«Η απάντηση στην πρωτοφανή κρίση λόγω πολέμου είναι μια ισχυρή Ευρώπη»

«Η Ρωσία αναζητά τον εαυτό της και αναζητά το πεπρωμένο της. Η προέλευση αυτού του πολέμου είναι μια υπαρξιακή κρίση της Ρωσίας, που θα καθορίσει το αφήγημα για το μέλλον της». Ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν δέχθηκε πριν από λίγες ημέρες στο Μέγαρο των Ηλυσίων τον διάσημο ισπανό συγγραφέα Χαβιέρ Θέρκας, με αφορμή την ισπανογαλλική σύνοδο κορυφής που πραγματοποιήθηκε στη Βαρκελώνη. Ο Μακρόν θαυμάζει το λογοτεχνικό έργο του Θέρκας και ο συγγραφέας ήταν πάντα περίεργος για τον πολιτικό που αμφισβήτησε τον λαϊκισμό και τον εθνικισμό στην εκλογική του νίκη το 2017, κάνοντας σημαία του την Ευρώπη. Ο γάλλος πρόεδρος εξηγεί ότι η Ευρώπη βιώνει μια «πρωτοφανή κρίση», επειδή ο πόλεμος έχει επιστρέψει στην ήπειρο. «Η απάντηση είναι μια οικονομικά, τεχνολογικά και στρατιωτικά κυρίαρχη Ευρώπη. Με άλλα λόγια, μια πραγματικά ισχυρή Ευρώπη», υποστηρίζει σε αυτή τη συνέντευξη που δημοσιεύθηκε στην ισπανική εφημερίδα «El Pais».

Κρίση μοντέλου

Ο Μακρόν επιβεβαιώνει ότι η δημοκρατία υποφέρει από κρίση μοντέλου, και όχι μόνο στην Ευρώπη, την οποία συσχετίζει με την κρίση του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, η οποία έχει προκαλέσει την εκτίναξη των ανισοτήτων και αδυνατεί να δώσει λύσεις για την κλιματική αλλαγή. Ο Χαβιέρ Θέρκας τον ρωτά αν ο πόλεμος στην Ουκρανία θα μπορούσε να είναι ο πρόλογος για κάτι άλλο, αν υπάρχει πιθανότητα επέκτασης της σύγκρουσης. Ο Μακρόν είναι κατηγορηματικός: υποστηρίζοντας την Ουκρανία, οι Ευρωπαίοι υπερασπίζονται τις αξίες τους και τις αξίες του διεθνούς δικαίου.

Ο γάλλος πρόεδρος διαχωρίζει τον πόλεμο στην Ουκρανία από τα υπόλοιπα που συμβαίνουν στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, διότι, όπως λέει, «στον πόλεμο στην Ουκρανία, η τιμή, η υπερηφάνεια και το συμφέρον των Ευρωπαίων είναι να στηρίξουν τους Ουκρανούς, επειδή, στην πραγματικότητα, υπερασπίζονται όχι μόνο τις αξίες, αλλά και τις αρχές του διεθνούς δικαίου: την εθνική κυριαρχία και την ακεραιότητα των συνόρων, χωρίς τις οποίες δεν υπάρχει ειρήνη. Το έναυσμα για αυτόν τον πόλεμο είναι ένα φαινόμενο που οφείλεται κυρίως στην κρίση του ρωσικού μοντέλου και στη Ρωσία ως δύναμη, η οποία αναζητά τον εαυτό της και το πεπρωμένο της. Δεν πιστεύω ότι πρόκειται για έναν πόλεμο που έχει τις ρίζες του στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Νομίζω ότι η ρίζα αυτού του πολέμου είναι, πρώτα απ’ όλα, μια πολύ βαθιά κρίση. Η Ρωσία είναι ένας μεγάλος λαός και ένα μεγάλο έθνος εδαφικά και ιστορικά. Η ικανότητα μεταβολισμού της περιόδου μετά το 1991 ήταν πολύ δύσκολη. Εχεις να κάνεις με έναν λαό που είναι γεωγραφικά εγκατεστημένος στη μέση τόσο πολλών συνόρων, που έχει κλονιστεί από διάφορες μορφές τρομοκρατίας, που η δημογραφία του συρρικνώνεται και που περιβάλλεται από δημογραφικούς γίγαντες…».

Μια άβυσσος μπροστά τους

«Αυτό που διακυβεύεται», συνεχίζει ο γάλλος πρόεδρος, «είναι το μέλλον της Ρωσίας, και είναι μια άβυσσος που έχει βρεθεί μπροστά της. Ο Πούτιν και όσοι τον συνοδεύουν, έκαναν μια επιλογή, αλλά δεν ξέρω αν αυτό είναι εκείνο που επέλεξε ο ρωσικός λαός. Προτιμώ να είμαι πολύ προσεκτικός σε αυτό το θέμα. Αλλά αυτή η επιλογή σημαίνει ότι απαντά κατά κάποιον τρόπο στο ερώτημα τι είναι σήμερα η Ρωσία και ποιο είναι το πεπρωμένο της, λέγοντας ότι το πεπρωμένο της είναι ιμπεριαλιστικό και συνίσταται στη διεξαγωγή ενός αποικιοκρατικού πολέμου εναντίον γειτονικών δυνάμεων επί των οποίων πιστεύει ότι έχει δικαιώματα. Η αιτία αυτού του πολέμου είναι μια υπαρξιακή κρίση της Ρωσίας, η μεγάλη της αφήγηση και το μέλλον της. Και αυτός είναι επίσης ο λόγος για τον οποίο πιστεύω ότι πάντα, καθώς αγωνιζόμαστε για να αντισταθεί και να νικήσει η Ουκρανία, καθώς αγωνιζόμαστε για να παραδώσουμε εξοπλισμό στο Κίεβο και να επιβάλουμε κυρώσεις στη Ρωσία, πρέπει να θέτουμε στον εαυτό μας αυτό το ερώτημα, διότι δεν θα υπάρξει διαρκής ειρήνη εάν δεν συμβάλλουμε από την πλευρά μας».