Οι κυρίαρχοι του εαυτού τους

Πρωταθλητής είναι αυτός που σηκώνεται όταν δεν μπορεί. Και ο Στέφανος Τσιτσιπάς δεν κατάφερε για μία ακόμα φορά να σηκωθεί όταν ο Νόβακ Τζόκοβιτς άρχισε να τον σφυροκοπάει από το πρώτο γκέιμ.

Μυαλό και καρδιά έδειξε ο Νόλε πριν καταρρεύσει στην αγκαλιά των δικών του ανθρώπων, μετατρέποντας σε δάκρυα την υπερπροσπάθειά του, τον πόνο που βίωσε, συναισθηματικό και σωματικό.

Τι από τα δύο είχε ο Στέφανος χθες στη Μελβούρνη;

Πόσο έτοιμος ήταν για να κάνει το άλμα που θα τον τοποθετούσε μεταξύ των μύθων του τένις, να αποκαθηλώσει τον Τζόκοβιτς από το Αυστραλιανό Οπεν που θα μπορούσε να φέρει το όνομά του ύστερα από λίγα χρόνια;

Η διαφορά του πρωταθλητή από τον καλό αθλητή είναι το ψυχικό σθένος, η δύναμη που κρύβει κάτω από το στήθος, η αποφασιστικότητα να μετακινήσει τα σύνορα της προσπάθειας. Να σηκωθεί όταν το σώμα του αρνείται να υπακούσει, να ανοίξει δρόμο εκεί όπου δεν υπάρχει.

Το 2012 ο Νόλε χρειάστηκε να παίξει πέντε ώρες και 53 λεπτά για να λυγίσει στον τελικό του Αυστραλιανού Οπεν το άλλο μεγάλο τέρας του τένις, τον Ράφα Ναδάλ. Ηταν ο μεγαλύτερος σε διάρκεια τελικός στην ιστορία των Γκραν Σλαμ. Αν χρειαζόταν θα έπαιζε άλλες τόσες για να πατήσει στην κορυφή. Και στο τέλος, σαν αγρίμι που βγήκε νικητής από τη μάχη ζωής, έσκισε τη φανέλα του βγάζοντας μια κραυγή που πάγωσε ακόμα και τους δικούς του ανθρώπους.

Πριν από τον χθεσινό τελικό με τον Στέφανο, ο Νόλε έλεγε πως είναι αποφασισμένος για όλα. Και βέβαια το εννοούσε. Ετοιμος να φύγει από το κορτ ακόμα και με φορείο, με ματωμένα πόδια, όπως έχει συμβεί πολλές φορές στη διάρκεια της μεγάλης του καριέρας. Γιατί ήθελε να πάρει προσωπική ρεβάνς απ’ όλους όσους τον ταλαιπώρησαν πέρυσι τέτοιον καιρό στην Αυστραλία, απαγορεύοντάς του να είναι ο εαυτός του, για να τον μετατρέψει η πολιτική σε παράδειγμα προς αποφυγή στο ζήτημα του εμβολιασμού για τον κορωνοϊό.

Οι 22 τίτλοι γκραν σλαμ στους οποίους έφτασε ο Σέρβος, μοιραζόμενος την πρώτη θέση της ιστορικής λίστας με τους πολυνίκες μαζί με τον Ναδάλ, δεν κερδήθηκαν απ’ αυτούς που έπαιξαν καλύτερο τένις, είχαν αστραφτερό χαμόγελο και ανακύκλωναν αφορισμούς, αλλά απ’ αυτούς που κυριάρχησαν στον εαυτό τους.