Ενας εξωγήινος ανάμεσά μας

Για τον αθλητή η ήττα είναι ένα αποτέλεσμα και τίποτα περισσότερο. «Καταστροφή» ή «ντροπή» μπορεί να είναι για έναν οπαδό – για έναν αθλητή κανονικά δεν θα έπρεπε να είναι παρά μια μέρα στη δουλειά, κακή ίσως αλλά σίγουρα όχι μια δραματική διαδικασία. Υπάρχει ωστόσο μια ήττα που πονάει πολύ: η ήττα που έρχεται όταν έχεις κάνει ό,τι καλύτερο μπορείς. Το σκεφτόμουν αυτό βλέποντας την ήττα του Στέφανου Τσιτσιπά από τον Νόβακ Τζόκοβιτς, αλλά και την ήττα του ΟΦΗ από τον Ολυμπιακό στο «Γ. Καραϊσκάκης».

Σαν χθες

Τον Τσιτσιπά τον παρακολουθώ από την πρώτη μέρα που εμφανίστηκε στο διεθνές στερέωμα – τον θυμάμαι σαν χθες να κερδίζει το 2018 το τουρνουά Next Gen ATP Final στο Μιλάνο, αυτό στο οποίο συμμετέχουν οι εκκολαπτόμενοι πρωταθλητές, που είναι κάτω από 18 ετών. Την ίδια χρονιά αγωνίστηκε και στον πρώτο του τελικό σε ATP τουρνουά, τον Απρίλιο στη  Bαρκελώνη, όπου ηττήθηκε από τον Ράφα Ναδάλ. Θυμάμαι πόσο χάρηκα τις πρώτες ιστορικές του νίκες με τον Φέντερερ, τον Ναδάλ και τον Τζόκοβιτς: ο Τσιτσιπάς είναι ένας από τους ελάχιστους που βρίσκονται σήμερα στο τοπ 100 του ΑΤΡ που τους έχει κερδίσει και τους τρεις μοναδικούς. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ποτέ δεν τον θυμάμαι να αγωνίζεται τόσο καλά όσο στον χθεσινό τελικό στη Μελβούρνη. Δεν έπαιξε τόσο καλά ούτε και στον προηγούμενο τελικό του σε Γκραν Σλαμ τουρνουά, αυτόν που είχε χάσει τον Μάιο του 2021 πάλι από τον Τζόκοβιτς στο Ρολάν Γκαρός, όταν ήταν μπροστά με δυο σετ. Αλλά παρόλο αυτά χθες έχασε με 3-0, χωρίς να κάνει σετ. Γιατί απέναντί του είχε έναν αληθινό πρωταθλητή από τους σπάνιους: ό,τι και να πει κανείς για το χθεσινό παιχνίδι του Τζόκοβιτς είναι λίγο.

Σερβίς

Στο πρώτο σετ, αυτό που ο Τζόκοβιτς κέρδισε με 6-3, το παιχνίδι του Σέρβου αγγίζει πραγματικά το τέλειο: νομίζω πως κάθε άλλος παίκτης που υπάρχει στο Τοπ 100 αυτή τη στιγμή θα έχανε με 6-0. Ο Τζόκοβιτς έχασε για πρώτη φορά πόντο βγάζοντας την μπάλα έξω μετά από 20 λεπτά! Κάνει το πρώτο λάθος μετά από 25′. Τελειώνει το σετ σε 34 λεπτά χωρίς να αφήσει στον Τσιτσιπά πιο πολλούς από δύο πόντους στο σερβίς του. Στριμώχνει τον Ελληνα που αγκομαχεί να κρατήσει το σερβίς του από το πρώτο κιόλας γκέιμ. Είναι εξωπραγματικά συγκεντρωμένος απέναντι στον Τσιτσιπά που ακυρώνει μπρέικ πόιντ, κερδίζει μεγάλα ράλι, παίρνει πόντους ανθολογίας. Αλλά είναι ένας σπουδαίος παίκτης που παίζει απέναντι σε έναν εξωγήινο.

