Τι δουλειά κάνει ένας βασιλιάς;

Ηταν μια από τις πιο αφοπλιστικές απορίες των παιδιών μου.

– Μπαμπά, τι δουλειά κάνει ένας βασιλιάς;

Ομολογώ ότι δυσκολεύτηκα να απαντήσω στη γλώσσα τους και μάλιστα με την προσεκτική επιφύλαξη ενός πατέρα που δεν θέλει να προκαταλάβει την πολιτειακή κρίση τους σε τρυφερή ηλικία.

Αλλωστε τότε δεν είχαμε ακόμη Netflix, ούτε Crown, για να φροντίσουν για την επιμόρφωση των παιδιών στα βασιλικά ζητήματα χωρίς τη μεσολάβηση του μπαμπά.

Αλλά τι τα γυρεύεις; Δεν ξεφεύγεις από το πεπρωμένο.

Ως γνωστόν οι ήρωες στα παιδικά παραμύθια είναι βασιλιάδες και πρίγκιπες και πριγκίπισσες. Αυτοί κόβουν τα εισιτήρια. Αυτοί ενδιαφέρουν.

Αντιθέτως, δεν θυμάμαι κανένα παραμύθι με ήρωα «μέλος της Κεντρικής Επιτροπής».

Η βασιλική σύναξη στην κηδεία του Κωνσταντίνου ήταν όντως εντυπωσιακή. Πέντε βασιλιάδες, ένας εστεμμένος Μέγας Δούκας, τέσσερις πρώην βασιλείς και βασίλισσες, διάδοχοι, πρίγκιπες, βασιλικές και απλές πριγκίπισσες, δούκες, μεγάλες δούκισσες, να μη σας κουράζω.

Ολο το γαλαζοαίματο διεθνές τζετ σετ πήρε τον δρόμο της Μητρόπολης και του Τατοΐου.

Απαντες παρόντες λοιπόν και στο ανώτατο επίπεδο, ακόμη και ο πρίγκιπας του Μονακό που δεν τον λες και Τσάμπιονς Λιγκ της μοναρχίας. Ομολογώ πως δεν διέκρινα αντιπροσωπεία του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν αλλά αν μου διέφυγε ζητώ προκαταβολικά συγνώμη από την κραταιά Βαντούζ.

Οι Ισπανοί Βουρβόνοι που είναι και της στενότερης οικογενείας ήλθαν ουσιαστικά σύσσωμοι. Οι δύο πρώην βασιλείς, οι δύο νυν και δύο ινφάντες για να μην παραπονείται κανείς ότι έμεινε πίσω.

Ισως οι Ουίνδσορ (που είναι επίσης συγγενείς) θα μπορούσαν να βάλουν κάτι παραπάνω για το γκλαμ της υπόθεσης, αλλά ας μην έχουμε παράπονα.

Προσήλθε βεβαίως η βασιλική πριγκίπισσα Αννα μετά συζύγου. Η αδελφή δηλαδή του βασιλιά Κάρολου και εξαδέλφη του Κωνσταντίνου που ήταν ανιψιός του μπαμπά της, του πρίγκιπα Φίλιππου.

Ενώ τον διάδοχο πρίγκιπα της Ουαλίας εκπροσώπησε η αξιοπρόσεκτη λαίδη Γαβριέλα.

Είναι κόρη του πρίγκιπα Μιχαήλ του Κεντ που είναι γιος της πριγκίπισσας Μαρίνας της Ελλάδας, δηλαδή μιας θείας του Κωνσταντίνου που ήταν κόρη του πρίγκιπα Νικόλαου, θείου του μπαμπά του.

Η λαίδη Γαβριέλα είναι κι αυτή βαφτισιμιά του εκλιπόντος, κάτι δηλαδή σαν την Αννα-Μισέλ Ασημακοπούλου στο πιο royal.

Από τα παραπάνω συνάγεται ενδεχομένως ότι η βασική δουλειά των βασιλιάδων και των συγγενών τους είναι γάμοι, βαφτίσεις, δεξιώσεις και κηδείες.

Δεν είμαι βέβαιος. Υποψιάζομαι ότι διαμέσου των αιώνων η βασική τους απασχόληση είναι να παραμείνουν βασιλιάδες.

Και δεν εννοώ μόνο την εποχή του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου όταν τρία ξαδέλφια αλληλοσφάχτηκαν μεταξύ τους και τέσσερις αυτοκρατορίες καταργήθηκαν ενώ οι Ρομανόφ στη Ρωσία σφαγιάστηκαν κυριολεκτικά.

