Μιχάλης Παρασκάκης

Βρίσκομαι στο σπίτι ενός παλιού φίλου που έχω να δω πολλά χρόνια. Τα παντζούρια είναι κατεβασμένα τόσο όσο να περνάει από τις τρύπες το φως του λαμπερού ήλιου. Είναι καλοκαίρι και κάνει αφόρητη ζέστη, στο σαλόνι αυτό όμως έχει λίγη δροσιά και αρκετό σκοτάδι. Φοράω μία πορτοκαλί σαγιονάρα, αλλά έχω χάσει κάπου στο σπίτι την άλλη και πηγαινοέρχομαι στο σαλόνι ψάχνοντάς την. Ενώ δεν υπάρχει κάποιος στο σαλόνι, έχω την αίσθηση πως στο σπίτι βρίσκεται ένας ξάδερφος του φίλου μου.

Χωρίς να έχω βρει τη σαγιονάρα, βγαίνω έξω στον καυτό ήλιο, ανεβαίνω στο άλογό μου – δεν είχα ανέβει σε άλογο μέχρι τότε στην πραγματική ζωή. Ενα υπέροχο στιλπνό καφέ άλογο με ωραία σκούρα χαίτη.

Φεύγω με το άλογό μου για να πάω σπίτι μου, ένα τετράγωνο πιο πέρα. Ο αργός, χαλαρός κρότος των πετάλων του αλόγου στο πεζοδρόμιο, το ανεβοκατέβασμα του κεφαλιού του καθώς περπατάει κι ο καυτός ήλιος σχεδόν με υπνωτίζουν.

Προχωράμε στο πεζοδρόμιο που είναι αρκετά πιο φαρδύ, ενώ στον δρόμο δεν υπάρχουν αυτοκίνητα.

Είμαστε στη γνώριμη γειτονιά μου μόνο που από την αριστερή πλευρά του δρόμου είναι τα γνωστά σπίτια που υπάρχουν και στην πραγματικότητα – έστω και κάπως αλλαγμένα -, στη δεξιά όμως πλευρά αντί για σπίτια έχει μια ακτή που δεν βλέπω την άμμο, βλέπω όμως τη θάλασσα. Στο βάθος ένα τεράστιο, τόσο σε ύψος όσο και σε μήκος, κύμα πλησιάζει αργά. Δεν έχει αφρούς, είναι λείο και λαμπυρίζει κάτω από το φως του ήλιου κι έχει ένα ζεστό βαθύ μπλε χρώμα. Δεν το νιώθω απειλητικό. Νιώθω τη δροσιά του νερού παρ’ όλο που απέχω αρκετά απ’ την ακτή.

Συνεχίζοντας την πορεία μας μπαίνουμε στο μικρό στενό που βρίσκεται το σπίτι μου. Φτάνουμε έξω απ’ το σπίτι μου και καθώς κατεβαίνω από το άλογο νιώθω κάτι πολύ απαλό, ζεστό και υγρό να μου αγκαλιάζει το αριστερό χέρι. Γυρνάω να δω. Το άλογο έχει στο στόμα του το χέρι μου, όχι για να με δαγκώσει αλλά γιατί κάτι θέλει. Μέσα στην απορία για την κίνηση αυτή, χωρίς να ανοιγοκλείνει το στόμα του, μου λέει με ήρεμη και ζεστή, αντρική φωνή, σαν να μου δίνει μια πολύτιμη συμβουλή: «Να θυμάσαι, δεν είσαι ο αφέντης μου». Τότε ανοίγει το στόμα του απαλά και ελευθερώνει το χέρι μου.

Ξυπνάω με μια αίσθηση γαλήνης και νοσταλγίας.

Είναι ένα όνειρο που είδα πριν από επτά χρόνια και το θυμάμαι ακόμα πολύ έντονα. Θυμάμαι πολλά όνειρα από εκείνη τη χρονιά, καθώς ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος. Αυτό ήταν ίσως το πιο ήρεμο και γλυκό από τα άλλα της περιόδου, που ήταν σε σκοτεινές, αγχωτικές και τρομακτικές ατμόσφαιρες. Ξέρω πως το όνειρο αυτό έχει να κάνει με ένα πολύ κοντινό και αγαπημένο μου πρόσωπο, την αδερφή μου, παρ’ όλο που δεν υπάρχει η παρουσία της στο όνειρο, ούτε καν σαν αίσθηση.

info

Ο Μιχάλης Παρασκάκης είναι συνθέτης, γραφίστας και συνιδρυτής του μουσικού συνόλου ΤΕΤΤΤΙΞ. Yπογράφει τη μουσική στη νέα όπερα δωματίου «Στρέλλα», βασισμένη στην ομώνυμη ταινία του Πάνου Χ. Κούτρα, που παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Γιώργου Κουτλή στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο ΚΠΙΣΝ στις 1, 3, 4, 5, 7, 8, 10, 11, 12 Φεβρουαρίου.