Αψογος

Στο δεύτερο σετ είναι αδύνατο να συνεχίσει στην ίδια ένταση. Ο Τσιτσιπάς το γνωρίζει και βελτιώνεται κι άλλο. Γίνεται πιο επιθετικός, σερβίρει καλύτερα, ανεβαίνει στο φιλέ πιο συχνά, κερδίζει το κοινό με μερικούς υπέροχους πόντους και έχει μπρέικ πόιντ πριν το σετ οδηγηθεί στο τάι μπρέικ. Αλλά σε αυτό το διάστημα του ματς που ο Ελληνας ακολουθεί τον Σέρβο κατά πόδας ο Τζόκοβιτς που έχει λίγο εκνευριστεί από την προσπάθειά του να τον αντιμετωπίσει παίζοντας σχεδόν όπως αυτός (ίσως βλέπει σε αυτό ένα είδος αναίδειας…), δεν του χαρίζει τίποτα. Στο τάι μπρέικ είναι πάντα μπροστά και το κλείνει με 7-5. Το ματς έχει τελειώσει, διότι κανείς ποτέ δεν κέρδισε τον Τζόκοβιτς όταν αυτός προηγείται με 2-0. Ο Τσιτσιπάς, που απολαμβάνει το ματς όμως, παλεύει στο τρίτο σετ σαν το ματς μόλις να ξεκίνησε. Κάνει αμέσως ένα μπρέικ και σε κάνει να πιστεύεις πως βρήκε στον τρόπο να τον βραχυκυκλώσει. Ο Τζόκοβιτς απαντά αμέσως και συνεχίζει με την ίδια ακριβώς στοχοπροσήλωση. Οι ίδιες συνθήκες παράγουν το ίδιο αποτέλεσμα. Δεύτερο κερδισμένο τάι μπρέικ. Και λήξη σε αποθέωση. Στην Αυστραλία έχει πια δέκα νίκες σε δέκα τελικούς. Κι έσβησε το περσινό τραύμα με την απέλασή του: κανείς δεν βλέπει σε αυτόν ένα μπαγαπόντη – όλοι ξαναβλέπουν τον πρωταθλητή. Που μάλιστα βρίσκει λόγια συμπόνιας για τον ηττημένο Τσιτσιπά λέγοντας πως τον ανάγκασε να παίξει όσο άψογα δεν έχει παίξει ποτέ. Δεν ξέρω αν σε αυτό ο Τσιτσιπάς ακούει μια φιλοφρόνηση: στη θέση του θα θύμωνα και θα έβαζα σκοπό να του αποδείξω πως μπορώ και καλύτερα. Ο Στέφανος είπε πως νιώθει γεννημένος πρωταθλητής και πως σύντομα θα παίξει ακόμα καλύτερα. Αλλά μπορεί; Εύκολο να το λες, δύσκολο να γίνει. Αλλά σε αυτό το επίπεδο η πίστη είναι απαραίτητη. Κι ας μοιάζει καμιά φορά με έπαρση – δεν πειράζει. Ο Τζόκοβιτς είναι η απόδειξη για αυτό.

ΟΦΗ

Κάτι ανάλογο είδα και στο ματς του Ολυμπιακού με τον ΟΦΗ. Η ομάδα της Κρήτης είναι η πιο βελτιωμένη ομάδα του πρωταθλήματος σε σχέση με ό,τι έκανε στον πρώτο γύρο. Πρόσφατα απέσπασε ισοπαλίες από τον ΠΑΟ στη Λεωφόρο και τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα. Εμφανίστηκε στο Καραϊσκάκη για να παίξει ποδόσφαιρο – πράγμα που κάνουν λίγες ομάδες. Πίεσε ψηλά, κράτησε την μπάλα, δημιούργησε προϋποθέσεις για γκολ, άνοιξε το σκορ με τον Ντίκο. Οταν ο Ολυμπιακός γύρισε το παιχνίδι ισοφαρίζοντας πριν να βγει το ημίχρονο με τον Μπακαμπού και φτάνοντας στην ανατροπή με τον γερόλυκο Ελ Αραμπί, ο ΟΦΗ δεν παράτησε το ματς αλλά συνέχισε να προσπαθεί: χρειάστηκαν δύο καταπληκτικές επεμβάσεις του Πασχαλάκη για να κρατήσει ο Ολυμπιακός τη νίκη. Μόνο που όλο αυτό είναι μια ανάγνωση του ματς αρκετά μερική. Διότι παρά την προσπάθεια του ΟΦΗ, τη διάθεσή του και την πίστη του να πάρει τουλάχιστον την ισοπαλία, ο Ολυμπιακός είχε άλλες τουλάχιστον πέντε τεράστιες ευκαιρίες για γκολ: τρεις μόνο με τον Μπιέλ.

Νταμπράουσκας

Ηθελα από περιέργεια να ακούσω τι θα πει ο προπονητής του ΟΦΗ στο τέλος. Περίμενα να ακούσω μπράβο και συγχαρητήρια για την ομάδα του και αναφορές στην ατυχία ή άλλου τύπου δικαιολογίες. Ο Βλάντας Νταμπράουσκας ήταν πιο μεγάλη έκπληξη κι από την εμφάνιση του ΟΦΗ. «Ολοι περιμέναμε κάτι παραπάνω. Στο πρώτο μέρος, στο μεγαλύτερο μέρος, ήμασταν μέσα στο παιχνίδι, σκοράραμε, είχαμε την κατοχή. Αλλά μετά χάσαμε την πίστη, χάσαμε το θάρρος και ο Ολυμπιακός κατάφερε αυτό που κατάφερε. Ο Ολυμπιακός στο δεύτερο μέρος είχε τον έλεγχο του αγώνα, ψάχναμε το μομέντουμ, αλλάξαμε σχηματισμό και ο Ολυμπιακός είχε ευκαιρίες να τελειώσει το παιχνίδι. Στο τέλος βρήκαμε δύο φανταστικές ευκαιρίες. Στο τέλος της ημέρας, ο Ολυμπιακός ήταν η καλύτερη ομάδα σήμερα» είπε. Καλός προπονητής είναι σίγουρα. Αλλά μπράβο για τη σπάνια ειλικρίνεια.