Αλλά και τώρα. Οπου η απώλεια μιας βασιλικής απασχόλησης δεν οδηγεί απαραιτήτως στην γκιλοτίνα. Ο Χουάν Κάρλος οδηγήθηκε απλώς στο Αμπου Ντάμπι, ενώ ούτε οι δικοί μας πήγαν κάπου χειρότερα από το Λονδίνο και το Πόρτο Χέλι.

Στην ευρεία της έννοια η βασιλεία έχει εξελιχθεί σε ένα διεθνές τζετ σετ συγγενών που ζει και πεθαίνει σε σελίδες ιλουστρασιόν περιοδικών, όταν δεν ξεκατινιάζεται σε κοινή θέα όπως οι πολύπειροι Ουίνδσορ ή οι Δανοί για ακατανόητους λόγους.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάποιοι λαοί ζουν μια χαρά με τους βασιλιάδες τους, όπως κι ότι πολλοί εναπομείναντες βασιλιάδες έβαλαν νερό στο κρασί τους, αλλά το επάγγελμα δεν είναι πια της μόδας.

Αρκεί να σκεφτείτε ότι τα ογδόντα χρόνια που μεσολάβησαν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ήλθαν τα πάνω κάτω στον πλανήτη, έγιναν ή έπεσαν χούντες και κομμουνιστικά καθεστώτα, δημοκρατίες κατέρρευσαν ή θριάμβευσαν, αλλά μόνο μία μοναρχία παλινορθώθηκε.

Στην Ισπανία, το 1975. Και αυτή ήταν προετοιμασμένη από το προηγούμενο φρανκικό καθεστώς.

Δεν είναι τυχαίο πως όταν κατέρρευσε ο κομμουνισμός το 1989 καμία χώρα της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης με μοναρχική ιστορία δεν διανοήθηκε να επιστρέψει στο προηγούμενο καθεστώς.

Στην Ελλάδα, η βασιλεία κηρύχθηκε έκπτωτη το 1974, αλλά ούτε «βασιλικό κόμμα» προέκυψε ποτέ, ούτε έχει γίνει η παραμικρή δημόσια συζήτηση, σκέψη ή πρόταση για επαναφορά της.

Ο Κωνσταντίνος έζησε μέχρι τέλους ανάμεσά μας καλοκάγαθα, χωρίς φασαρίες και σαματάδες.

– Κύριε Βασιλιά, έχω ακούσει να τον αποκαλεί σεβαστικά ένας σερβιτόρος.

Συνεπώς όλη αυτή η «δημοκρατική ανασφάλεια» που ανακινείται ενίοτε ακόμη και στην Ελλάδα είναι όχι μόνο αβάσιμη, αλλά και αστεία.

Οταν δεν είναι κουτοπόνηρα ιδιοτελής.

Είδα αρκετούς να κυκλοφορούν τις τελευταίες μέρες με δημοκρατικές περικεφαλαίες, περισσότερους πάντως από εκείνους με τους βασιλικούς θυρεούς.

Μόνο που καλώς ή κακώς η βασιλεία δεν ανήκει προ πολλού στο πολιτειακό DNA της εποχής μας. Και γι’ αυτό έγινε ίσως περισσότερο χολιγουντιανή.

Οι βασιλιάδες, οι πρίγκιπες και οι πριγκίπισσες ξέφυγαν από τα παιδικά παραμύθια και μετακόμισαν σε ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και αποκαλυπτικές συνεντεύξεις, δηλαδή στη μυθοπλασία της εποχής μας.

Δεν κάνει κακό κι έχει και χάζι.

Κάπου εκεί οι εξηγήσεις στα παιδιά μου για τις επαγγελματικές υποχρεώσεις ενός βασιλιά ολοκληρώθηκαν με ανάμεικτα αποτελέσματα.

Ο γιος μου (σεβόμενος ίσως τις δημοκρατικές παραδόσεις της οικογένειας) δήλωσε ότι κατόπιν σκέψης δεν ενδιαφέρεται για το επάγγελμα.

Μεταξύ μας νομίζω ότι μάλλον θα προτιμούσε σέντερ φορ στη Ρεάλ Μαδρίτης.

Η κόρη μου αντιθέτως φάνηκε λιγότερο σαφής. Εντάξει, δεν λέω για βασίλισσα. Αλλά για πριγκίπισσα δεν είμαι βέβαιος ότι θα ήταν απολύτως αρνητική.