Για τον Αλκη…

Την 1η Φεβρουαρίου συμπληρώνεται ένας χρόνος από τη δολοφονία του Αλκη Καμπανού. Του φίλου του Αρη που χωρίς λόγο και αιτία δεν έπεσε ακριβώς θύμα μιας συμπλοκής αλλά χάθηκε λόγω μιας άνανδρης επίθεσης. Χούλιγκαν του ΠΑΟΚ του επιτέθηκαν και το συμβάν συγκλόνισε όλη την Ελλάδα. Οπως συνήθως παρατηρείται σε ανάλογες περιπτώσεις, υπήρξαν πορείες, κύματα συμπαράστασης, άναμμα κεριών στο σημείο της δολοφονίας. Και δίκη για απόδοση ευθυνών στους φερόμενους ως δράστες.

Το ζήτημα, ωστόσο, είναι τι μάθαμε τους 12 μήνες που πέρασαν. Αρχικά, η στάση των γονιών του Αλκη εξέπληξε αρκετούς. Με ψύχραιμη ματιά αντιμετώπισαν την τραγωδία που βιώνουν, έδειξαν σοβαρότητα και υπευθυνότητα σε κάθε κίνησή τους. Στάθηκαν και δεν γονάτισαν στιγμή. Ακολούθως, το ζητούμενο σχετίζεται με το αν πήρε η Πολιτεία το μήνυμα. Αν δηλαδή δημιουργούνται οι συνθήκες ώστε να εξαλειφθούν αυτά τα άθλια φαινόμενα, αν μπορεί να υπάρχει οργανωμένη μετακίνηση οπαδών σε πολλά παιχνίδια και όχι σε μεμονωμένες περιπτώσεις. Γιατί αυτό ναι μεν συνέβη, αλλά ήταν η εξαίρεση στον κανόνα. Ναι, στα ντέρμπι πήγαν οπαδοί, δεν δημιουργήθηκε κάτι άσχημο, ποιος όμως μπορεί να βεβαιώσει ότι αυτό δεν ήταν ως συνέπεια της όλης ατμόσφαιρας αμέσως μετά τη δολοφονία; Το σοκ που αυτόματα δημιουργεί μια παγωμάρα και στις εξέδρες; Εφέτος, όντως μετέβησαν σε ματς εκτός έδρας χιλιάδες φίλαθλοι με μαζικό τρόπο. Τις περισσότερες φορές δεν δημιουργήθηκαν έκτροπα και όντως οι εικόνες υπήρξαν ενθαρρυντικές πως «κάτι γίνεται». Πως «κάτι αλλάζει». Αλλά για όλο αυτό το σκηνικό απαιτείται διάρκεια. Βελτίωση της συνολικής νοοτροπίας του φιλάθλου κόσμου. Και κυρίως εκπαίδευση και πολιτισμός στα γήπεδα από πολύ μικρή ηλικία. Το μότο «ο αθλητισμός ενώνει» είναι ωραίο να το λέμε και δύσκολο να το εφαρμόζουμε στα ελληνικά γήπεδα που κυριαρχεί η ένταση και ενίοτε ο άκρατος, ο τυφλός φανατισμός. Η δολοφονία του Αλκη Καμπανού έφερε πολλούς προ των ευθυνών τους. Να αναλογιστούν τι πάει λάθος, αν είναι στραβός ο δρόμος, πώς θα φτιάξουν τα δεδομένα. Σαφώς και ακόμη είμαστε μακριά από το να δούμε αγκαλιασμένους οπαδούς των ισχυρών ομάδων στις εξέδρες. Με τα ευχολόγια δεν γίνεται τίποτα. Χρειάζεται νέα αντίληψη. Ασφαλώς και πιστή εφαρμογή των νόμων. Ο τροχός δύσκολα γυρίζει τόσο εύκολα, είναι όμως καιρός η γηπεδική κουλτούρα να αλλάξει και η συννεφιά να δώσει τη θέση της στην ηλιοφάνεια.