Τανγκό, φλαμένκο και «Ερωτόκριτος»

Δύο μόλις ώρες χρειάστηκαν για να λάβει απάντηση από τη δισκογραφική εταιρεία Naxos, η οποία μάλιστα συνοδευόταν από ενθουσιώδη σχόλια. Ετσι ξεκίνησε το ταξίδι του νέου εγχειρήματος του Χρίστου Τζιφάκι «Flamenco Odyssey», μέσα από το οποίο ο δημιουργός καταγράφει τη δική του Οδύσσεια και τις αναζητήσεις του στο είδος του φλαμένκο, του τανγκό και άλλων λάτιν ρυθμών με τη μουσική της Μεσογείου, τη ροκ, φτάνοντας ως την παραδοσιακή κρητική μουσική, όπως ο «Ερωτόκριτος», στο «El Greco’s Footsteps».

Στο «Flamenco Odyssey» συνδυάζετε το φλαμένκο με τανγκό, ροκ αλλά και τον «Ερωτόκριτο». Βλέπετε το φλαμένκο σαν έναν καμβά όπου μπορούν να ταιριάξουν ετερόκλητα μουσικά είδη;

Εχω αγαπήσει την κιθάρα φλαμένκο τόσο πολύ κι έχω περάσει μαζί της τόσο πολύ χρόνο της ζωής μου, ώστε έχει γίνει για μένα πλέον ένα είδος προφοράς. Δεν χρειάζεται να κάνω κάτι επιτηδευμένα για να το μπολιάσω με τον φλαμένκο χαρακτήρα και ήχο, αυτό γίνεται μόνο του. Οντως το βλέπω σαν έναν καμβά μιας γλώσσας εσπεράντο, όπου μπορούν να ταιριάξουν μουσικά στοιχεία Ανατολής και Δύσης, αλλά και διαφορετικές νοοτροπίες, όπως η αυστηρή φόρμα και ο αυτοσχεδιασμός – πάντα με ενέπνεε η φράση του Φραντς Λιστ, που έλεγε «κρύβω μέσα μου έναν Τσιγγάνο κι έναν καλόγερο…».

Γιατί επιλέξατε την κιθάρα και όχι κάποιο άλλο όργανο;

Μεγάλωσα σε μουσική οικογένεια. Η γιαγιά μου έπαιζε εξαιρετικό κλασικό πιάνο και τα αδέλφια της μητέρας μου από την Κρήτη κρητικά και λαϊκά. Ξεκίνησα παίζοντας πιάνο όταν ήμουν 6 ετών. Στα δέκα μου όμως, παρακολουθώντας με πάθος το Μουντιάλ της Ισπανίας, είδα στο διάλειμμα του ημιχρόνου κάποιου παιχνιδιού τον Paco de Lucia. Αυτό ήταν! Από τότε έπιασα την κιθάρα και δε την ξανάφησα από τα χέρια μου – έγινε εργαλείο συντροφιάς, έκφρασης, σύνθεσης, διαλογισμού… Με τα χρόνια κατάλαβα ότι το συγκεκριμένο όργανο με βοήθησε να συγκεράσω μέσα μου τους δύο μουσικούς κόσμους στους οποίους μεγάλωσα, δηλαδή τον κλασικό με τον λαϊκό – παραδοσιακό, αφού η κιθάρα είναι ταυτόχρονα κλασικό και λαϊκό όργανο.

Ως Ελληνας αντιμετωπίσατε περισσότερες δυσκολίες από συναδέλφους του εξωτερικού;

Είμαστε μια χώρα που στην κιθάρα έχουμε από τα υψηλότερα επίπεδα διεθνώς. Εγώ είχα την τύχη να ταξιδέψω από νωρίς, να σπουδάσω στο εξωτερικό και να γνωρίσω από κοντά τους περισσότερους από τους κορυφαίους σολίστ και συνθέτες της κλασικής κιθάρας, όπως ο περίφημος Κουβανός Leo Brouwer, ο οποίος και με παρότρυνε ν΄ αρχίσω να γράφω μουσική. Περισσότερες δυσκολίες αντιμετώπισα στην Ελλάδα απ’ ό,τι στα χρόνια που έζησα έξω, όμως διάλεξα ολόψυχα την Ελλάδα ως μόνιμο τόπο διαμονής. Οσον αφορά την κιθάρα φλαμένκο, η μεγάλη πρόκληση που έπρεπε ν΄ αντιμετωπίσω, σε σχέση με το κοινό, είναι ο ανταγωνισμός με τους Ισπανούς. Ηξερα ότι για να καταφέρω κάτι που να μην έχει να ζηλέψει τίποτα από το υψηλό επίπεδο των Ισπανών (που άλλωστε παίζουν το λαϊκό τους όργανο) θα έπρεπε να δουλέψω πολύ πιο σκληρά, να φέρω στη μουσική ιδέες πρωτότυπες, χωρίς όμως να χάσω την αμεσότητα της επικοινωνίας, προσφέροντας στο κοινό συγκίνηση…