«Πώς πρέπει να διδάσκονται τα λαϊκά όργανα»

«Μόρσο» είναι ο συνεκτικός σύνδεσμος, ο τρόπος που συνδέει δύο ξύλα χωρίς να παρεμβληθούν ξένα υλικά. Και δεν είναι τυχαίος ο τίτλος που έδωσε ο Δημήτρης Μυστακίδης στον νέο του δίσκο, εξηγώντας ότι «με αυτόν τον τρόπο ήθελα να δηλώσω ποιος είμαι, το δικό μου αν θέλεις σχήμα. Οποιος επιθυμεί μπορεί να πάρει το άλλο σχήμα για να επιτευχθεί η σύνδεση». Καλός δημιουργός και ερευνητής της παράδοσης και της λαϊκής μουσικής εν προκειμένω δεν τοποθετεί σε πρώτο πλάνο τις τεχνικές των ειδών. Οπως λέει, «υπάρχουν καινούργια στοιχεία στην ενορχήστρωση, όπως για παράδειγμα κρουστά. Και αυτό αποτελεί μέρος μιας εξελικτικής διαδικασίας. Για πρώτη φορά σε αρκετά τραγούδια γράφω και δικούς μου στίχους. Στο “Μόρσο” υπάρχει ακόμα ένα κομμάτι που Θάνου Παπανικολάου, ενώ συμμετέχουν ο Γιάννης Τσιαντής, αλλά και ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης ο οποίος υπογράφει τέσσερα κομμάτια σε στίχους και μουσική».

Από το πρώτο τραγούδι κιόλας του δίσκου – στον οποίο εκτός από τον ίδιο ερμηνεύουν η Ελένη Βιτάλη, η Μάρθα Φριντζήλα και η Αυγερινή Γάτση – δηλώνεται η πρόθεση του δημιουργού μέσα από τον στίχο «Αγριος ο κόσμος Μήτσο». «Επιχειρώ να περιγράψω όλα αυτά που δηλώνονται γύρω μας. Από τη δολοφονία του Ζακ, του Παύλου Φύσσα, του μπούλινγκ που έχει υποστεί η Δήμητρα της Μυτιλήνης. Γεγονότα που καταδεικνύουν ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Από τη λεκτική βία που παρατηρούμε να συμβαίνει γύρω μας, από το πώς οδηγεί και γενικά – εκτός από τα μεγάλα άγρια γεγονότα – από τα μικρά παραδείγματα που παρατηρούμε δίπλα μας». Η ανησυχία του Δημήτρη Μυστακίδη δεν εξαντλείται στον δίσκο. Σήμερα είναι η πρώτη μέρα του τριήμερου συνεδρίου που στήθηκε με δική του πρωτοβουλία στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων με τη στήριξη του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού υπό τον τίτλο: «Από την πράξη στη θεωρία». «Ηταν κάτι που το σκεφτόμουν πολλά χρόνια γιατί ασχολούμαι με τη διδασκαλία της λαϊκής μουσικής. Υπάρχουν τρεις διαφορετικές σχολές στο πώς προσεγγίζουμε την αστική λαϊκή μουσική. Η θεωρία των μακάμ – της ανατολικής μουσικής, των λαϊκών δρόμων -, ένα πρακτικό σύστημα που έχει αναπτυχθεί στο πέρασμα των χρόνων και η ευρωπαϊκή μουσική. Ομως επειδή από πέρυσι τα όργανα της λαϊκής μουσικής – τζουράς, μπουζούκι, μπαγλαμάς, λαϊκή κιθάρα, ακορντεόν, μαντολίνο, λαούτο, ούτι, κλαρίνο – αναγνωρίστηκαν επίσημα από το ελληνικό κράτος και η εκπαίδευση εντάχθηκε και διαβαθμίστηκε μέσα στα ωδεία, θα πρέπει να συμφωνήσουμε σε ένα κοινό θεωρητικό σύστημα, έτσι ώστε να διδάσκονται με τον ίδιο τρόπο αυτή τη μουσική. Να μιλάμε δηλαδή όλοι την ίδια γλώσσα. Πρακτικά αυτή η αναγνώριση σημαίνει ότι ένα παιδί μπορεί να διδαχθεί επίσημα λαϊκή κιθάρα ή μπουζούκι – μπορεί να αποκτήσει δίπλωμα. Αυτή η κίνηση δείχνει ότι αναγνωρίζουμε επίσημα την παράδοσή μας αλλά και την αντικειμενική αξία που έχει το είδος. Δίνουμε πρόσβαση στη μαθητεία σε αυτό το είδος μουσικής μέσα από τη δημόσια εκπαίδευση. Δηλαδή δημιουργούνται επαγγελματικά δικαιώματα».