«Μείναμε πίσω {LF}με ένα κάρβουνο»

Για τη γενναιότητα της κόρης τους Μαργαρίτας, που έβαλε «ασπίδα» το κορμί της να προστατεύσει το μόλις έξι μηνών βρέφος της από την κόλαση στο Μάτι, για το μεγαλείο της ψυχής της που αποτυπώνει το τελευταίο σημείωμα που υπαγόρευσε στον διασώστη του ΕΚΑΒ με όση δύναμη της έμενε, αρνούμενη να διασωληνωθεί, αν δεν άφηνε πίσω της αυτό το «φυλαχτό» για την οικογένειά της, για την τσακισμένη τους ζωή λόγω της εγκληματικής απουσίας όλων των Αρχών μίλησαν από καρδιάς ο Παναγιώτης και η Μαρία Διονυσιώτη, καταθέτοντας με εμφανή τα σημάδια της συντριβής στη δίκη για τη φονική πυρκαγιά που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Ηταν μία ακόμα συνεδρίαση γεμάτη μαύρες εικόνες, αγωνιώδεις περιγραφές για την αναζήτηση των δικών τους ανθρώπων, που βρήκαν μαρτυρικό θάνατο, και προσμονή για τη δικαίωση, που περιμένουν όλοι όσοι έμειναν πίσω ζωντανοί-νεκροί, όπως κατ’ επανάληψη έχει ακουστεί στη δικαστική αίθουσα.

Το γράμμα

Τα λόγια περισσεύουν και το συναίσθημα υπερχειλίζει ακούγοντας κανείς τη Μαρία Διονυσιώτη να καταθέτει εις μνήμην της κόρης και του εγγονού της και με συγκλονιστικό λόγο να περιγράφει το τελευταίο σημείωμα εκείνης, που έχει χαράξει η οικογένειά της και το έχει τοποθετήσει δίπλα στις φωτογραφίες των νεκρών. «Νοσοκομείο Ελπίς έγραφε το χαρτί. Σε αυτό ευχαριστούσε τον Ανδρέα (σ.σ.: τον σύζυγό της) για την ευτυχισμένη ζωή που της χάρισε. Για τους γονείς της έλεγε ότι ήταν υπερήφανη, που τη μεγαλώσαμε με αρχές και αξίες και ότι θα μας αγαπάει για πάντα. Το παρέδωσαν στον Ανδρέα μαζί με ένα ζευγάρι καμένα αθλητικά παπούτσια. Ο διασώστης μάς είπε “δεν έχω γνωρίσει τέτοια δυνατή κοπέλα, με εγκαύματα σε όλο της το σώμα, που αν δεν μας υπαγόρευε αυτό το γράμμα, δεν μας άφηνε να τη διασωληνώσουμε”», κατέθεσε η μάρτυρας με δάκρυα στα μάτια.

«Ολοι αυτοί οι άνθρωποι μαρτύρησαν, πόνεσαν, υπέφεραν, άφησαν τις σάρκες τους και συνεχίζουν να πονάνε κι εμείς μαζί τους. Ολοι μείναμε πίσω με ένα κάρβουνο. Εγώ δεν κάηκα, αλλά έχει καεί η ψυχή μου. Εγώ δεν ζω, απλά υπάρχω, μέχρι να κλείσω τα μάτια μου» είπε απευθυνόμενη προς τους δικαστές η Μαρία Διονυσιώτη.

Νωρίτερα, ο σύζυγός της Χαράλαμπος Διονυσιώτης είχε περιγράψει τις αγωνιώδεις προσπάθειές του να εντοπίσει την κόρη του και τον εγγονό του. «Η οικογένειά μου εδώ και τεσσεράμισι χρόνια δεν ζει, υπάρχει απλά, περιμένουμε τη δικαίωση για τους ανθρώπους που έφυγαν και τους ανθρώπους που ζουν με ανοιχτές πληγές στο σώμα και την ψυχή», είπε ο μάρτυρας απευθυνόμενος προς τους δικαστές.

Χωρίς βοήθεια

Κλαίγοντας η Ιωάννα Καρακουκάλη περιέγραψε τις δραματικές στιγμές που έζησε το απόγευμα της 23ης Ιουλίου 2018, προσπαθώντας να βοηθήσει την εγκλωβισμένη στη φωτιά μητέρα της, από τηλεφώνου. «Πριν το κλείσουμε το τηλέφωνο την τελευταία φορά, μου είπε ότι θα πεθάνει και ότι με αγαπάει. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ήταν ζωντανή μέχρι τις 9.06 το βράδυ, ότι ήταν 48 ετών, έκανε προσπάθεια να μείνει στη ζωή και δεν έκανε κανείς προσπάθεια να τη βοηθήσει», κατέθεσε η μάρτυρας θέλοντας να καταδείξει την πλήρη αδιαφορία των Αρχών.

Ο σύζυγος της Πολύμνιας Κοσσόρα ήταν ένας από τους 26 νεκρούς που βρέθηκαν καμένοι στο οικόπεδο Φράγκου. «Εχασε τη ζωή του αναίτια, λόγω της εγκληματικής διαχείρισης της φωτιάς από τις Αρχές. Μια Αρχή να είχε κάνει τη δουλειά της δεν θα είχαμε τόσα θύματα».

Ο Γεώργιος Μίχας έχασε στη φονική πυρκαγιά τον γιο του Βίκτωρα, 23 ετών και περιέγραψε τον εφιάλτη που έζησαν αναζητώντας τον. Η σορός του ξεβράστηκε στην ακτή μία εβδομάδα αργότερα.