Το VAR που «αδρανοποεί» τους διαιτητές

Εδώ και πάνω από τέσσερα χρόνια μπήκε ο «βοηθός διαιτητή» στη ζωή μας, πάει να πει το VAR. Και εν πολλοίς, το εγχείρημα έχει δικαιωθεί, με την έννοια πως διορθώνει τα λάθη ή την αβλεψία των ρέφερι στον αγωνιστικό χώρο, χρεώνει με κάρτες όσους παρεκτρέπονται, καταλογίζει οφσάιντ όταν δεν τα βλέπει κανείς άλλος παρά μόνο ένα «ηλεκτρονικό μάτι». Μολονότι υπάρχουν υπερβολές στην όλη λειτουργία και αυτές είναι ο μη καταλογισμός γκολ όταν εξέχει

μια… σόλα του παπουτσιού ή η υπόδειξη για πέναλτι ένεκα ασήμαντης παρενόχλησης ή αγγίγματος φανέλας. Εκεί, όπως πάντα εξάλλου, τον τελικό λόγο έχει ο διαιτητής. Κρίνει και αποφασίζει. Κι αν δεν είναι ικανός; Εδώ βρίσκεται το ζουμί. Στις μέρες μας και δη στο ελληνικό πρωτάθλημα, η χρήση του VAR προκάλεσε μια αδράνεια από μέρους της πλειονότητας των διαιτητών. Αρκούνται στο γεγονός πως «κάτι θα μας βοηθήσει όταν πάρουμε εσφαλμένη απόφαση», δεν βρίσκονται σε εγρήγορση και φτάνουν στο σημείο απλά να παρακολουθούν ένα ματς μόνο με τα απολύτως απαραίτητα σφυρίγματα, σίγουροι πως δεν θα γίνει η στραβή και αν αυτή προκύψει τότε «το VAR είναι εδώ». Στην  πραγματικότητα συμβαίνει το εξής απλό: την εποχή της τεχνολογίας δεν ξεπετάχθηκε κάποιο φοβερό ταλέντο στη διαιτησία και ειδικά στα μέρη μας η κατάσταση μοιάζει ζοφερή. Τουναντίον, όλοι νιώθουν ασφαλείς, δεν κοιτούν να βελτιώνονται, ουδόλως τους απασχολεί να κάνουν το βήμα παραπέρα και η έλευση ξένων διαιτητών είναι ένα καλό «πάτημα» ώστε να βγάζουν παράπονο του στυλ «δεν μας αφήνουν να δείξουμε το ταλέντο μας». Είναι, για να ειπωθεί και ο αντίλογος, ξεκάθαρο πως όσο δεν παίρνουν ντέρμπι οι έλληνες ρέφερι, τόσο στάσιμοι θα μένουν, πολύ απλά γιατί ελάχιστες παραστάσεις υψηλού επιπέδου αποκτούν. Αλλά το θέμα είναι το VAR. Δεν έχει ακριβώς περιθωριοποιήσει τον ρόλο τους, σίγουρα όμως τους έχει τοποθετήσει στη δεύτερη γραμμή. Αν ήταν σε τοπ κατάσταση, ναι μεν θα διορθώνονταν λάθη και παραλείψεις, χωρίς αμφιβολία όμως αυτά θα έδειχναν η σαφής μειοψηφία. Τώρα, παρατηρείται τσουνάμι αποφάσεων που απέχουν από το να χαρακτηριστούν «δίκαιες». Διορθώνονται μεν και αυτό είναι θετικό. Αλλά το επίπεδο της διαιτησίας δεν μπορεί κάποιος να υποστηρίξει πως βρίσκεται ψηλά ή μπορεί να πάρει άριστα. Μια ισορροπία πάντα χρειάζεται και αναζητείται. Εστω κι αν το VAR πάντα ισοδυναμεί με ασπίδα…