Ατόπημα

Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε την πρόταση δυσπιστίας, πολλοί μίλησαν για αυτογκόλ. Κι αυτό, επειδή έδωσε στην κυβέρνηση την ευκαιρία να μετατοπίσει τη συζήτηση από τις υποκλοπές, όπου βρίσκεται εμφανώς σε μειονεκτική θέση, στη σύγκριση των δύο τετραετιών. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης φαίνεται πως υπολόγιζε σε κάποια κυβερνητική απώλεια, κάποια έμπρακτη εκδήλωση διαφωνίας, έστω κάποια αποχή. Αλλά κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Ακόμη κι ο Χατζηδάκης καταψήφισε την πρόταση, κάτι που του στοίχισε έναν πρωτοσέλιδο διασυρμό αντίστοιχο μ’ εκείνον των «10» της Novartis. Aκόμη και το δίδυμο των ταραχοποιών, ο Σαμαράς κι ο Καραμανλής, συντάχθηκαν με την κυβερνητική γραμμή, έστω με επιστολική ψήφο. Μα ήταν ποτέ δυνατόν να δεχθούν να κάνουν ένα δώρο στον ΣΥΡΙΖΑ;

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν μπόρεσε να απαντήσει πειστικά ούτε καν στην πρωθυπουργική προβοκάτσια για την ύπαρξη των έξι ονομάτων στην επιστολή του Χρήστου Ράμμου και χρειάστηκε τη χθεσινή συνέντευξη Τύπου για να δώσει τις αναγκαίες διευκρινίσεις. Στη Βουλή, τουλάχιστον, έπαιξε με τους κανόνες. Στο Ζάππειο, αντιθέτως, διέπραξε ατόπημα. Η απόφασή του να μποϊκοτάρει στο εξής όλες τις κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες θα μπορούσε να συγκριθεί με την αποχώρηση μιας ομάδας από έναν ποδοσφαιρικό αγώνα επειδή χάνει και δεν έχει χρόνο να γυρίσει το παιχνίδι. Αλλά πρόκειται για κάτι πιο σοβαρό. Πρόκειται για περιφρόνηση της δημοκρατίας.

Οπως περιφρόνηση της δημοκρατίας είναι να αποκαλείς «καταχραστή της δημοκρατικής εξουσίας που του παραχώρησε ο ελληνικός λαός» έναν εκλεγμένο πρωθυπουργό που όχι μόνο προηγείται άνετα σε όλες τις δημοσκοπήσεις, αλλά μόλις επιβεβαίωσε ότι έχει και τη «δεδηλωμένη». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ελέγχεται για πολλά, οι χειρισμοί του στο θέμα των παρακολουθήσεων ήταν και εξακολουθούν να είναι τουλάχιστον ατυχείς, αλλά η παραμονή του ή όχι στην πρωθυπουργία θα αποφασιστεί με δημοκρατικές διαδικασίες, όχι με κραυγές, χαρακτηρισμούς και τελεσίγραφα. Τι θα πει στ’ αλήθεια ο Τσίπρας αν επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις και η ΝΔ ξαναβγεί πρώτο κόμμα; Θα καταγγείλει τον λαό επειδή επέλεξε την «εκτροπή» έναντι της δημοκρατίας και επιβράβευσε έναν «καταχραστή»;

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν σέβεται ούτε τους βουλευτές, αφού τους θεωρεί υποχείρια ενός πρωθυπουργού που «κατάφερε να μετατρέψει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία σε όργανο αυτής της εκτροπής», ούτε τη Βουλή, που σε μια δημοκρατία αποτελεί τον μόνο τόπο όπου κερδίζονται ή χάνονται οι μάχες. Το σύνθημά του ότι ξεκινάει «πορεία προς τον ελληνικό λαό» και η πρόσκλησή του προς τους δημοκρατικούς πολίτες να «πάρουν την υπόθεση της δημοκρατίας στα χέρια τους» αποτελούν τον ορισμό του λαϊκισμού.

Μόνο που οι λαϊκιστές, στην προσπάθειά τους να κερδίσουν την εξουσία, δεν στηρίζονται μόνο σε μια εκτεταμένη δυσαρέσκεια, αλλά και στον αιφνιδιασμό, στην έκπληξη, στη γοητεία του καινούργιου. Ετσι τα κατάφερε η Μελόνι. Ο Τσίπρας, αντιθέτως, έχει ήδη δοκιμαστεί. Και δεν έκανε ποτέ την αυτοκριτική του.