Ολες οι γενιές στη συναυλία του ΚΚΕ για τον Σταύρο Ξαρχάκο

Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα σήμερα που μπορεί αυτοτελώς να τιμά δημιουργούς και να γεμίζει μεγάλα στάδια με εκείνο το άρωμα της Μεταπολίτευσης μα και με μπόλικη νεολαία των κοινωνικών δικτύων και των smartphones. Το απέδειξε και το βράδυ του Σαββάτου στο κατάμεστο ΣΕΦ με αφιέρωμα τώρα στον Σταύρο Ξαρχάκο και εν μέσω συγκίνησης. «Μια πράξη ισχυρής παρέμβασης όχι μόνον πολιτιστικής μα και πολιτικής», έλεγαν οι παλιοί στα πάνω διαζώματα προχθές, σε ένα γήπεδο που γέμισε από τις 7 το απόγευμα και που από νωρίς επίσης κατακλύστηκε από τα μεγάλα τραγούδια του συνθέτη που είπαν οι γενιές των τραγουδιστών υπό τη διεύθυνση του ίδιου του Ξαρχάκου: οι παλιοί Δήμητρα Γαλάνη, Μανώλης Μητσιάς και Γιώργος Νταλάρας. Ο Μίλτος Πασχαλίδης αλλά και οι Ηρώ Σαΐα και Νατάσσα Μποφίλιου. Τραγούδια που πέρασαν όμως και σε όλα τα στόματα των θεατών που μόνο μία φορά και μόνο στο τέλος της συναυλίας – και ποτέ ανάμεσα στα κομμάτια ή τις παύσεις της ορχήστρας – φώναξαν το γνωστό σύνθημα του ΚΚΕ «Ενας αιώνας αγώνας και θυσία / το ΚΚΕ στην πρωτοπορία».

Τη βραδιά άνοιξε ο Δημήτρης Κουτσούμπας με μια ομιλία που δεν ανέτρεξε απλώς στην εργογραφία του Ξαρχάκου ή τα παιδικά του χρόνια, αλλά και έθιξε το όλο πολιτιστικό τοπίο. «Το ΚΚΕ δεν αντιμετωπίζει την τέχνη, τον πολιτισμό, ως διακοσμητικό στοιχείο της πολιτικής δράσης του. Παλεύουμε καθημερινά να συνειδητοποιηθεί από όλους και όλες βαθύτερα ότι η σπουδαιότερη λειτουργία της τέχνης, γενικότερα του πολιτισμού, είναι να συμβάλλει στη διεύρυνση του μορφωτικού ορίζοντα, στην πολύπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας, την ικανότητα όλων να κατανοούν και να επιδρούν στην κοινωνική πραγματικότητα», ανέφερε για παράδειγμα ο γ.γ. της ΚΕ του ΚΚΕ. Θα λέγαμε πως σίγουρα τα τελευταία χρόνια το κόμμα του έχει κάνει βήματα και έχει αφιερώσει ειδικές ημέρες, βραδιές, συναυλίες, ημερίδες σε δημιουργούς όπως ο Χρήστος Λεοντής, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Αλκης Αλκαίος, ο Γιάννης Μαρκόπουλος και βέβαια ο Μίκης (που ετάφη με την ευθύνη και τη φροντίδα του κόμματος), ενώ το ΚΚΕ έχει κάνει μέχρι και επιστημονικό συνέδριο για τον Μπρεχτ.

Το κλίμα όμως στο ΣΕΦ ήταν αγαπησιάρικο, έως και νοσταλγικό για τον αιώνα που προηγήθηκε και που φέρει δημιουργίες σαν του Ξαρχάκου. Ο τελευταίος έκανε τη δική του υπέρβαση εμφανώς συγκινημένος για τη βραδιά περιγράφοντάς την ως ιστορική «γιατί ποτέ στα πολιτισμικά δρώμενα αυτής της χώρας δεν συνέβη αυτό που συμβαίνει απόψε εδώ. Ακόμα και το ΚΚΕ ξεπέρασε τον χαρακτηρισμό της προόδου και μπήκε στη σφαίρα της υπέρβασης. Μιας υπέρβασης που χρειάζεται κότσια για να την κάνεις. Και το μόνο κόμμα που έχει κότσια όχι μόνο να την κάνει, αλλά και να την υλοποιήσει είναι το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας». Λίγο νωρίτερα είχε πετάξει και τα βέλη του στο ΥΠΠΟ αυτοπαρουσιαζόμενος ως απόφοιτος Λυκείου λέγοντας «ότι τα πήγε καλά σαν τέτοιος καθώς στη συναυλία υπάρχουν πολλοί απόφοιτοι Λυκείου στο στάδιο», καυτηριάζοντας εμμέσως την απόφαση της κυβέρνησης για τα πτυχία των καλλιτεχνών. Τα τραγούδια διέτρεξαν το έργο του Ξαρχάκου, από τα κινηματογραφικά του μέχρι «Το μεγάλο μας τσίρκο» ή από τα λαϊκά του σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου  («Απονη ζωή», «Φτωχολογιά») μέχρι το «Ρεμπέτικο» (σε στίχους Νίκου Γκάτσου).