«Να κι ο Αλκης ο μικρός μας»

Αυτές τις μέρες, διεξάγεται στο Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο Θεσσαλονίκης μια δίκη που, μαζί με τη δίκη για το Μάτι, θα έπρεπε να είναι στην πρώτη γραμμή της ειδησεογραφίας. Εχω ωστόσο την εντύπωση ότι αναφέρεται, όπως και η δίκη για το Μάτι, απλώς για να αναφέρεται. Ως ευκαιρία για να εκφωνούνται ή να γράφονται κάποιες «παχιές» λέξεις όπως «φρίκη», «ανατριχίλα», «αποτροπιασμός». Και περνάμε στην επόμενη είδηση… Μόνο που η επόμενη είδηση θα έπρεπε να είναι οι προβολές και οι αναγνώσεις της προηγούμενης. Αλλά δεν είναι.

Μιλάω για τη δίκη για τη δολοφονία του Αλκη Καμπανού πέρυσι στη Θεσσαλονίκη. Τι δολοφονία δηλαδή; Το μακέλεψαν κανονικά το 19χρονο παλικαράκι. Το έλιωσαν. Το σκότωσαν στο ξύλο (πώς χωράει τόση αγριότητα, τόση βαρβαρότητα σε αυτές τις τρεις λέξεις;). Τριάντα χτυπήματα στο κεφάλι. Ούτε δέκα ούτε πέντε. Τριάντα. Μέχρι να πολτοποιηθεί το κρανίο του. Δεν μπορώ να φανταστώ έναν ή περισσότερους ανθρώπους που ακούνε το πρώτο «κρακ» και συνεχίζουν να χτυπάνε κάποιον στο κεφάλι. Ακόμη και σε ταινία σπλάτερ αυτή η σκηνή δεν θα κρατούσε πάνω από τέσσερα δευτερόλεπτα. Και χρειάζονται πολλά περισσότερα για να γίνουν τα χτυπήματα τριάντα.

Γιατί σκότωσαν με αυτόν τον άγριο τρόπο τον Αλκη; Διότι ήταν φίλαθλος του Αρη. Τόσο απλά. Και σκέφτομαι, μοιραία, τον Παύλο Φύσσα που επίσης δολοφόνησαν για ασήμαντη αφορμή. Ή μάλλον για καμία αφορμή. Διότι σε μια δημοκρατία, σε μια ελεύθερη, σε μια πολιτισμένη κοινωνία δεν μπορεί να αποτελεί η ιδεολογία κάποιου ούτε αιτία ούτε αφορμή για να τον σκοτώσουν εν ψυχρώ και μάλιστα με τέτοιον τρόπο. Ούτε, επίσης, η αγάπη για μια ομάδα. Και τον Φύσσα τον τιμήσαμε και καλά κάναμε. Κι έγινε δρόμος και άγαλμα για να μην τον ξεχάσουμε. Διότι όταν τέτοιες δολοφονίες ξεχνιούνται, σύντομα επαναλαμβάνονται.

Με τον Αλκη όμως τι γίνεται; Διότι δεν βλέπω ούτε κατ’ επίφαση ανάλογη ευαισθητοποίηση ή κινητοποίηση. Εντάξει, η δολοφονία του Φύσσα ήταν πολιτική, εγκυμονούσε τον κίνδυνο ανεξέλεγκτης δράσης χρυσαυγίτικων δολοφονικών συμμοριών. Η δολοφονία του Αλκη τι είναι; Δεν είναι και πολιτικό θέμα ο χουλιγκανισμός που λειώνει κρανία με λοστούς και δρεπάνια; Η μέριμνα των παιδιών που πριν καλά καλά ξεμπερδέψουν με την εφηβεία, γίνονται δολοφόνοι για ένα σύνθημα, για μια αδειανή ποδοσφαιρική φανέλα επαφίεται αποκλειστικά και μόνο στις οικογένειές τους; Συγγνώμη αλλά στην προεκλογική περίοδο που διανύουμε εδώ και πολύ καιρό, δεν άκουσα από κανένα κόμμα καμία σοβαρή πρόταση για την αντιμετώπιση ούτε του χουλιγκανισμού (που έχει «εγκατασταθεί» πλέον όχι ως αποκλειστικά σχετιζόμενος με οπαδούς ομάδων) ούτε της νεανικής και παιδικής εγκληματικότητας. Αντε, το πολύ πολύ να εκφράσουν την ανησυχία τους.

Ιδεολογικές «καπελαδούρες»

Φαντάζομαι τι θα γινόταν αν η δολοφονία του Αλκη Καμπανού είχε ιδεολογικό ή κομματικό πρόσημο. Ή, μάλλον, δεν φαντάζομαι. Θυμάμαι τι είχε γίνει για έναν βιασμό στη Θεσσαλονίκη που καταγγέλθηκε (χωρίς να πάει, τελικά, η υπόθεση στα δικαστήρια) λίγες μέρες πριν σκοτώσουν τον Αλκη. Διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες, συνθήματα. Διότι, απλούστατα, εξυπηρετούσε ένα αντιπολιτευτικό αφήγημα που ήθελε να συνδέσει το κυβερνητικό κόμμα με τον βιασμό. «Βόλευε» δηλαδή.

Η δολοφονία του Αλκη δεν «βολεύει», δεν εξυπηρετεί κάποιον ανάλογο σκοπό. Δεν προσφέρεται για κομματικό σύνθημα ούτε για στίκερ στο Διαδίκτυο. Λες και το να σκοτώσεις ένα παλικάρι επειδή «τόλμησε» να πει ποια ομάδα υποστηρίζει δεν είναι ακραίος φασισμός. Δεν είναι ακραία βαρβαρότητα στην οποία, σύμφωνα με το γνωστό σύνθημα αντιπαρατίθεται ο σοσιαλισμός.

Δεν πειράζει. Αν δεν βολεύει κάποιο κομματικό αφήγημα αυτή η αποτρόπαια δολοφονία, ας ξεβολέψει όλους τους υπόλοιπους που δυσφορούν κάτω από τις κομματικές καπελαδούρες και δεν θέλουν υπαγορευμένους αξιακούς κώδικες. Που δεν αξιολογούν τα εγκλήματα ανάλογα με την ιδεολογία θυτών και θυμάτων.

Επισήμανση: Ο καλός συνάδελφος και φίλος Λουκάς Δημάκας μού επεσήμανε ότι η φωτογραφία της χθεσινής στήλης με τους ξυπόλητους μαθητές είναι από το Δίστομο, τρεις μήνες μετά τη σφαγή και τα περισσότερα, αν όχι όλα, τα παιδιά είναι ορφανά. Φωτογράφος ο Dmitri Kessel.