Δεν είχαν κάτι άλλο

Η αφέλεια του Τρύφωνα Αλεξιάδη ήταν πολύ διαφωτιστική ως προς τα κίνητρα της ιδιότυπης κοινοβουλευτικής αποχής μακράς διαρκείας του ΣΥΡΙΖΑ. «Δεν υπήρχε κάτι άλλο», είπε και πρόσθεσε (ελπίζω αστεϊζόμενος) ότι «το επόμενο βήμα θα ήταν αυτοπυρποληθούμε». Οχι, προς Θεού, δεν θέλουμε φρικαλεότητες, καλέ μας κ. Τρύφωνα! Ούτε να φανταστώ δεν μπορώ τα ουρλιαχτά και τη μυρωδιά της ανθρώπινης τσίκνας. Απεχθέστατες σκέψεις και πολύ περισσότερο όταν διατηρούνται οι αναμνήσεις από το Μάτι, καθώς διεξάγεται η δίκη και καθημερινά διαβάζουμε ή ακούμε τις μαρτυρίες όσων επέζησαν. Αλλά ο πρώην υφυπουργός απλώς έκανε χιούμορ και τίποτε περισσότερο.

Ομως, εδώ που τα λέμε, ίσως η αυτοχειρία να ήταν μια εντιμότερη λύση. Υπερβολική, απάνθρωπα σκληρή και άδικη, οπωσδήποτε· εντιμότερη, ωστόσο, διότι το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο εαυτός του. Δεν είναι το πρόβλημά τους, θέλω να πω, το παιχνίδι και οι κανόνες του· είναι ότι ως παίκτης ο ΣΥΡΙΖΑ στο συγκεκριμένο παιχνίδι δεν τραβάει. Αυτό όμως, δηλαδή η ανεπάρκεια του παίκτη, δεν είναι λόγος για να στρέφεται εναντίον των κανόνων του παιχνιδιού, όπως κάνει με τη σαχλή ιδέα της αποχής. Επειδή χάνω στο σκάκι^*, δεν κλωτσάω το τραπέζι με τα πιόνια, για να τινάξω στον αέρα το παιχνίδι. Αυτό κάνει όμως ο ΣΥΡΙΖΑ και με την αφέλειά του ο κ. Αλεξιάδης μάς βοηθά να το καταλάβουμε: δεν είχαν κάτι άλλο να κάνουν…

Η πλευρά που διαφωτίζει ο πρώην υφυπουργός Οικονομικών είναι η διασκεδαστική ή, μάλλον, η ελαφρά πλευρά του ζητήματος. Υπάρχει και η σκοτεινότερη. Η περιφρόνηση στον κοινοβουλευτισμό που επιδεικνύει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόνο αποτέλεσμα ελαφρότητας και ανεμελιάς, είναι και ιδεολογίας. Η ηγεσία τους, αυτός ο πυρήνας του 4%, όπως λέμε σχηματικά, είναι ως επί το πλείστον ενσυνειδήτως λενινιστές. Η πολιτική παιδεία τους είναι η μελέτη του παραδείγματος του Λένιν. Δεν εννοώ, βέβαια, ότι έχουν τις ίδιες επιδιώξεις με τον ηγέτη των Μπολσεβίκων ως προς το είδος της κοινωνίας που θα ήθελαν να φτιάξουν, αν είχαν τους «αρμούς της εξουσίας» – έτσι ελπίζω τουλάχιστον. Δεν είναι ο στόχος που τους καθιστά λενινιστές, αλλά οι μέθοδοι, η εχθρότητα προς το σύστημα και ο αμοραλισμός.

^* : Αντί για σκάκι, μια και αναφέρομαι στον ΣΥΡΙΖΑ, καλύτερα είναι να πούμε τάβλι. Εφόσον, βέβαια, δεν ενοχλείται το ΠΑΣΟΚ, που είχε κάποτε την αποκλειστικότητα στο άθλημα.

ΠΩΣ ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ;

Μετά τη γενική κατακραυγή που ξεσήκωσε ο υπαινιγμός της κ. Τσαπανίδου ότι ενδεχόμενη κυβερνητική συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ θα είναι προϊόν εκβιασμού, στον οποίο υπόκειται ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ αναδιπλώθηκε και δείχνει με το δάχτυλο τον Ανδρουλάκη. Εμείς τα είπαμε; Αυτός το είπε πρώτος, εμείς το υπενθυμίσαμε, σου λένε.

Είναι αλήθεια ότι ο Ανδρουλάκης μίλησε πρώτος για την πιθανότητα εκβιασμού του, όταν κατήγγειλε την παρακολούθησή του στον Αρειο Πάγο. Υπάρχει, όμως, μία μεγάλη διαφορά. Ο Ανδρουλάκης αναφερόταν στις προθέσεις εκείνων που τον παρακολουθούσαν. Διατύπωσε, δηλαδή, μία υπόθεση για τα κίνητρά τους. Θέλετε να το έκανε από κάποιο μύχιο φόβο; Μπορεί, αν και δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι μιλούσε για προθέσεις. Ομως η κ. Τσαπανίδου το υποθετικό το προβίβασε αμέσως σε δεδομένο και θεωρεί ότι υπάρχει η δυνατότητα εκβιασμού του Ανδρουλάκη.

Το ερώτημα είναι πώς μπορούν να γνωρίζουν κάτι τέτοιο. Εχουν πρόσβαση στο υλικό της παρακολούθησης; Βέβαια, για τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι σύνηθες να μιλούν για πράγματα που δεν γνωρίζουν, ακόμη και για πράγματα που ακούν για πρώτη φορά εκείνη τη στιγμή – επιβραβεύτηκαν μάλιστα γι’ αυτό από τον ελληνικό λαό με τη διακυβέρνηση της χώρας, για να μην ξεχνιόμαστε. Παρ’ όλ’ αυτά, η απορία μου παραμένει, γιατί δεν ξεχνώ ότι εδώ είναι Ελλάδα και ότι η μυστική υπηρεσία του κράτους λέγεται ΕΥΠ…

ΖΗΛΕΨΕ

Μετά την Κούβα, ο πρόεδρος Βαρουφάκης συνέχισε τις διακοπές του στο Μεξικό. Στη συνάντησή του με τον πρόεδρο της χώρας, ο Βαρουφάκης τού παρουσίασε την ιδέα του για την ίδρυση του Νέου Κινήματος Αδεσμεύτων. Δεδομένου ότι αυτά τα κοσμοϊστορικά συμβαίνουν έναν μήνα μετά τη συνάντηση του brοέδρου Τσίπρα με τον Λούλα και τη στρατηγική συμφωνία τους για τη σύμπλευση ευρωπαϊκής και λατινοαμερικάνικης Αριστεράς, διαισθάνομαι ότι αναπτύσσεται έναν ανταγωνισμός μεταξύ Τσίπρα και Βαρουφάκη στο διεθνές πεδίο…