη. Αυτό ήταν άβολο για εκατομμύρια άλλους, αλλά προς το παρόν είναι η κυβέρνηση που αναλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης. Δικαίως, όταν οι υπουργοί έχουν απαντήσει στα εύλογα παράπονα με μεγάλη περιφρόνηση.

Η απεργία των δασκάλων την Τετάρτη ήταν ιδιαίτερα δύσκολη για τους γονείς που έπρεπε να κάνουν ρυθμίσεις για τη φροντίδα των παιδιών. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι δάσκαλοι έκαναν λάθος που εγκατέλειψαν την τάξη σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την ανεπαρκή αμοιβή, ούτε ότι όλοι οι γονείς τους κατηγόρησαν για μια απόφαση που οι περισσότεροι μπορούσαν να δουν ότι ελήφθη ως έσχατη λύση. Οπως συμβαίνει με τους απεργούς νοσοκόμους και τους οδηγούς ασθενοφόρων, υπάρχει δημόσια αναγνώριση ότι οι άνθρωποι που παρέχουν βασικές υπηρεσίες αναμένουν αμοιβές και συνθήκες εργασίας που είναι επαρκείς και που τους επιτρέπουν να κάνουν τη δουλειά με ασφάλεια.

Οι υπηρεσίες

Η υποβάθμιση αυτών των υπηρεσιών μετά από χρόνια περικοπών στον προϋπολογισμό είναι εμφανής σε όσους βασίζονται σε αυτές. Οι γονείς δεν θέλουν τα παιδιά τους να διδάσκονται σε υποχρηματοδοτούμενα σχολεία ή να τους περιθάλπουν αποθαρρυμένες νοσοκόμες σε υπερπλήρεις θαλάμους.

Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση κάνει μια πολιτική επιλογή να μην πληρώσει αρκετά χρήματα στους υπαλλήλους του δημόσιου τομέα, επειδή η δημοσιονομική προτεραιότητα του πρωθυπουργού είναι ένας εκλογικός πόλεμος αργότερα στο Κοινοβούλιο με φοροελαφρύνσεις. Ως προεκλογική τακτική αυτό μπορεί να λειτουργήσει, αλλά βασίζεται στο ότι οι ψηφοφόροι ανέχονται το παρατεταμένο χάος όσο οι εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα χάνουν τη θέληση να αγωνιστούν για αξιοπρεπείς μισθούς. Αυτό δεν είναι μόνο πολιτικό στοίχημα, αλλά και παραίτηση της υπεύθυνης κυβέρνησης. Ο κ. Σούνακ δεν είναι αρκετά δημοφιλής, ούτε έχει την ηθική εξουσία να διακυβεύει τόσα πολλά σε μια αντιπαράθεση με ανθρώπους των οποίων τα διαπιστευτήρια παροχής δημόσιας υπηρεσίας είναι πολύ καλύτερα από τα δικά του. Χρειάζεται ένα νέο σχέδιο.